Friday, October 28, 2016

To be or not to be ... a Guru

“You are going to be a Guru one day, like a Satguru or something.”  told one of the three in the room.  The other person in the meeting room smirked.  I knew what he thinks about it.  He has a lowly opinion of all Gurus.  I hoped he doesn’t have such a low opinion about me.  If I really become a Guru, it would seem like a fall to him.  But why would a normal person lose the respect when he becomes a master, revered by the masses.  I can dismiss it, as just envy.  Or it could be a sense of superiority over the lowly masses that respect a Guru more than anyone else.  The masses have no idea of the philosophies, the ways of worship, the mantras that a learned man like him knows.  And they go after an ordinary man like him!  That might translate to be the irreverence.  I don’t know.

I thought I should check my master about it.  At least I would come to know what it means to be a Guru.  Here goes my imaginary conversation.

"Hello Master.  Are you aware of the opinions of people like my friend?  You have amassed so much of wealth; you travel in a charter plane; you give a lot of dumb answers to dumber questions your followers pose.  What do you have to say about all these?"

"Oh your friend has an opinion, like he has a shirt.  He can keep his shirt; you can keep yours.   I have nothing to give and take in this deal.  Let me try to answer the other questions, may be you and your friend will change your shirts.  

Whatever wealth that you see as the ones I have amassed are just on paper.   I’ll explain the pains of running an organization like this Aashram later.  I do not have even a hundred rupee in my pocket.  Does it make me rich or poor?  Well, I can get whatever I want.  But do you know that my wants are a lot less than yours?  I occupy a space just as much as you do.  I eat even less than what you eat.  Have you ever had food in this Aashram?  What do you think of it?”

I just smiled.

“See, the food isn’t great; that’s a motivation for me to eat less.  At times, the rice I take, often has small stones in it.  I’d take it as my “Karma” and get on with it. 

The clothes I wear aren’t as expensive as yours.  No Guccis and Raybans for me.  The ones I wear are gifted to me by my followers.  I end up wearing ill-fitting clothes.  It doesn’t matter to me.  We have talked about shelter, food and clothes - Roti, Kapda aur Makaan are addressed.  What next?  My wealth on paper?

I have to create an organization to manage all these.  Employee a few hundred people, take care of a few more hundred volunteers, provider shelter to people who come to see me, ensure that they are safe and comfortable, crowds are managed, provide food and water etc.  We do need so much land and buildings to support all these.

When I felt I got something to offer as wisdom, I started small, in a remote village.  I lived in a hut, meditated there in the middle of mosquitoes, other insects, rats and snakes.  It was humid too.  Had I continued there, I would have been known to a few hundred people; may be about 10-20 would have joined me as my disciples.  

I remember a kid in one of those classes who was sleepy all the time.  Poor guy had seen rats and snakes and stayed awake all night and was sleeping during my lectures.  I am glad I can offer better environment in which they don’t have to be scared of rats and snakes.  

Now with all these comforts, we are able to accommodate  hundreds of thousands of people.  Now tell me, who is enjoying the wealth “I have amassed”?

For this amassed wealth, we have to pay taxes - like any business does.  We are not a “charitable institution” that takes from the wealthy and give it to poor.  Our mission is different - we don’t do charity and convert people to follow me.  Get it?   By not fitting in the government’s classification of charitable institution, we end up paying taxes.  That means, we need to behave like a business to save on taxes.  My charted accountants do need work.

On charter planes,  do you think it is fun to travel by air these days?  You are badly mistaken. 

Let me come to the dumb answers to dumber questions.

For some reason people think that miracles are needed for their worldly problems.  The problems that they have can be divided as real and perceived problems.  I think humans are capable of handling the real problems.  They don’t know how to handle the perceived problems.  That’s why they come to me.  My dumb answers should give them a slightly different perspective of the problem so that they address it themselves.  If I ask a person to try something different, change his habitual way of thinking.   My sincere wish is, he learns to coexist with hundreds of people from different backgrounds, interact with them and someone out there would have the solution on hand.  You must have noticed  that my dumb answers aren’t divisive or cause hatred.  I, on behalf of all the Gurus out there in India would like to take credit for that.  We try to unite, not divide.

I do feel terrible when young men and women come to me seeking miracles, when they are capable of performing it themselves.”

He paused.  I resumed.

“How do you explain the violations - moral, ethical. legal ones by you?”

“On the worldly level, yes, there could be violations.  Please note that the moral, ethical and legal codes are limited by time and space.  Any rule that you quote now, I can quote a totally opposite one from an different time and space.  These codes are there for the society and any violation is treated as a violation and criticized, to prevent a repeat of it and maintain some level of sanity in the society.

Let me take them one by one - I hope people don’t look for moral instructions when they come to a Guru.  If they need moral instructions, they have to go back to school in which there is a designated teacher to teach it.  And I do not think someone can teach morals better than ones’ parents - be it good or bad.  A modern Guru is one who helps you make sense of your positive and negative emotions and deal with them.  People need help to cope with their anxiety, fear, uncertainty and even fame.  Also, most of the negative emotions are to due to the conflicts arising out of taught morals.  Don’t expect the Guru to fall for in that.  

Ethical violations are personal.  It is for the individuals to deal with; the society has no bearing on them.

On legal violations, that’s a side effect of an organization.  As much as don’t want to quote the Jewish shepherd, I end up using his - let a person belonging to organization that is totally clean on the legal front accuse.  The point is not to paint everyone black, but just to state that it is highly impossible to be 100% compliant on legalities.  Illegality is as natural as lawyers and charted accountants.  Like most head of organizations, the Guru is accountable for such violations and he would deal with it like the head of any organization.

The challenge for a follower is to get over his mental blocks on these to identify his own Guru.” 

Before signing off, I asked him. “Do you think I will be a Guru one day as this person predicted?"

“That, would be a dumb question.  Allow me to give a relatively smart answer.  It depends on the student you get.  It needs a student to identify his master.  If you are getting a good student, you may become a good teacher.  There’s nothing anyone can do about it”

BTW - with the kind of people you keep company, I doubt whether you will get a student at all!  So, relax. Don’t lose your sleep on living my kind of life."

Sunday, October 16, 2016

Cell, Sacrifice and Society

At the lowest level, how do we differentiate life and death?  A living cell once it comes into existence,  has the energy to hold the organelles together and goes through the grind of growth, split and finally death.  You can see these as the basic intelligence of the cell.  What about death of the cell?  It must also be an intelligence of the cell.  Why is it an intelligence?  Because, if the cell has an Apoptotic or a natural death, its contents are recycled as nutrients.  I would like to view this as a "sacrifice" baked into the DNA - to let itself die and be useful for the next generation of cells.

What if this intelligence is missing?  The cell lives for ever, may even reproduce for ever until a necroptotic or artificial death is effected.  This lack of this intelligence results in cancer.  So, let's conclude that sacrifice is natural and the opposite is an abnormality.

Newton's first law of motion doesn't align with nature's law. Life doesn't go on forever naturally.

Societies, from time to time have stressed on sacrifices to keep them running.  Sacrifice of cattle has been an integral part of agrarian societies, in which cattle is wealth.  Tamil history refers to a self sacrifice called நவகண்டம் (navakandam);  more recently during WW II, some Japanese soldiers committed hara-kiri.  The saffron in Hindu flags represents sacrifice along with other ideals.  This is also adopted in the Indian Flag to represent renunciation - a mellowed term for sacrifice.

Dig into the histories of societies to realize the importance given to this renunciation and sacrifice.

We are at a stage where the terms renunciation and sacrifice are looked down upon.  Modern nations with their market based economies insist on the opposites - indulge and amass.  Yes, there is charity around, but charity is not sacrifice - but just giving up what is in-excess, not what is essential.

Are societies heading towards cancer that it would need an external agency to set things right?  What would be that external agent?

Tuesday, August 16, 2016

பாட்டியும் பக்கத்து வீட்டு கடவுளும்

திய உணவு வேளையின் வெட்டிப் பேச்சு இன்று ஜக்கி, ரவிஷங்கர் முதலான நவீன குருக்கள் மீது  திரும்பியது. இந்த சமூகத்திற்கு இவர்கள் ஏன் தேவை என்று விளக்கும்போது, சக ஊழியர்களின் ஈகோவை சீண்டினேன். அப்போதும் அசராத என் அகங்காரம், பேசாமல் இருந்த இன்னொருவர் பக்கம் திரும்பியது.  தன் நம்பிக்கை மேல் நம்பிக்கை வைத்தவர் அவர்.  பேச்சை முடிக்க, "உங்கள் நம்பிக்கையின் அடித்தளம் மிக பலவீனமானது" என்று முடித்து விட்டு வெளியே வந்தேன்.  ஏன் இக்கால மக்களின் நம்பிக்கை பலவீனமானது என்று விளக்கவில்லை.  விளக்க முயல்கிறேன்.

நாங்கள் திருச்சிக்கு  குடியேறியபோது, கிடைத்தது மலைக்கோட்டையில் இப்போதும் இருக்கும் வன்னியடிகோவிலுக்கு அடுத்த வீடு.  அதை கோவில் என்று சொல்வது உயர்வு நவிற்சியாக இருக்கும்.  எட்டடிக்கு ஆறடி அறையில், ஒரு மரம், பக்கத்திலே ஒரு அரிவாள்.  அதுதான் வன்னியடி கருப்பு என்று அழைக்கப் பட்ட கடவுள்.  அனேகமாக, நானூறு, ஐநூறு வருடங்களுக்கு முன் வாழ்ந்த வீரனின் அடையாளமாக இருக்கலாம்.  வன்னியடி கருப்பின் அண்ணன், மலைக்கோட்டைக்கு கீழே இருக்கும் பெரிய கருப்பு அல்லது சந்தன கருப்பு.  பெரிய கருப்பின் வாள், சற்று பெரியது என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.

மலைக்கோட்டை மக்களின் காவல் தெய்வம், நாங்கள் இருந்த வீட்டின் மாடியில் குடி இருந்த குருக்களுக்கு படி அளந்ததற்கு மேல், பொருள் உலகில் ஒன்றும் செய்யததாகத் தெரியவில்லை.

கண் சரியாகத் தெரியாத என் பாட்டி, அந்த வீட்டிற்கு வந்தவுடன், வன்னியடி கருப்பை காவல் தெய்வமாக ஏற்றுக் கொண்டார்.  பாட்டி ஏற்கனவே, சமயபுரத்தாளையும், தையல் நாயகியையும் குடும்ப உறுப்பினர்களாக ஏற்றுக் கொண்டவர்தான்.

கருப்பின் கோவிலுக்குப் பின் எங்கள் வீட்டில் இருந்த அறையில் யாரும் படுக்க மாட்டோம்.  அது மட்டுமல்ல.  கருப்பு எங்கள் வீட்டில் நடமாட இடம் விட்டுதான் நாங்கள் படுப்போம்.  காலை சற்று சீக்கிரம் எழுந்தால், கருப்பை எங்கள் வீட்டில் பார்க்கலாம் என்று நம்பினேன்.  ஆனால், ஒரு நாளும் ஏழுக்கு முன் எழ முடிந்ததில்லை.  அதனால் கருப்பை நேரே பார்க்கும் பாக்கியம் எனக்குக் கிட்டவில்லை.

மீண்டும் பாட்டி பற்றி.  பாட்டி கொஞ்சம் ஆசாரம் தான்.  ஆனால் அவர் கடவுளாக ஏற்றுக்கொகொண்ட கருப்பு அப்படி இல்லை.  வருடம் ஒரு முறை ஆடு வெட்டி கொடுக்கும் பலியை ஏற்றுக்கொள்வார்.  ஆடு வெட்டப்படும்போது, சிறிதும் இரக்கமோ, பக்தியோ இல்லாமல், ஒன்றிரண்டு வருடங்கள் வேடிக்கை பார்த்திருக்கிறேன். அவர் படையலுக்கு வைக்கப்படும் பொருட்களில் சுருட்டு உண்டு.  மதுவிலக்கு அமலில் இருந்தமையால், அவருக்கு சாராயம் கிடைத்திருக்காது.  இப்போது கிடைக்கும் என்று நம்புகிறேன்.

தன் தனிப்பட்ட விழுமியங்களோடு ஒத்துப்போகும் ஒன்றை அல்லது ஒருவரைதான் கடவுளாக தேர்ந்தெடுப்பதுதான்  நம்பிக்கை என்றால், அதன் அடித்தளம் மிக பலவீனமானது.  தன் கடவுள் தன் விருப்பத்திற்க்கு மாறாக இருப்பது தெரியவந்தால்,  நம்பிக்கை ஆட்டம் காணும்.

அப்போது எந்த நம்பிக்கை நிலையாக இருக்கும்?  தான் கடவுளாக ஏற்றுக்கொண்டவருடன் ஒரு மானசீக உணர்வுபூர்வமான உறவு இருக்கும்போது, அந்த நம்பிக்கை பலம் அடைகிறது.  அந்த உறவு, பொருள் உலக உறவு போல இருத்தல் நல்லது - தாயாக, தந்தையாக, குழந்தையாக, நண்பனாக இருத்தல் சிறப்பு.  ஏனென்றால், அவர்களின் நிறை, குறைகள் உறவை பெரிதாக பாதிப்பதில்லை.

என் பாட்டிக்கு பக்கத்து வீட்டுக் காரனாக கருப்பு இருந்தான்.  பக்கத்து வீட்டுக்காரன் சுருட்டு பிடித்து, சாராயம் குடிப்பவனாக இருந்தால் என்ன? பக்கத்து வீட்டுக்காரன் அங்கே தான் இருப்பான்.  அதை ஏற்றுக்கொண்டு விட்டால், அவன் பழக்கத்தைப் பற்றி யோசிப்பதில் என்ன இருக்கிறது!

என் மகனை பல நேரங்களில், கருப்பு என்று அன்புடன் அழைப்பது சுகமாகவே இருக்கிறது.