நான் முழுமை பெற்றவனல்ல; யாரும் முழுமையடைந்தவர் இல்லை! இருப்பினும் இந்தியாவை கட்டமைப்போம்.
(Source: I am not perfect. Nobody is! Let’s build India anyway!)
“மக்களின் பின் நிற்பவன் தான் தலைவன்.” ~லவோ ட்சு
இது ஒரு மூலையில் முணுமுணுக்கும் ஒப்புதல் வாக்குமூலம் அல்ல. நான் ஒவ்வொரு நாளும் இறங்கி விளையாடும், கரடு முரடான ஈவு இரக்கமற்ற பொதுவாழ்க்கை என்னும் அரங்கின் மையத்திலிருந்து எழும் கர்ஜனை. இங்கு, முழுமையின்மை பலவீனமாகக் காணப்படுகிறது; சந்தேகங்கள் நையாண்டிக்கு உள்ளாகின்றன; “எனக்குத் தெரியாது” என்று ஒப்புக் கொள்வது அரசியல் தற்கொலைக்கு நிகரானது.
இருப்பினும் அதை ஒளிவு மறைவின்றி தெளிவாகக் கூற விரும்புகிறேன்: என்னிடம் மந்திரக் கோல் இல்லை. அனைத்து கேள்விகளுக்கும் என்னிடம் பதில் இல்லை. பரந்து விரிந்த சிக்கலான, உறைக்கும் எதார்த்தங்கள் நிறைந்த நம் நாட்டில் இதற்கு மாறாகப் பேசுபவர்கள் ஒன்று உங்களிடம் பொய் சொல்கின்றனர்; அல்லது தங்களைத் தாங்களே ஏமாற்றிக் கொள்கின்றனர்.
“பரிச்சயமான அரசியல்வாதி”யானவுடன் மக்கள் உங்களை வேறு விதமாகக் காணத் தொடங்குகின்றனர். அனைத்து கேள்விகளுக்கும் உங்களிடம் ஆணித்தரமான, உறுதியான, குறைகளற்ற பதில்களை எதிர்பார்க்கின்றனர். உங்கள் தயக்கங்களை ஆராய்கின்றனர்; உங்களுடைய உறுதியின்மையை வைத்து முடிவெடுக்கின்றனர். உங்கள் பலவீனத்தை, தோண்டித் துன்புறுத்தக் கிடைத்த காயமாகக் காண்கின்றனர். வாழ்க்கையில் போராடிக்கொண்டிருக்கும், பலவீனமான மனிதர்களுக்கிடையே நீங்கள் இயந்திரமாக இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கின்றனர்.
ஆனால் நான் இயந்திரமல்ல. உங்களுக்கு இந்த நாடகத்தை விட முக்கியமானவைகள் உள்ளன.
பல இரவுகளின், என் முன்னே படிக்க வேண்டிய அறிக்கைகள் உள்ளன; தங்கள் வாழ்வின் போராட்டங்களை என்னிடம் கொட்டிவிட விரும்பும் மனிதர்கள் உள்ளனர்; ஒரு எளிய உண்மை எனக்கு சுமையாகிறது: இவை அனைத்தையும் நான் ஒருவனாக தீர்த்து விட முடியாது. அனைத்து கோணங்களையும் நான் பார்ப்பதில்லை. என் கல்வி, என் அனுபவம், என் செல்வாக்கு எல்லாம் உதவக்கூடும்; ஆனால் அவை அனைத்தும் கடனில் தவிக்கும் ஒரு விவசாயியின் வாழ்க்கை போராட்டங்களை, பத்து நேர்காணல்களில் தோல்வியடைந்த ஒரு இளம் பட்டதாரியின் தவிப்பை, வாடகைக்கும் பள்ளிக் கட்டணத்திற்கும் அல்லாடும் ஒரு தாயின் பரிதவிப்பை தீர்த்து வைக்க முடியாது.
இந்தியா போன்ற தேசத்திற்கு ஒற்றை மனம் போதாது
நாம் கச்சிதமான, எளிய கதை அல்ல. ஒரே சமயத்தில், எழும் காதைப் பிளக்கும் ஓசையும் இசையும் நாம் - ஒவ்வொரு சந்திலும், மாவட்டத்திலும் நகரில் மோதிக்கொள்ளும் ஓராயிரம் மொழிகள், ருசிகள், சடங்குகள், நம்பிக்கைகள், அச்சங்கள் நாம். இருப்பினும், நம் அரசியல் ஒற்றை தலைவன், ஒரு அலுவலகம், ஒரு தலைநகரில் ஒரு குழு ஒரு அறையில் அமர்ந்து அனைவருக்கும் உகந்தது எது என்று முடிவு செய்வதாக நம் அரசியல் நடக்கிறது.
எனவே மாயைகளால் நாம் சமாளிக்கிறோம்!
ஒரு பெரும் பிரச்சினை எழுகிறது. வேலைவாய்ப்புகள் வறண்டு போகின்றன. விலைகள் உயர்கின்றன. விவசாயிகள் துன்பப்படுகின்றனர். ஒரு சமூகம் தன் குரலை யாரும் கேட்கவில்லை என்கிறது. நிறுவனங்கள் மீதுள்ள நம்பிக்கை ஆட்டம் காண்கிறது. அப்போது நம் முன்னே இரு வழிகள் உள்ளன.
ஒன்று: மக்களுடன் அமர்ந்து, அவர்கள் குறைகளை கேட்டு, நம் அறியாமையை ஒப்புக் கொண்டு, சேர்ந்து பிரச்சினையைத் தீர்க்க முயல்வோம்.
இரண்டு: ஒரு கூட்டத்தைக் கூட்டி, வரைவறிக்கை தயார் செய்து, கதை சொல்லலாம்.
நாம் பெரும்பாலும் இரண்டாம் வழியையே தேர்ந்தெடுக்கிறோம்.
“நாளை தலைப்பு என்னவாக இருக்கும்?” “யார் எந்த தொலைக்காட்சியில் பேசுவார்?”, “இதை எப்படித் திரிக்கலாம்?”. சில ஊடகங்கள் இதற்கு ஒப்புக் கொள்ளும்; சிலருக்கு அழுத்தம் தர வேண்டும். பிறர் வெறுமனே ஓசையைத் தொடர்ந்து செல்வர்.
தொலைக்காட்சி பிரைம் டைமில், சிறு பெட்டிகளில் கோபத்துடன் விவாதிப்பர். ஒரு கூற்றை வளைத்துப் பேசுவர். சிலர் மீது சில அடையாளங்கள் ஒட்டப்படும். மடை மாற்றப்படும். தொலைக்காட்சியில் கூக்குரல் போட்டி முடிவடையும்; ஆனால் களத்தில் எந்த மாற்றமும் இருக்காது.
இளைஞன் இன்னுமும் வேலைக்கான அழைப்பை எதிர்பார்த்திருப்பான். அறுவடைக்குப் பின் தன் வறுமை ஓயுமா என்று விவசாயி யோசித்துக் கொண்டிருப்பார். பெண் இருக்கும் பணம் களவு போகாமல் இருக்க வேண்டுமே என்று இரவில் அக்கம்பக்கம் பார்த்து பயந்து செல்வார்.
கதைகள் முடிந்து விடும். அவர்கள் வாழ்க்கை அப்படியே தொடரும்.
இதை நான் கோபமாக மட்டுமின்று பொறுப்புடனும் கூறுகிறேன்: அரசியலிலும் பொது வாழ்விலும் இருக்கும் பலர் இந்த நாடகத்திற்குப் பழகிவிட்டனர். தலைப்புச் செய்திகள் தரும் மாய ஒழுங்கில் சுகம் காண்கின்றனர். மக்கள் கேட்கும், காணும் விஷயங்களை நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடிகின்றது என்ற எண்ணம் சுகம் தருகிறது; மக்களின் எதார்த்தத்தை பிற்பாடு எதிர்கொள்ளலாம்.
அந்த சுகத்தில் வாழ்வதை நான் விரும்பவில்லை. நண்பர்களே! நீங்களும் அந்த சுகத்தில் மூழ்கிவிடக்கூடாது என்று விரும்புகிறேன்!
என்னைப் பொறுத்தவரை “எனக்குத் தெரியாது” என்று கூறுவது பலவீனமல்ல. அதன் பொருள்: “இதை நான் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. என்னுடன் அமர்ந்து நான் காணாதவற்றை விளக்குங்கள். என் பார்வையால் கிடைக்கும் குறுகிய தீர்வை விட பெரிய தீர்வை நாம் கண்டடைவோம்.” உங்களுக்கு தோள் கொடுக்கிறேன்; தோளைக் குலுக்கி இயலாமையை வெளிப்படுத்த மாட்டேன். இந்நாட்டின் அரசியல் கலாச்சாரத்தை மாற்றி அமைக்க சேர்ந்து சிந்திப்போம்.
அக்கலாச்சாரத்தில், விவசாயத்தில் எழும் பிரச்சினைகளை மக்கள் தொடர்பு திட்டக்காரர்களின் குரலை விட, விவசாயிகள், விவசாயப் பொருளாதார வல்லுனர்கள், உள்ளூர் நிர்வாகிகள், சேற்றில் கால் வைப்பவர்களின் குரல் கேட்கப்பட வேண்டும்.
கல்வி அமைப்பு சீர்கெட்டால், புதிய திட்டங்களையும் கோஷங்களையும் தொடங்க மாட்டோம்; சோர்வடைந்த ஆசிரியர்கள், ஆர்வம் கொண்ட மாணவர்கள், தவிக்கும் பெற்றோர் ஆகியோரைக் கேட்போம். சமூகத்தில் மோதல்கள் எழுந்தால், சாமர்த்தியமாக “மாற்று கதைகளை” உருவாக்குவதை விட்டுவிட்டு, அச்சம் கொண்ட மக்களுடன் அமர்ந்து அவர்கள் பாதுகாப்பைப் பற்றி பேசுவோம்.
அந்த இந்தியாவில், உரத்து பேசுபவர்களில் ஒலி பெருக்கியாக மட்டுமே ஊடகம் இருக்கக் கூடாது. தலைவர்கள் தவிர்க்க முடியாத கண்ணாடியாக அது இருக்க வேண்டும்.
இந்த நாடகத்தை ஒதுக்கி வைத்து விட்டு, நேரடியாகப் பேசும் ஒவ்வொரு முறையும் ஏதோ ஒன்றை கற்றுக் கொள்கிறேன். “என்னிடம் தீர்வு தயாராக இல்லை; ஆனால் நாம் இருவரும் சேர்ந்து தீர்வை கண்டுபிடிக்கும் வரை உங்களுடன் ஒத்துழைக்கிறேன்” என்று மக்களிடம் கூறும் போது, அவர்கள் பின்வாங்குவதில்லை. அவர்கள் கேலி செய்வதில்லை. அவர்களிடம் பணிவு தோன்றுகிறது; அவர்கள் மொழி மென்மையாகிறது. உரையாடலில் உண்மை நிலவுகிறது.
கிடைக்கவே வாய்ப்பில்லாத ஒரு ஆவணத்திற்காக, ஒரு தந்தை மணிக்கணக்கில் வரிசையில் நிற்பதைப் பற்றி சொல்கிறார். சட்டத்தில் உள்ள சிறு குழுப்பம் தன் லாபத்தை அடியோடு அழித்துவிட்டதை ஒரு வணிகர் விளக்குகிறார். வறுமையில் உழலும் சிறுமி பெரும் வீட்டைப் பற்றிய தன் கனவை விளக்குகிறாள். அவை பேச்சுக்காகக் கூறப்பட்டவை அல்ல. இவை தீர்வுக்கான கோரிக்கை உள்ள கதைகள்.
கேட்க நன்றாக இருக்கும் இந்தக் கதைகளை மட்டும் பின்னணியாகக் கொண்ட அரசியல் நமக்கு அயர்ச்சி தருகின்றதல்லவா?
நம் நாடு மிகப்பெரியது; பல காயங்களைக் கண்டது; ஒரு சிலரின் அகங்காரத்தாலும் மாயக்காட்சிகளாலும் அதை நிர்வகிப்பத்து அநியாயம். நம் எதார்த்தத்தை, கச்சிதமான கதைகளாக கட்டுப்படுத்தும் கூட்டத்திடம் விட்டு விட முடியாது. நம் பொது வாழ்க்கை, தலைவர்கள் நடித்து, ஊடங்கள் ஒலி பெருக்கி, குடிமக்கள் அடுத்த நடவடிக்கையை செயல்படுத்த அழைக்கப்படாமல், வெறுமே பார்த்து கைதட்டி, விவாதித்து பகிரும் அன்றாக காட்சியாகி விட அனுமதிக்கக் கூடாது.
நான் அப்படிப்பட்ட தலைவனாக இருக்க விரும்பவில்லை. சுவரொட்டியில் தோன்றும் முகமாகவோ, சற்றுமுன் கிடைத்த செய்தியில் தோன்றும் பெயராகவோ இருக்க விரும்பவில்லை.
காற்றோட்டமற்ற அறையில் பத்து குடிமக்களுடன் அமர்ந்து அவர்கள் குறைகளைக் கேட்டு, என் திட்டங்களை அவர்கள் பிய்த்தெடுத்து வாதிடுவதே என் விருப்பம். மேடையில் நின்று அனைத்தும் அறிந்ததாகக் காட்டிக் கொள்வது என் வழியல்ல. முதலாவது சிக்கலானது, சுகமானதல்ல, அதில் பணிவு முக்கியம். மற்றது பளபளப்பானது, வெற்றுப் பேச்சு, பாதுகாப்பானது. இதில் ஒன்று தான் நாளைய உலகை நல்லதாக அமைக்கும்.
உண்மையான தலைவன் ஒத்திகை பார்க்கப்பட்ட கதையாடலுக்குள் ஒளிந்து கொள்ள மாட்டான். கடினமான் கேள்விகளிலிருந்து தன் பிம்பத்தைக் காத்துக் கொள்ள, ஊடகத்தை பயன்படுத்திக் கொள்ள மாட்டான. மாறாக, அவன் தன் சந்தேகத்தைக் கேட்பான், நிறைகுறைகளை விளக்குவான், தவறுகளை ஒப்புக் கொள்வான்; அத்துடன் அவனுடன் சேர்ந்து நடந்து தீர்வைக் காண உங்களை அழைப்பான்.
முழுமையற்ற நூறு கோடி மக்களின் முன் நின்று, “எனக்கு அனைத்தும் தெரியாது -ஆனால் நான் முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்ள மாட்டேன், உங்களை ஏமாற்ற மாட்டேன், சரியான வழியைக் காணும் வரை உங்களுடன் ஒத்துழைப்பேன்” என்று தைரியமாகப் பேசும் தலைவனாகவே நினைவு கொள்ளப்பட விரும்புகிறேன்.
அவ்வாறு இருப்பதால், என் பலவீனம் வெளிப்படும் என்றால் பரவாயில்லை. அதனால் எனக்கு கைத்தட்டல்கள் கிடைக்காது என்றால் பரவாயில்லை.
ஏனென்றால், மக்களுக்கு மேலே குறைகள் தெரியாதபடி நிற்கும் தலைவன் இந்த நாட்டிற்குத் தேவையில்லை; மக்களுடன் நின்று, திறந்த மனதுடன் கைகளை விரித்து அழைக்கிறேன்:
“நான் இங்கிருக்கிறேன். உங்கள் குறைகளைக் கேட்கிறேன். நாம் சேர்ந்து அதைத் தீர்த்து வைப்போம்.”
No comments:
Post a Comment