Reporting a Cyber Crime - We have a long way to go for citizen's services

My wife was cheated by an online merchant.  She was made to transfer money to a fraud account.  By the time she realized that she was getting cheated, she had already transferred about Rs 12,000.  Once she realized, we decided to file a Cyber Crime complaint.

To check the process, she spoke to a friend who was in the Police department.  He directed her to go to a specific office in the city and file a complaint.  Once the complaint is recorded and validated, she can approach the bank to further actions (we didn't know what the further action was).  

Since it was already late in the evening, we decided to first file the online complaint.  The next day an officer from the Cyber Crime department (that the friend referred to) contacted my wife and asked her to visit the office.  Her identity and the fraudulent transactions were verified.  She was given an acknowledgement of the complaint.

She approached the bank with this complaint.  In this case, no security was compromised and so it didn't need freezing of her account.  The bank probably notified the target bank of the fraudulent transactions.

The police officer called and updated that the fraudsters were located.  He also asked her to visit the office.  On visiting the office, she was advised of the next steps of filing a petition with the local court with all the details.  The court will then issue an order for the police to return the money from the fraudsters. 

This step was just about giving a progress update and informing the victims about the process.  For a cybercrime case, the victim should not need to visit the office.  It could have been communicated over the phone or email.

We approached a lawyer and filed a petition with the local court.  Again, this could have been part of an online process.  This does not need so much paper work and running around for xerox copies.  This process may be already computerized and the lawyer's office might want to have a paper trail record of it.

The court gives an appointment date to hear the case.  Note that it is a date and not date and time.  That is, you have to go there in the morning and be ready to spend the entire day waiting for your case.  Since the case deals with a fraud, it gets listed along with the other criminal cases.  Here is an opportunity to socialize with over-worked cops, other victims and possibly some criminals too.

Since our case does not demand any serious inquiry, the lawyer spoke to the court clerks and moved it to the next step.  For the court to issue an order , the victim - referred here as petitioner needs to introduce a guarantor (just in case if the petitioner himself/herself was a fraud, the guarantor is supposed to give surety for the amount).  This takes another two hours to prepare the paperwork.  The good part here is everything is based on Aadhaar and the bad part is, it does not effectively use Aadhaar.  The surety document with the guarantor's photo, address and details is scanned and uploaded to the court web-site.  

Considering the simplicity of the case and the value therein, This could have been an Aadhaar authenticated - online self declaration by the guarantor. 

I noticed the juniors in the lawyer's office treat signatures as mere tokens and not as a serious authentication step.  They asked me to send my signature over Whatsapp.   Had they known my signature, they may have even signed for me!  A sign of the namesake process.

Then the judge approves issuing of an order.  Again, this is a namesake process.  The judge simply looks at the petitioner and the guarantor and approves.

After a couple of working days, the order will be ready.  Someone from the lawyer's office will have to go to the court and collect the order.  The order must be given to the Cyber Crime team for them to recover the money.  This takes a few days for them to complete the formalities with the banks.  Once the money is recovered and is deposited to the victim's account, the victim has to notify the Cyber Crime department to close the case.

The Police Department has separated the cases for cyber crime for a different kind of process.  But the legal system has not altered its processes for the different kinds of crime.

The Brahminical Patriarch

This morning a lady introduced me to her mother-in-law who must be 90 or even older.  The old lady was graceful and wasn't clouded by the memory corruption that comes with ageing.  She connected the references to my grandfather and asked if I was his grandson.  She probably knew my parents and more popular uncles and aunts, but she chose my grandfather as a person of reference.  My grandfather was that patriarch, morally strong, balanced and a role-model. 

I was lucky to have seen such a patriarch in our family.  He wasn't much of a Brahmin in the orthodox sense, but had to take the profession of a medical doctor.  He sure was a patriarch we all are proud of, but not a villain in the millennial sense.  He wouldn't care if he were to be called a villain - he was beyond such silly labels.  We will look into the roles and responsibilities of such a patriarch with my grandfather as an example.

I guess my grandfather inherited the role.  His mother was a true matriarch, taking care of her cousins' families as hers was the only one that was relatively better off.  So, first and foremost, a patriarch or a matriarch takes responsibility - of wealth, family, and all situations arising out of relationships. They don't wait for someone to make decisions and own their consequences; few people are born with such qualities.

When someone has the capability to take responsibility, there would be situations when the environment pushes them to the role of a patriarch.  If someone is a responsible person, there would be someone in the proximity to be irresponsible, so that the former's purpose of life is fulfilled.  

Soon, there would be children, nephews, and nieces.  Sequentially their education, marriage, and other life events start.   The income may or may not be sufficient, but financial prudence is a key requirement at this stage.  Again, the patriarch is expected to be smart in dealing with the resources, however wealthy he may be.  He needs to plan the expenses, prioritize them, save for the future, invest/borrow wisely, and so on.

For n members in a family, the number of relationships is an order of n² and or n(n-1)/2 to be precise. As n increases the probability of conflicts between them increases.  Various factors come into play in triggering human nature to create conflicts.  There could be cousin rivalry, expectation mismatches, ignored aspirations, and the list goes on.  The patriarch is expected to resolve conflicts, keeping in mind the welfare of the family.  There will always be a dissatisfied party, but the patriarch takes them along. 

To take along even dissatisfied family members, the patriarch has to be respected.  In such situations, nothing earns respect more than being fair.  The patriarch is expected to be consistent in being fair. This means the patriarch may have to overlook excellence for fairness and possibly uniform treatment.

When the situation demands the patriarch is the first one in the family to make sacrifices.  I would say the one who is willing to sacrifice eventually becomes the patriarch.  He is prepared to sacrifice his attachments for the sake of family.

I can go on and on with all these qualities expected from just one person to be designated as a patriarch.  In Mahabharata, Bhishma was that prototypical patriarch.  The culture ensured Indian families are supported by such patriarchs and matriarchs.

In the modern context of nuclear families, situations do not arise often to elevate one as a patriarch or a matriarch.  Also, a family man isn't expected to possess all of the above qualities.  There may be a few heroes, but there's no stage for them.

Creator Syndrome

Another day, another issue.  Be it a house or an organization or a structure, maintaining and keeping it in good condition is a challenge.  Not many are cut out for that.  In fact, our sense of accomplishment and satisfaction is more when things are created, not when a smooth operation over a long period is ensured.  I see this all around.

A builder takes great pride in the projects he completed.  Does anyone talk about what it takes to maintain it?  The organization that is supposed to maintain it solves problems day in and day out - from people issues, repairs, productivity and what not.  These problems are on top of it's basic responsibilities like cleanliness, security, safety etc.

We boast of big temples our ancestors have built.  Small new temples are created all over the country; what happens to the big ones that cry for maintenance and patronage?  

This is not about just physical structures.  Developers like to showcase their achievements are the products they built or projects they completed.  Maintaining software for changing times, technologies, and user expectations is a challenge by itself.  But maintenance projects aren't glamorous in one's resume.

This extends to denigrating the Indian CEOs of Google, Microsoft and other big companies.  Indian inability to create products is questioned as India's weakness.  Indians' ability to run organizations successfully is not seen as a spectacular success.

From big governments to small companies, everyone sees creation as an end by itself.  The difficult unsung job starts after someone creates something. 

Abrahamic Gods claim to have created this world.  They aren't seen as responsible for the mess the world faces.  It probably needs Hindu Avatars to come down and clean up the mess from time to time.  Tough job, Mahavishnu... someone's got to do it but this world won't take you seriously.

​விமலாதித்த மாமல்லனின் ஆபீஸ்

(படம் உபயம்: விமலாதித்த மாமல்லன்)

இதைப் பற்றி ஏற்கனவே அரைகுறையாக ஒரு விமர்சனத்தை வைத்துவிட்டேன்.  புத்தகத்தை முழுவதும் படித்தபின் இந்தக் கட்டுரையை எழுதுகிறேன்.

விமாவைப் பற்றி ஓரளவுக்குத் தெரிந்தவர்களுக்கு இந்த நாவல் அவரது அனுபவங்களிலிருந்து எழுதப்பட்டது என்று தெரிந்திருக்கும்.  திடுக்கிடும் திருப்பங்கள், அதிர்ச்சி தரும் நிகழ்வுகள் என்று எதுவும் இல்லாமல், 1980களில் இலக்கிய உலகில் சாதிக்க நினைத்த ஒரு இளைஞனின் அலுவலக, இன்ன பிற அனுபவங்களை சாவகாசமாக நடந்ததை நடந்தபடி விவரிக்கும் நாவல் இது.  நாவல் முழுவதும் நாயகனுக்கானது.  நாவல் முழுவதும் வரும் நண்பர்களும், இலக்கியவாதிகளும் சூழலைத் தருவதோடு வேறு எந்த தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை - இரண்டு மூன்று பேரைத் தவிர.

சுந்தர ராமசாமி தோன்றும் அத்தியாயங்கள் அருமை.  அற்ப விஷயங்களுக்குக் கூட அடித்துக் கொள்ளும் இலக்கிய உலகில் அவருக்கு இருந்த மரியாதையும் அதற்குக் காரணமான அவர் குணமும் அந்த அத்தியாயங்களில் வெளிப்படுகின்றன.  இன்னும் சில நல்ல மனிதர்கள், பல சாதாரண மனிதர்களும் நாவலில் வந்து போகின்றனர்.

திரும்பத்திரும்ப நண்பர்களை சந்தித்து (வம்பு) பேசுவதே இலக்கியமா என்ற கேள்வி எழக்கூடும்.  அந்த கால சென்னை, அப்படி ஒன்று இருந்ததா என இன்றைக்குத் தோன்றும் அன்றைய வழக்கங்கள், சூழல்கள், ஆளுமைகள் படைப்பை சுவாரஸியமாக்குகின்றன.  1152 பக்கங்களை ஈடுபாட்டுடன் படிக்க வைப்பதே விமாவின் சாதனை.   இக்கால இலக்கியம், உரை​நடைகள், பேச்சு வழக்குகளில் கூட உவமைகள் மறைந்து கொண்டிருக்கின்றன என்று இரு பதிவுகளில் புலம்பியிருந்தேன். அது என் அறியாமையாகவும் இருக்கலாம்.  திரி ஸ்டவ்விற்கு நாடாளுமன்ற கட்டிடத்தை உவமையாகக் கூறும் விமாவின் பல உவமைகள் பிரபலமாக வேண்டும்.  நாவலாக இருந்தாலும், ஆயிரம் பக்கங்களுக்கு மேல்,  இலக்கிய வட்டச்சூழலையும் கொண்டு பார்க்கும் போது பின் நவீனத்துவம் போன்ற சொற்களை பயன்படுத்தி சாவடிக்காமல் இருக்கவும் ஒரு திறமை வேண்டும். 

மாமல்லனுடன் நடந்த இரண்டு மூன்று உரையாடல்களையும், அவர் எழுத்துகளையும் வைத்துப் பார்க்கும் போது, அவர் ஒரு ஒத்துழைக்கக் கடினமான perfectionist, நச்சரிப்பவர் என்று புரிந்து கொண்டேன்.  அதற்கு மேல் அவருக்கு இருந்த பிடிவாதம், லட்சியம், (சராசரியை விட அதிக) நேர்மை போன்றவை ஆபீஸின் நாயகனால் தெரிய வருகின்றன.   தாரளமயமாக்கத்திற்கு முந்தைய சூழலில் தான் அப்படிப்பட்ட ஆளுமைகள் சாத்தியமோ!  1990கள் அவனை எப்படி மாற்றியிருக்கும்?

தமிழில் கதைப் புத்தகங்கள், நாவல்கள் ஆயிரம் பிரதிகளுக்கு மேல் விற்பது சாதனை என்று ஒரு பதிப்பாசிரியர் தெரிவித்தார்.  (பிற புத்தகங்களின் நிலை அதை விட மோசம்.) இதை தமிழ் புத்தக சந்தையின் நிலைமையாகக் காண்கிறேன்.  பல பதிப்பகங்கள், நல்ல தரத்தில் புத்தகங்களை வெளியிடும் அளவுக்கு முன்னேறியிருந்தாலும், தமிழ் படிப்பவர்கள் குறைந்து வருகின்றனர்.   இந்தச் சூழலில், இப்படி ஒரு புத்தகம் எழுதி அதை வெற்றிகரமாக விற்றும் வருகிறார் விமாலத்தித்த மாமல்லன்.  கொஞ்சம் நம்பிக்கை வருகிறது.  புத்தகக் கண்காட்சியில், விற்பனை ஆயிரத்தைத் தொட்டால் பெரும் மகிழ்ச்சி.

K அண்ணாமலை - கட்டுரை

நான் அனைத்தையும் அறிந்தவனல்ல; அனைத்தையும் அறிந்தவர் எவரும் இல்லை! இருப்பினும் நாம் சேர்ந்து, இந்தியாவை கட்டமைப்போம்.

(Source: I am not perfect. Nobody is! Let’s build India anyway!)

“மக்களின் பின் நிற்பவன் தான் தலைவன்.” ~லவோ ட்சு

இது முணுமுணுக்கப் படும் ஒப்புதல் வாக்கு மூலம் அல்ல. கடினமான பொதுவாழ்க்கையில் இருக்கும் எனது முழக்கம். இங்கு, முழுமையின்மை பலவீனமாகக் காணப்படுகிறது; சந்தேகங்கள் நையாண்டிக்கு உள்ளாகின்றன; “எனக்குத் தெரியாது” என்று ஒப்புக் கொள்வது அரசியல் தற்கொலைக்கு நிகரானது

இருந்தாலும் அதை ஒளிவு மறைவின்றி தெளிவாகக் கூற விரும்புகிறேன்: என்னிடம் எல்லாவற்றையும் மாற்றும் மந்திரக் கோல் இல்லை. எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் என்னிடம் பதில் இல்லை. சிக்கலான, சுடும் உண்மைகளை தவிர்த்துப் பேசுபவர்கள் உங்களை ஏமாற்றுகின்றனர் அல்லது தங்களைத் தாங்களே ஏமாற்றிக் கொள்கின்றனர்.

"பிரபலமான அரசியல்வாதி”யானவுடன் மக்கள் உங்களை வேறு விதமாகக் காண்கின்றனர். அவர்களது எல்லா கேள்விகளுக்கும் உங்களிடம் ஆணித்தரமான, உறுதியான, திருப்திகரமான பதில்களை எதிர்பார்க்கின்றனர். உங்கள் தயக்கங்களை , உறுதியின்மையை ஆராய்ந்து வைத்து முடிவெடுக்கின்றனர். உங்கள் பலவீனத்தக் காயமாகக் காண்கின்றனர். வாழ்க்கையில் போராடிக்கொண்டிருக்கும், சாதாரண மனிதர்களுக்கிடையே நீங்கள் திறன் மிக்க இயந்திரமாக இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கின்றனர்.

ஆனால் நான் இயந்திரமல்ல.  உங்களுக்கு இந்த நாடகத்தை விட முக்கியமானவை உள்ளன.

பல இரவுகளில், என் முன்னே படிக்க வேண்டிய  அறிக்கைகள் உள்ளன;  தங்கள் வாழ்வின் போராட்டங்களை என்னிடம் கொட்டிவிட விரும்பும் மனிதர்கள் உள்ளனர்;  ஒரு எளிய  உண்மை எனக்கு சுமையாகிறது: இவை அனைத்தையும் நான் ஒருவனாக தீர்த்து விட முடியாது.  அனைத்து கோணங்களையும் நான் பார்ப்பதில்லை.  என் கல்வி, என் அனுபவம், என் செல்வாக்கு எல்லாம் உதவக்கூடும்; ஆனால் அவை அனைத்தும் கடனில் தவிக்கும் ஒரு விவசாயியின் வாழ்க்கை போராட்டங்களை, பத்து நேர்காணல்களில் தோல்வியடைந்த ஒரு இளம் பட்டதாரியின் தவிப்பை, வாடகைக்கும் பள்ளிக் கட்டணத்திற்கும் அல்லாடும் ஒரு தாயின் பரிதவிப்பை தீர்த்து வைக்க முடியாது.

இந்தியா போன்ற தேசத்திற்கு ஒற்றை மனம் போதாது

இந்தியா போன்ற தேசத்திற்கு ஒற்றை மனம் போதாது நாம் சுருக்கமாக சொல்லிவிடக் கூடிய கதை அல்ல. ஒரே சமயத்தில், ஓசையும் இசையும் நாம் தான்! மோதிக்கொள்ளும் ஓராயிரம் மொழிகள், ருசிகள், சடங்குகள், நம்பிக்கைகள், அச்சங்கள் நாம் தான்!   இருப்பினும், தலைவன், அவன் அலுவலகம், தலை​நகரில் அவனது குழு, ஒரு அறையில் அமர்ந்து அனைவருக்கும் எது உகந்தது என்று முடிவு செய்யும் வகையில் நம் அரசியல் நடக்கிறது. எனவே கட்டமைக்கப் பட்ட பிம்பங்களால் நாடுகள் அன்றாடம் நடத்தப் படுகின்றன.

எனவே மாயைகளால் நாம்  சமாளிக்கிறோம்!

சற்று ஆராய்வோம்! திடீரென வேலைவாய்ப்புகள் வறண்டு போகின்றன. விலைகள் உயர்கின்றன. விவசாயிகள் துன்பப்படுகின்றனர். சமூகம் தன் குரலை யாரும் கேட்கவில்லை என்கிறது. நிறுவனங்கள் மீதுள்ள நம்பிக்கை ஆட்டம் காண்கிறது. அப்போது நம் முன்னே இரு வழிகள் உள்ளன.

• ஒன்று: மக்களுடன் அமர்ந்து, அவர்கள் குறைகளை கேட்டு, நம் அறியாமையை ஒப்புக் கொண்டு, சேர்ந்து பிரச்சினையைத் தீர்க்க முயல்வோம்.

• இரண்டு: ஒரு கூட்டத்தைக் கூட்டி, வரைவறிக்கை தயார் செய்து, கதை சொல்லலாம்.

நாம் பெரும்பாலும் இரண்டாம் வழியையே தேர்ந்தெடுக்கிறோம்.

“நாளை தலைப்பு என்னவாக இருக்கும்?” “யார் எந்த தொலைக்காட்சியில் பேசுவார்?”, “இதை எப்படித் திரிக்கலாம்?”.  சில ஊடகங்கள் இதற்கு ஒப்புக் கொள்ளும்; சிலருக்கு அழுத்தம் தர வேண்டும். பிறர் வெறுமனே மற்றவர்களை பின்பற்றுவர்.

தொலைக்காட்சி பிரைம் டைமில், சிறு பெட்டிகளில் கோபத்துடன் விவாதிப்பர்.  ஒரு கூற்றை வளைத்துப் பேசுவர். சிலர் மீது சில அடையாளங்கள் ஒட்டப்படும்.  மடை மாற்றப்படும். தொலைக்காட்சி விவாதங்கள் காரசாரமாக முடிந்த களத்தில் எந்த மாற்றமும் இருக்காது.

இளைஞன் வேலை , வறுமை ஓயுமா என்ற விவசாயியின் கவலை, எல்லாம் அப்படியே இருக்கும். அவர்கள் வாழ்க்கை எந்த மாற்றமுமின்றி அப்படியே தொடரும். பெண் இருக்கும் பணம் களவு போகாமல் இருக்க வேண்டுமே என்று இரவில் அக்கம்பக்கம் பார்த்து பயந்து செல்வார். 

கதைகள் முடிந்து விடும். அவர்கள் வாழ்க்கை அப்படியே தொடரும்.

இதை நான் கோபத்துடனும் பொறுப்புடனும் கூறுகிறேன்: "நாம் இந்த நாடகத்திற்குப் பழகி விட்டோம்." மக்களின் எதார்த்தத்தை பிற்பாடு எதிர்கொள்ளலாம்; அவர்கள் கேட்கும், காணும் விஷயங்களை நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடிகின்றது என்ற எண்ணம் அவர்களுக்கு வருகிறது.

எனக்கு அதில் விருப்பமில்லை.

என்னைப் பொறுத்தவரை “எனக்குத் தெரியாது” என்று கூறுவது பலவீனமல்ல. அதன்உண்மையான பொருள்: “இதை நான் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. என்னுடன் அமர்ந்து விளக்குங்கள். குறுகிய தீர்வை விட பெரிய தீர்வை நாம் கண்டடைவோம்.” தட்டிக் கழிக்காமல், உங்களுக்கு தோள் கொடுக்கிறேன்; நாட்டின் அரசியல் கலாச்சாரத்தை மாற்ற சேர்ந்து சிந்திப்போம்.

அக்கலாச்சாரத்தில், விவசாயத்தில் எழும் பிரச்சினைகளை, திட்டமிடுபவர்கள் குரலை விட, விவசாயிகள், விவசாயப் பொருளாதார வல்லுனர்கள், உள்ளூர் நிர்வாகிகள், சேற்றில் கால் வைப்பவர்களின் குரல் கேட்கப்பட வைப்போம்.

கல்வி அமைப்பு சீர்படுத்த புதிய திட்டங்களையும் கோஷங்களையும் தொடங்க மாட்டோம்; சோர்வடைந்த ஆசிரியர்கள், ஆர்வம் கொண்ட மாணவர்கள், தவிக்கும் பெற்றோர் கருத்துகளைக் கேட்போம். சமூக மோதல்கள் எழுந்தால், அச்சம் கொண்ட மக்களுடன் அமர்ந்து அவர்கள் பாதுகாப்பைப் பற்றி பேசுவோம்.

உரக்கப் பேசுபவர்களின் ஒலி பெருக்கியாக மட்டுமே ஊடகம் இருக்கக் கூடாது. ஊடகங்கள் சமூகத்தின் கண்ணாடியாக இருக்க வேண்டும்.

நேரடியாகப் பேசும்போது ஒவ்வொரு முறையும் ஏதோ ஒன்றை கற்றுக் கொள்கிறேன்.   “என்னிடம் தீர்வு தயாராக இல்லை; ஆனால் நாம் இருவரும் சேர்ந்து தீர்வை கண்டுபிடிக்கும் வரை உங்களுடன் ஒத்துழைக்கிறேன்” என்று மக்களிடம் கூறும் போது, அவர்கள் பின்வாங்குவதில்லை, கேலி செய்வதில்லை. அப்போது உரையாடலில் பணிவு தோன்றுகிறது; மொழி மென்மையாகி உண்மை எழுகிறது.

கிடைக்கவே வாய்ப்பில்லாத ஒரு ஆவணத்திற்காக, ஒரு தந்தை மணிக்கணக்கில் வரிசையில் நிற்பதைப் பற்றி சொல்கிறார். சட்டத்தில் உள்ள சிறு குழுப்பம் தன் லாபத்தை அடியோடு அழித்துவிட்டதை ஒரு வணிகர் விளக்குகிறார்.  வறுமையில் உழலும் சிறுமி பெரும் வீட்டைப் பற்றிய தன் கனவை விளக்குகிறாள்.  அவை பேச்சுக்காகக் கூறப்பட்டவை அல்ல. இவை தீர்வுக்கான கோரிக்கை உள்ள கதைகள்.

கேட்க நன்றாக இருக்கும் இந்தக் கதைகளை மட்டும் பின்னணியாகக் கொண்ட அரசியல் நமக்கு அயர்ச்சி தருகின்றதல்லவா?

நம் நாடு மிகப்பெரியது; பல காயங்களைக் கண்டது; ஒரு சிலரின் அகங்காரத்தாலும் மாயக்காட்சிகளாலும் அதை நிர்வகிப்பத்து அ​நியாயம்.  நம் எதார்த்தத்தை, கச்சிதமான கதைகளாக கட்டுப்படுத்தும் கூட்டத்திடம் விட்டு விட முடியாது. நம் பொது வாழ்க்கை, தலைவர்கள் நடித்து, ஊடங்கள் ஒலி பெருக்கி, குடிமக்கள் அடுத்த நடவடிக்கையை செயல்படுத்த அழைக்கப்படாமல், வெறுமே பார்த்து கைதட்டி, விவாதித்து பகிரும் அன்றாக காட்சியாகி விட அனுமதிக்கக் கூடாது. 

நான் அப்படிப்பட்ட தலைவனாக இருக்க விரும்பவில்லை. சுவரொட்டியில் தோன்றும் முகமாகவோ, சற்றுமுன் கிடைத்த செய்தியில் தோன்றும் பெயராகவோ இருக்க விரும்பவில்லை.

காற்றோட்டமற்ற அறையில் பத்து குடிமக்களுடன் அமர்ந்து அவர்கள் குறைகளைக் கேட்டு, என் திட்டங்களை அவர்கள் பிய்த்தெடுத்து வாதிடுவதே என் விருப்பம்.  மேடையில் நின்று அனைத்தும் அறிந்ததாகக் காட்டிக் கொள்வது என் வழியல்ல.  முதலாவது சிக்கலானது, சுகமானதல்ல, அதில் பணிவு முக்கியம்.  மற்றது பளபளப்பானது, வெற்றுப் பேச்சு, பாதுகாப்பானது.  இதில் ஒன்று தான் நாளைய உலகை நல்லதாக அமைக்கும்.

உண்மையான தலைவன் ஒத்திகை பார்க்கப்பட்ட கதையாடலுக்குள் ஒளிந்து கொள்ள மாட்டான்.  கடினமான கேள்விகளிலிருந்து தன் பிம்பத்தைக் காத்துக் கொள்ள, ஊடகத்தை பயன்படுத்திக் கொள்ள மாட்டான. மாறாக, அவன் தன் சந்தேகத்தைக் கேட்பான், நிறைகுறைகளை விளக்குவான், தவறுகளை ஒப்புக் கொள்வான்; அத்துடன் அவனுடன் சேர்ந்து நடந்து தீர்வைக் காண உங்களை அழைப்பான்.

முழுமையற்ற நூறு கோடி மக்களின் முன் நின்று, “எனக்கு அனைத்தும் தெரியாது -ஆனால் நான் முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்ள மாட்டேன், உங்களை ஏமாற்ற மாட்டேன், சரியான வழியைக் காணும் வரை உங்களுடன் ஒத்துழைப்பேன்” என்று தைரியமாகப் பேசும் தலைவனாகவே நினைவு கொள்ளப்பட விரும்புகிறேன்.

அவ்வாறு இருப்பதால், என் பலவீனம் வெளிப்படும் என்றால் பரவாயில்லை.  அதனால் எனக்கு கைத்தட்டல்கள் கிடைக்காது என்றால் பரவாயில்லை.

ஏனென்றால், மக்களுக்கு மேலே குறைகள் தெரியாதபடி நிற்கும் தலைவன் இந்த நாட்டிற்குத் தேவையில்லை; மக்களுடன் நின்று, திறந்த மனதுடன் கைகளை விரித்து அழைக்கிறேன்:

“நான் இங்கிருக்கிறேன்.  உங்கள் குறைகளைக் கேட்கிறேன்.  நாம் சேர்ந்து அதைத் தீர்த்து வைப்போம்.”

Guilt, Fear and their effects

A senior gentleman passed away early this morning near my place.  Nothing unusual about elderly people passing away.  His son was away in foreign country.  Grief stricken, he must be searching for flight tickets to see his father's face one last time. He was here just a few days ago with his father who was convalescing after a knee surgery.  Nearly the same sequence of events happened when the senior's wife passed away a couple of years ago.  The son had visited her, returned and was on his way to his home from the airport when the sad news reached him.

This sounds too familiar.  Many of my friends and relatives have experienced this kind of a situation.  The son, tries to be with his parents during their last days, but somehow, he is not by their side at the right moment.

Is it the fear that is playing out here ... fear in the subconscious of the son who lives in a foreign land?  Does the guilt that he is leaving his parents alone play a role in such situations? Is he afraid that he may not be there to bid farewell to his parents?  Maybe, it could be a function of many factors - his closeness with his parents, the strength of his guilt or this fear, the distance and so on.  It isn't predictable, I am just guessing.

But one man dared to predict.  An old man, an astrologer by training, predicted the month when he would die.  He also predicted that,  when the soul leaves his body, there won't be any male members at home.  This was decades ago when the sons hadn't crossed the oceans in search of careers.  He told this to his sons.  While some of them took it in their stride, the most rational one dared to challenge his father's prediction.

He applied for leave for a month, decided to be with his father 24X7.  He used to take bath in the river but decided against it and took bath at home.  A few days passed.  He had to go to town to collect his monthly salary.  He made arrangements for that as well.  He called his son who was 12-13, asked him to be by the side of the grandfather and not to leave when friends call him for a game and left.  Within a few minutes, the old man felt uncomfortable... The woman at home sent the boy to fetch the father who must be waiting at the bus stop.  When no male members were at home, the old man left his body.

Gandhi again...

(Have you read my earlier blog on Gandhi?)

The corporate world and my years administering a resident welfare association taught me a crucial lesson about running any organization: unity, or the absence of conflict, is paramount. In companies, clashes between sales and engineering, or finance and quality, are common. Individuals who can bridge these departmental divides are invaluable. The same holds true for resident welfare associations.

The Enduring Relevance of Unity

Differences are natural in any diverse group; democracy, in particular, demands cooperation despite these disparities. This is precisely where Mahatma Gandhi's philosophy remains profoundly relevant. His mission was to foster unity, and he often compromised, even going to great lengths to enlist a predatory sect into the freedom struggle. Interestingly, his approach to the British wasn't one of an oppressed person confronting an oppressor, but rather a more nuanced, unifying stance.

The impact of his approach is evident when we compare India to other countries that gained independence from the British after World War II. With few exceptions, many of these nations struggled with establishing stable democracies and maintaining unity. Gandhi, however, laid a robust foundation for a democratic and united India, a legacy largely unmatched by other independence movements.

Non-Violence: A Tool for Sustained Mass Movement

While some experts argue that figures like Subhash Chandra Bose and the Indian National Army, or the covert violent acts inspired by Savarkar, were the true catalysts for India's freedom, it's essential to consider the nature of these movements. They were not designed to be, nor could they sustain, mass participation across a vast and diverse country like India.

For Gandhi and the Indian National Congress under his leadership, the struggle for independence had to be a mass movement to endure. Prior to Gandhi, the Congress was largely an elite association disconnected from the common people. It was Gandhi who transformed the freedom struggle into a true people's movement, engaging individuals from all walks of life.

Why a Mass Movement Was Essential

For nearly a millennium, most parts of India had lost their connection with localized governance. Gandhi deeply believed in every individual's participation in governance. He envisioned a true "Swarajya," or self-rule, where people actively shaped their own destiny. While we may still be centuries away from fully realizing this ideal, making the freedom struggle a mass movement was the crucial first step towards that profound goal.

Gandhi was an idealist, complete with his own biases, idiosyncrasies, and even grave mistakes. However, when we assess his legacy, should we judge him on these personal flaws, or on his unparalleled contribution to India's democracy and unity?