Sunday, September 06, 2015

Let's walk a few steps together

I saw this man waiting near the postbox near my home.  He was looking for someone.  He was getting ready to walk.  As another man came near him, they both started walking.

A very common event, that we come across almost everyday.  We walk together with others.  I wonder at the ability of our brains to do something as simple as walking together.

Walking, by itself demands a lot of coordination between the brain and the limbs.  That's out of scope for this blog.  Other than that, a lot of processing goes on in our brains to walk together.  The first one is to identify the other as someone related.  Note that we don't attempt to walk together with total strangers.  This is followed by continuously adjusting the pace of walking.  The brains of both the walkers continue to go through this process.

Do animals exhibit this capability?  Dogs do, probably due to their long association with humans.  With other animals, this is a rarity.  A herd walking together isn't the same as two individuals walking.  For a herd,  the direction and the pace is controlled by an external agent.  It could be a shepherd herding them together or a predator chasing them.  If a member is left out, the herd doesn't usually wait for the left out animal. Elephants could be an exception in this case.  Elephants exhibit a social behavior similar to humans.

Simulating walking-together on robots could be an interesting problem to solve.  That would be just a simulation.  For humans, it is involuntary.  The simple social skill is hardwired in the brain.

Hindu myths give importance to this social skill

  • Savithri refers it to Yama when Yama takes away her husband.
  • In Mahabharata, Yudishtra takes a dog as his friend as the dog walked with him.
  • Hindu marriages treat walking together for seven steps as a lifelong friendship and companionship.  At the time of marriage, the couple take seven steps and say:

"By these seven steps you have taken with me, you have become my best friend. I will never move out of this relationship. God has united us in this bondage. We shall perform all activities together with love and affection and with good feelings. Let us be friendly in our thoughts. Let us observe our duties and rituals together. If you are the lyrics, I am the music. If you are the music I am the lyrics. If I am the heavenly body You are the earthly world. While I am the life source and you are the carrier of the same. I am the thoughts and you are the speech. When you are like the words, you work with me who is like the meaning of it. With your sweet words, come with me to lead a prosperous life begetting our progeny with children."

Closing this write-up with a beautiful scene from the movie Gandhi.

Wednesday, July 15, 2015

Two Policemen

"I owe it all to the two policemen.", said Balram with a smile.  I looked at the two policemen sipping tea at the next table.

"No, I don't mean them." continued Balram.

"How old are you?"

"Mmm... thirty."

"Yeah, you wouldn't know.  You must have been five or six then.  There were these two policemen from Haryana."

He paused take a bite of sandwich.

Balram was in his early fifties, fond of talking.  He must have had lot of friends during his younger age.

"These two policemen were caught snooping on Rajiv Gandhi.  Apparently they were sent by a Haryana strongman to spy on Rajiv.  Rajiv got upset with the government that he was supporting. He promptly decided to withdraw his support."

"Chandrasekar was the PM, he had no option but to quit.  I liked Chandrasekar.  A very sad looking man, as if he had all the worries of countries in his head."  he chuckled.  "And I also think he had enough of it.  Just a couple of years earlier, V P Singh back-stabbed him.  You should have seen Chandrasekar's face when Devilal proposed VP's name for Prime Minister-ship.  And eventually when Chandra got to be the PM the economy was in terrible state.  For debt servicing, the country had to pledge the gold reserve.  Conservative people like my parents would have had heart-attack - pledging gold for debt servicing.  Where were we going?"

I looked at my watch.  Balram didn't notice or chose to not notice.  He wanted to talk.

"Rajiv gets assassinated during the election campaign.  Who'd have thought Narshimha Rao would become the PM.  The man had retired from active politics, shifted to Hyderabad for a relaxed life, feeding pigeons."

"But he was brilliant.  Look at the way he handled Pawar, Arjun Singh, Pranab and other oldies of Congress.  He kept his enemies close by, watching them all the time.  I liked him a lot.  He knew eight languages and chose to spoke none."

Balram was on a roll.  I know he's not going to stop till he covers all those years between Rao and now.

"With empty coffers he had no option but to open up the economy.  And that's when us, the middleclass saw a ray of hope.  We could look for jobs in multi-nationals and don't have to wait for a bank job.  There were just two jobs for a fresh graduates then.  If you had studied science, you become a medical representative.  If you had done commerce, you can try to be a bank clerk.  I must say, the competition was too much."

"The economy opened up, people put in their money in stock market.  There were jobs like Finance controller, CFO that people like us would have never dreamed of.  But for that change, I would have been an auditor in Nagappattinam auditing accounts of wholesale dealers and beedi manufacturers."

I again looked at my watch.  This time he noticed.  "Wait.. we still have time."

"I got to be a finance controller.  I came to know of terms like insider trading which I'm sure my father would have never heard of in his eighty years."

"But for that opening up of the economy, do you think we would have seen this prosperity?  Look at the way the middle class spends the money.  We can't get a seat in this restaurant during the weekend.  We all got greedy.  The owner of this restaurant must have greased the palms of enough  government officials even to run this business. It all started with those two policemen."

He was getting bitter.  I saw the policemen getting up.  One of them turned to Balram.

"Sir, we must go now.  Your hearing would start in the next 15 minutes."

Sunday, July 12, 2015

ஜட்ஜ்மென்ட் டே

அந்த அறையில் ஒன்றிரண்டு மனிதர்கள் தவிர எல்லாரும் பிற உயிரினங்கள்.  அதில் மிகச்சில உயிரினங்களே, அவனுக்குப் பரிச்சயமானவை.  ஒன்றை ஒன்று தின்னும் இனமானாலும், அவை மிக அமைதியாக இருந்தன.  சமரசம் உலாவும் இடம் என்று நினைத்துக்கொண்டான்.

கதவு திறந்து, ஒரு புழு வெளியே வந்தது.  அவனைப்பார்த்து சிரித்தாற் போல இருந்ததால், அவனும் லேசாக சிரித்து வைத்தான். அருகே வந்தபோதுதான் தெரிந்தது அதன் முகமே அப்படித்தான் என்று. 

“என்ன கேட்டாங்க?” என்றான்.  

“என்ன செஞ்சன்னு கேட்டாங்க.  தின்னது, செத்ததை சொன்னேன்.  அடுத்ததா மீன்னு சொல்லிட்டு போகச்சொல்லிட்டாங்க.”

தீர்ப்பில் புழு திருப்தியாக இருப்பதாகத் தோன்றியது.  அவனுடைய முறைக்காக காத்திருந்த்தான்.  

“உள்ளே வாங்க.  ” என்ற குரல் கேட்டதும் எழுந்து உள்ளே சென்றான்.  வசீகரமான ஒரு இளைஞன் புன்முறுவலுடன் வரவேற்றான்.

"வி அசோக் தானே?” என்று உறுதி செய்துகொண்டு, "இங்க இருக்கிற ப்ரோஸீஜர முதல்ல உங்களுக்கு சொல்லிடறேன்.  அதற்கப்புறம் ஏதாவது சந்தேகம் இருந்தா கேளுங்க.” என்று ஆரம்பித்தான்.

“உங்களோட அடையாளம், கர்ம வினைகள் எல்லாத்தையும் இப்ப சரி பார்த்து விடுவோம்.  எங்க ஸிஸ்டம்ல தப்பு வர வாய்ப்பு கம்மி.  உங்க உலக குழப்பத்துல வந்தாலொழிய.” என்று சிரித்தான்.  அசோக்குக்கு சற்றே எரிச்சலாக இருந்தது.

"வி அசோக். வெங்கட்ராமனுக்கும், கீதாவிற்கும் பிறந்தவர்.  பிறந்த தேதி எட்டு, நாலு, ஆயிரத்து தொளாயிரத்து அறுபத்தி நான்கு.  உடன் பிறந்தவர்கள், ஒருவர், மூன்று வயது இளைய சகோதரன்.  பிறந்த இடம், மயிலாப்பூர்.  இறந்த போது வசித்த இடம் - ஆதம்பாக்கத்தில் ஒரு சந்து.”

ஆதம்பாக்க முகவரி பற்றி ஒரு கிண்டலை ஏற்கனவே எதிர்பார்த்திருந்ததனால், அசோக் எரிச்சல் படவில்லை.

“இந்த கோஆர்டினேட்ஸ் எல்லாம், உங்களுக்காக. எங்களுக்கு வேற ஒரு ஸிஸ்டம்.

எல்லாம் சரியாக இருக்கிறதா?”

அசோக் தலையாட்டினான்.  “சரின்னு சொல்லிடுங்க.  இவங்க கவனிச்சிருக்க மாட்டாங்க. ” என்று பக்கத்தில் கை காட்டினான். அப்போது தான் அந்த குள்ளனை அசோக் கவனித்தான். குள்ளன் ஒரு பலகையில் குறிப்பு எழுதிக்கொண்டிருந்தான்.  

“சரி” என்றான் அசோக்.

"மற்ற அடையாளங்களையும் சரி பாத்திடுங்க… “ என்று தொடர்ந்தான் இளைஞன்.  சரி பார்த்தபின்,

“அடுத்த அறைல, உங்க கர்மாவ செக் பண்ணுவாங்க.  அதுல டிஸ்ப்யூட் வர வாய்ப்பு இருக்கு.  அது கொஞ்சம் புது  ஸிஸ்டம்.  கலியுக ஆரம்பத்லதான் லைவ் ஆச்சு.  அதுக்கு முன்னாடி எங்க டிபார்ட்மெண்ட்லயே கர்மா செக் பண்ணிகிட்டு இருந்தோம்.  லோட் அதிகாமாச்சுன்னு, அத பிரிச்சு, புது ப்ராஸஸ் பண்ணிட்டோம்.” 

“ஏதாவது கேள்வி இருக்கா?”  என்றான்.

“எனக்கு முன்னால ஒரு புழு வந்தது.  அதுக்கும் இதே ப்ராஸஸ்தானா?”

“இல்லை. கொஞ்சம் வித்தியாசம் உண்டு.  அவங்களுக்கு எல்லாம், அடையாளம் அவ்வளவு முக்கியம் இல்லை.  கர்மாவும் ரொம்ப சிம்பிள். அதை எல்லாம் பெரியவர் பாக்க மாட்டார்.  எங்க ப்ராஸஸ்லயெ அடுத்த ஜென்மத்த முடிவு பண்ணிடுவோம்.  அனேகமா, எல்லா புழுவும் ஒரே பதிலத்தான் சொல்லும்.”

“அப்ப எதுக்கு கேள்வி?  நேர அடுத்த ஜென்மத்த சொல்லிட வேண்டியது தானே?”

“லட்சத்துல, கோடில ஒரு புழு ஏதாவது யோசிச்சு பதில் சொல்லும்.  அப்ப எங்க முடிவ மாத்திக்கணும்.  அதால யோசிக்க முடியுதுங்கறதால, நேரா மனுசனா பிறக்க ஆர்டர் போட்டுருவோம்.  கொஞ்சம் பூர்வ ஜென்ம வாசனை இருக்கும்.  ஆனா அதுக்குன்னு சில வேலைகளும் கிடைக்கும்.  சில நாய் எல்லாம் ஸ்க்ஸஸ்புல் ஸீஎக்ஸோவாகக்கூட ஆயிருக்காங்க.”

அசோக்குக்கு புரிந்ததுபோல் இருந்தது.

“க்ரிஸ்டியன்ஸ், முஸ்லீம் எல்லாம் இந்த ப்ராஸஸ்ல வருவாங்களா?”

“இல்லை.  அவரவர் நம்பிக்கைக்கு ஏத்தாப்பல ப்ராஸஸ் இருக்கு.  வேற கேள்வி இல்லைன்னா, நீங்க அடுத்த அறைக்கு போகலாம்.”

அடுத்த அறையில் ஒரு முதியவரும், ஒரு இளைஞனும் கூடவே இன்னொரு குள்ளனும் இருந்தனர்.

“உட்காருங்க. இங்க கொஞ்சம் நேரமாகும்.” என்றார் பெரியவர்.  

“உங்க தொழில், சீனியர் டேட்டா அனலிஸ்ட்ன்னு போட்டிருக்கு.  அத தகவல் இயந்திரத் தொழிலாளின்னு மாத்த வேண்டியிருக்கு.  நார்மலைஸேஷன்.”  என்றான் இளைஞன்.  அசோக் அதை விரும்பவில்லை.

“உங்க கணக்குல, இருபது பூஜைகள் இருக்கு.”

அசோக் யோசித்தான்.  கடந்த இருபத்தைந்து வருடங்களாக, அவன் தான் வீட்டில் பூஜை செய்து வருகிறான்.  வருடத்திற்கு, பொங்கல், வருடப்பிறப்பு, வினாயக சதுர்த்தி, கோகுலாஷ்டமி, சரஸ்வதி பூஜை என்று குறைந்தபட்சம் ஐந்து பூஜைகள் என்று வைத்துக்கொண்டாலும், ஒன்றிரண்டு வருடங்கள் விட்டுப் போயிருந்தாலும், இருபது, மிக குறைவாகவே இருப்பதாகப் பட்டது.

“நல்லாப் பாருங்க.  நூறாவது இருக்கும்.”

“நீங்க இந்த பூஜையெல்லாம் செய்யும்போது, மந்திரத்த தப்பா சொன்னாலோ, ஏதாவது வார்த்தைய விட்டாலோ இப்படி நடக்க வாய்ப்பு இருக்கு.  தப்பா நினைக்காதீங்க.  உங்க மந்திரம் எல்லாம் சரியில்லைன்னு நினைக்கிறேன்.  சங்கல்பம் செய்யும் போது, இன்னும் ஜம்பூத்வீபத்த பத்தி சொல்றீங்க.  இப்ப ஜம்பூத்வீபம் இருக்கான்னு சொல்லுங்க.  நீங்க அப்டேட் பண்ணாததால, நாங்க இன்னும் பேக்வேட் கம்பாட்பிலிடி கொடுக்க வேண்டியிருக்கு.  ஒவ்வொரு தடவையும் நாங்க ரிலீஸ் பண்ணும்போது தாவு தீந்துடுது.”  இளைஞன் சிடுசிடுத்தான்.  அவன் தன்னைப்போல இருப்பதாகப் பட்டது.

“இதுக்கு மேல வேற ஊருக்கு போனாலும் இதே மந்திரம் தான்.  அமெரிக்கா, ஆப்பிரிக்கான்னு போயிட்டு, ஜம்பூத்வீபே.  டைம் அண்ட் ஸ்பேஸ் பற்றி எதுவும் தெரிஞ்சுக்காம திரும்பி திரும்பி ஒரே பாட்டு.  இதுல பூஜை பண்ணினேன்னு க்லெய்ம் வேற.”

“அசோக், நீங்க டேட்டா அனலிஸ்ட்ங்கறதால சொல்றேன்.  புரியும்னு நினைக்கிறேன்.  நீங்க சொல்ற சங்கல்பம், உங்க பூஜைக்கு ப்ரைமரி கீ.  நீங்க தப்பா சொன்னா, வேற எங்கயாவது ஸ்டோர் ஆகியிருக்கும்.  பரார்த்தம், கல்பம், மன்வந்த்ரம், கலியுகம் எல்லாம் ஹரிசாண்டல் பார்ட்டிஷன்ல பயன் படுத்தறோம்.  இப்ப எனக்கு உங்க ரெகார்ட் எல்லாம் தேட நேரமில்லை.  இத டிஸ்ப்யூட்டா ரெகார்ட் பண்ணிட்றேன்.  நீங்க பெரியவர பார்க்கும் போது, பேசிக்கலாம்.”

“பெரியவரா?  அப்ப இவர்?” அசோக் அங்கு உட்கார்ந்து இருந்த முதியவரைப் பார்த்து கை காண்பித்தான்.

“நான், இவனோட ஸூபர்வஸர்.  பெரியவர் போஸ்ட்டுக்கு இன்னும் எனக்கு ரெண்டு ப்ரமோஷன் வேணும்.  கவலைப் படாதீங்க.  உங்களோட கர்மாவுல, இது அவ்வளவு முக்கியமாக இருக்காது.  ஈகோ, பூனையக் கொல்லப் பார்த்ததுக்கெல்லாம் வெய்ட்டேஜ் ஜாஸ்தி.  கொஞ்சம் வெளில வெயிட் பண்ணுங்க.  ரெண்டு, மூணு நாள்ல பெரியவரப் பாத்துடலாம்.”

லேசாக அதிர்ச்சியாக இருந்தது.  தன் வாதம் இங்கு எடுபடாது என்று தோன்றியது.  அசோக் வெளியே வந்து பெரியவருக்காக காத்திருந்தான்

Sunday, June 07, 2015

விக்கிரமாதித்தன் கதை

விக்கிரமாதித்தன் மீண்டும் முருங்கை மரத்தின் மீது ஏறிக்கொண்ட வேதாளத்தைப் பிடிக்கச் சென்று, பெரும் போராட்டத்திற்கு பிறகு வசமாகப் பிடித்துக் கொண்டான். தோளில் வேதாளத்தை சுமந்தபடி குகையை விட்டு நடக்கத் தொடங்கினான்.
அவனது பராக்கிரமத்தை பார்த்து வியந்தாலும் வேதாளம் தான் தப்பித்து கொள்வதற்கு வழி தேடிய வண்ணமே இருந்தது. அதனால் வேதாளம் மீண்டும் ஒரு கதையை விக்கிரமாதித்தனுக்குச் சொல்லத்துவங்கியது.
"மன்னா! அறக்குழப்பங்கள் மன்னனுக்கு மட்டும் வருவதில்லை. சாதாரண மக்களுக்கும் வருவதுண்டு.  விக்கிரமாதித்தா! உனக்கு ஒரு கதை சொல்கிறேன் கேள்!
சென்னையின் ஒரு பகுதியில் அம்பி என்ற ஒருவன் வாழ்ந்துவந்தான்.  அம்பி என்ற பெயருக்கு ஏற்ப, சட்டத்திற்கு உட்பட்டு பரிபூர்ண கன்பர்மிஸ்டாக வாழ்ந்து வந்தான்.  ஒரு நாள், அவனுக்கும் அவன் மனைவிக்கும் அவர்கள் இருக்கும் அபார்ட்மெண்டிலிருந்து ஒரு தனி வீடு வாங்கி குடியேற ஆசை வந்ததது.  அவர்களுக்கு கட்டுப்படியாகும் விலையில் தனி வீடு வாங்குபவது கடினம்.  இருந்தாலும், நீ முயற்சிப்பது போல் அவர்களும் தளராது தனி வீடு தேடி வந்தனர்.  
அவர்களுக்கு கட்டுப்படியாகும் விலையில் ஒரு வீடு விலைக்கு வந்தது தெரிய வந்தது.  குறைந்த விலையில் வீடு என்றால், ஏதாவது ஒரு பிரச்சினை என்று தானே அர்த்தம்?  அந்த வீட்டிலும் இருந்தது.  வீட்டின் சொந்தக்காரர் கோவிந்தன்.  அவர் இறந்தபின், அவருடைய வாரிசுகள் வீட்டை விற்க முயன்று கொண்டிருந்தனர்.  கோவிந்தனுக்கு, மூன்று மகன்கள், ஒரு மகள்.  கோவிந்தனின் மனைவி லட்சுமி அம்மாளும் இந்த நான்கு வாரிசுகளும்தான் சேர்ந்து வீட்டை விற்க விரும்பினர்.  சற்று விசாரித்ததில்,  கோவிந்தனுக்கு இன்னொரு மகள் இருந்தது தெரிய வந்தது.  இருபது வருடங்களுக்கு முன் இறந்து விட்டிருந்த அவளுக்கு, அப்போது, மூன்று வயதில் ஒரு மகன் இருந்திருக்கிறான். அவள் கணவன் ராமானுஜனுக்கும், கோவிந்தன் குடும்பத்திற்கும், பகை இருந்து வந்திருக்கிறது.  நோயாளிப் பெண்ணை தனக்கு கட்டி வைத்தார்கள் என்பது ராமாநுஜனின் வாதம்.  அப்பெண் இறந்த போது, ராமானுஜன் வரக்கூட இல்லை.  பின்பு அவனைப்பார்த்த  கோவிந்தனின் மகன்களுக்கும் அவனுக்கும், கைகலப்பு கூட நடந்திருக்கிறது.  அதனால், ராமானுஜனுக்கும் கோவிந்தன் குடும்பத்திற்கும் சற்றும் தொடர்பே இல்லாமல் ஆகி விட்டிருந்தது.  ராமானுஜன் பின் வடக்கே எங்கோ குடியேறியதாகத் தெரிகிறது.   சட்டப்படி ராமானுஜனின் மகனும், கோவிந்தனின் வாரிசுதாரர் தான்.
ஆனால், அவர்கள் இருக்கும் இடம் தெரியாது.  உயிருடன் இருக்கிறார்களா என்று கூட தெரியாது.  அதனால், கோவிந்தன் குடும்பத்தார், ராமானுஜன் மகன் இல்லாமல், ஒரு வாரிசு சான்று கூட வாங்கிவிட்டனர்.
இந்த நிலமையில், அம்பியின் வக்கீல், அம்பி அந்த வீட்டை வாங்குவது சட்டப்படி பிரச்சினையாகும் என்று தெரிவித்தார்.  ஆனால், ஒரு சுமூகமான ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டால், பார்க்கலாம் என்று சொன்னார்.   கோவிந்தன் குடும்பத்தார் கலந்து பேசி ஒரு அம்பிக்கு லாபம் வருமாறு ஒரு யோசனை தெரிவித்தனர்.
அம்பி சட்டத்திற்கு பயந்தவனாதலால், விற்கும் விலைக்கே பதிவு செய்ய விரும்பியிருந்தான்.  அது அரசாங்கம் வகுத்திருந்த விலையைவிட சற்றே அதிகம்.  இதனால், அம்பி செலுத்த வேண்டிய வரி 30% அதிகம்.  பொதுவாக, மக்கள் வரியில் குறைக்க அரசாங்கம் வகுத்திருந்த விலையைவிட அதிகம் செலுத்துவதை விரும்புவதில்லை.  அம்பியும் பொதுஜனம் என்பதால், கோவிந்தன் குடும்பம், அரசாங்க விலைக்கு பதிவு செய்யலாம் என்றனர்.  30% வரி குறைவதால், அம்பிக்கும் லாபம்.  ராமானுஜன் மகனுக்கு பங்கு கொடுக்க வேண்டாததால், கோவிந்தன் குடும்பத்தினருக்கு தலா 20% அதிகம் கிடைக்கும்.  வின் வின் சிசுவேஷன்.  வக்கீலும் இது பரிசீலிக்க வேண்டிய அம்சம் என்று சொன்னார்.
அவர்கள் சொன்னபடி செய்தால், அம்பிக்கு லாபம் மட்டுமல்ல.  அவனுக்கும் அவன் மனைவிக்கும் வாழ்நாள்  விருப்பம் நிறைவேறும்.  இப்படி ஒரு வாய்ப்பு பின் கிடைக்காது.
இருக்கிறானா இல்லையா என்று முகம் தெரியாத ஒருவனுக்காக அம்பி ஏன் இழக்க வேண்டும்?  ராமானுஜன் மகன் உயிருடன் இருந்தால், அவனுக்கு இது பற்றி தெரியக்கூட வராது.  அப்படியே வந்தாலும், அம்பிக்கு ஆதரவாக அவன் வக்கீல் செயல்படுவார்.  அவருக்குத் தெரிந்த சட்டத்தால், அம்பி தரப்பிற்கு வெற்றி பெற்றுத்தற முடியும்.
இந்த நிலையில் அம்பி என்ன செய்ய வேண்டும்?   இந்தக் கேள்விக்கு பதில் தெரிந்தும் கூறாவிட்டால், உன் தலை வெடித்து சுக்கு நூறாகும்."
"அம்பி, ராமானுஜன் மகனும் சேர்ந்து விற்றால் மட்டுமே வீட்டை வாங்க வேண்டும்.  அம்பியைப் பொருத்தவரை ராமானுஜனுக்கும் அவன் மகனுக்கும் கோவிந்தன் குடும்பம் செய்ததும் செய்ய நினைப்பதும்  நியாயமில்லை.  முதல் அநியாயத்திற்கு பிராயச்சித்தம் செய்யாமல், மீண்டும் ஏமாற்றுவது தவறு.  அதற்கு, அம்பி உடந்தையாக இருந்தால், அவனால் நிம்மதியாக இருக்க முடியாது.  ராமானுஜன் மகனுக்கு பங்கு கிடைத்தால், அதுவே அக்குடும்பம் செய்யும் பிராயச்சித்தமாகும்.   அம்பியைத் தவிர வேறு யாரும் வாங்க வராததாலேயே அவர்கள் விலையைக் குறைத்தனர்.  அம்பியையும் விட்டுவிட்டால், அவர்களால் அந்த வீட்டை வைத்து ஒன்றும் செய்ய முடியாது.  ராமானுஜன் மகனைக் கண்டுபிடிப்பதைத் தவிர, கோவிந்தன் குடும்பத்திற்கு வேறு வழியும் இல்லை.  
 சட்டமும் இதையே சொல்லும்.  ஆனால் சட்டத்தில் குறுக்கு வழிகள் வழிகள் உண்டு.  அவற்றில் புகுந்து செல்லாமல் மனசாட்சி வழி செல்வதுதான் அம்பிக்கு சரிப்பட்டு வரும். "
விக்கிரமனின் இந்த பதிலால் அவன் மௌனம் கலைந்தது.  அவன் தோளை விட்டு, வேதாளம் பறந்து மீண்டும் முருங்கை மரத்தில் ஏறியது.

Saturday, May 09, 2015

Thus Spake the coconut tree

“Knowledge is insufficient to comprehend this universe.  Human consciousness must expand many fold to understand such a complexity and vastness.”, I said.

It was one of those terrace conversations I have with my son.  He is a student and hopes to get back to Physics sometime in the future, when the universe interests him more than computers.

“That’s a philosophical mumbo jumbo, I’ve heard it a hundred times from you.  Please talk some real Physics.” said my son.

“May I join the conversation?”  a gentle deep voice asked.  I realised it is the coconut tree that spoke.  My son didn’t bother to look around and said, “Go ahead.”.  He too must have got used to the tree. He has been alone at home during holidays and may have struck a friendship with the tree.

“It is amusing to listen to humans who think knowledge is absolute.”, the tree paused for a while and said, “Tell me, what do you think of me?”

“I see your branches and leaves, whatever you may want to call them are designed in such a way to not resist strong winds.  They let the wind pass through.  The trunk can sway during strong winds unlike a mango or neem tree.  The coconut is of the shape of a football that lets it disperse in different ways.  I like this analysis.  I think I can write a paper on the physics of every part of the coconut tree.”

“Sure you can, if you observe enough.”

“See, that’s the power of science.  I can explain everything rationally, support it with pure mathematics and quote references of work that use in my paper.  No mumbo-jumbo there.”

“I see your point.  Do you think you could have such an analysis, 10 years ago?”

“Probably not.  I learnt a lot of stuff as prepared for IIT.”  

“Well, someone who got into IIT recently wouldn’t be able to analyse when he was 8-9 years old.  What do you know about my age?”  asked the tree.

“You must be about 40.  I heard this area was developed about 40 years ago and they must have planted these tree then.  There is a pattern in the way they had planted.”

“It doesn’t matter.  I may be a few million years old, all coconut trees are the same.  We just continue living at a new place.  The point is, I’m a lot older than your knowledge.  Right?”

“I guess so.”

“For the same question I asked - “what do you think of me?” Would someone who lived five hundred years ago, answered the same?

“No.  This knowledge is recent - about couple of hundred years.”

“So, your Physics is based a few hundred years of knowledge.”  

I could sense the sarcasm there.

“If I were you I wouldn’t bet too much on that knowledge.  It is a bit stale already and would give way for another idea in a hundred years.”  continued the tree.

“So… what is permanent?” 

“This moment.  It is always there."

“That’s enlightening.  Thanks”, said my son.

“You’re welcome.  We, tropical trees are known for that!”, said the tree with a wink.

Sunday, March 22, 2015

What's in a last name?

I was just telling my son about my boss who coined a new last name from his father's name and got his siblings adopt it.  Now his family has a unique last name.

 My last name is the name of the village. Since I hadn't been to the village in twenty years and it is too long to spell, I offered him to find a new last name that he can start using.  Adyar was an option.  But he didn't like it as the old style initials would read ASS.  So, he decided to use my first name as his last name. This has been a standard in many south Indian families.

After the topic of my boss' last name, I offered that we can coin a new unique last name that is easy to spell and neutral.  We rejected a few options.

  • No place name, as we carry no special trait of people from a place.  So, no Tiruchendurai, Adyar, Longawal, Bindaranwale, Semmangudi, Ariyakkudi etc.
  • No animal names as we can't identify with any animals.
  • No caste names. So, Iyer spelled in hundred different ways is out. 
  • No family names based on Gothram - too old style.
  • Last name by profession is possible.  The west has the Cooks, Bakers, Smiths and Archers.  Closer home, the Zoroastrians had Contractor, Engineer, Kelawala, Daruwala, Tadiwala and Kagalwala.  
We are getting close.  We use computers at work more than most people.  My son is doing an undergraduate course in Computer Science.  So, Computerwala is an option.  An Indianized name like Ganithshastri is also an option.  Going for short names, there are options like Java, Ruby, Python, C and C++.  Quite trendy, but may not stay trendy for long.  He even considers BackslashZero as an option.

But wait.  What if he wants to be an investment banker?   My son is only in the first year of college and committing to such a last name at this stage appears too rash a decision.

So, we are postponing the decision by about 10 - 12 years till he chooses a lifetime profession.  And hopefully we will have more options then.