Sunday, May 18, 2008

அறை எண் 305ல் கடவுள்

நேற்று தான் ஸ்ரீராமுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். லகே ரஹோ முன்னாபாய் போல தமிழில் சீரியஸ் விஷயத்தை லைட்டாக யாரும் சொல்லவில்லை என்று நினைத்திருந்தோம். ஹாலிவுட் போல உண்மையாக ஆன்மீக செய்தியுடன் தமிழில் யாரும் படம் எடுப்பதில்லை என்ற என் குறையும் தீர்ந்தது.

காதல், இம்சை, வெயிலுக்குப்பிறகு ஷங்கரின் பட்டறையிலிருந்து மற்றும் ஒரு நல்ல படம்.

ராம நாராயணன் படம் போல கடவுளை கோமாளியாக்கவில்லை. இதில் கடவுள் அற்புதம் செய்கிறார் - ஆனால் யாருடைய பிரச்சினைக்கும் அந்த அற்புதம் தீர்வாகவில்லை. அற்புதங்களால் பிரச்சினைகள் தீர்வதில்லை என்பது தெளிவாக்கப்பட்டுள்ளது.

நாத்திகம் பேசப்படுகிறது - மிக அழகாக. ராம கோபாலனோ, வீரமணியோ, வேறு யாருமோ வழக்கு தொடர வாய்ப்பில்லாமல், தெளிவாகவும், உண்மையாகவும் நாத்திகமும் ஆத்தீகமும் பேசப்படுகின்றன. பிரச்சாரமில்லாத அன்பை மையமாக வைத்து, எப்படி படம் எடுப்பது என்று கமல் ஹாசன் கற்றுக்கொள்ளலாம்.

கடவுள் முன், மரணங்கள் நிகழ்கின்றன. கடவுள் கோபப்படுகின்றார். கக்கூசும் கழுவுகின்றார். விண் மட்டும் கடவுளன்று; மண்ணும் அஹ்தே (இந்த எடிடரில் ஆய்த எழுத்தை எப்படி கொடுப்பது என்று தெரியவில்லை - மன்னிக்கவும்) என்று புரியவைக்கின்றார்.

இதைத்தவிர சிம்புதேவனின் நையாண்டிகள் - ஹெலிகாப்டரில் நெத்திலி அம்மன் துணை, சுந்தரேசன் ஸ்டிக்கர், திருவல்லிக்கேணி பால் வீதி என்று பல.

சில காட்சிகளில் சந்தானத்திற்கு பதில் வேறு யாரவது நடித்து இருக்கலாமோ என்று தோன்றுகிறது; மற்றபடி நல்ல நடிகர் தேர்வு. மிக முக்கியமாக ஆர்னால்டு என்கிற கடவுளாக பிரகாஷ்ராஜ், நாத்திகம் பேசும் ராஜேஷ், மொக்கையாக கஞ்சா கருப்பு, மானேஜராக பாஸ்கர் என்று பல நல்ல காஸ்டிங்.

காதல் செய் என்று ஒரு பாட்டு - சவ சவ குரல் மற்றும் இசையால் வார்த்தைகள் எடுபடாமல் போகின்றன. மற்றபடி பின்னணி இசை பரவாயில்லை. பின்னணி ஒலி, பிராப்ஸ் போன்றவற்றை கவனித்து பாராட்ட, இன்னொரு முறை பார்க்கலாம். பின்னர் டிவிடியில் நிதானமாக பார்த்து பாராட்ட வேண்டிய படம்.

ஷங்கரின் பிற படங்கள் போல இது பேசப்படாது. ராம நாராயணன் படம் போல மினிமம் கியாரண்டி கொடுக்குமா என்பது கூட சந்தேகம் தான். ஆனால், இது தமிழ் சினிமாவிற்கு மிக முக்கியமான படம் என்பதில் சிறிதும் சந்தேகம் இல்லை.