Sunday, March 22, 2015

What's in a last name?

I was just telling my son about my boss who coined a new last name from his father's name and got his siblings adopt it.  Now his family has a unique last name.

 My last name is the name of the village. Since I hadn't been to the village in twenty years and it is too long to spell, I offered him to find a new last name that he can start using.  Adyar was an option.  But he didn't like it as the old style initials would read ASS.  So, he decided to use my first name as his last name. This has been a standard in many south Indian families.

After the topic of my boss' last name, I offered that we can coin a new unique last name that is easy to spell and neutral.  We rejected a few options.

  • No place name, as we carry no special trait of people from a place.  So, no Tiruchendurai, Adyar, Longawal, Bindaranwale, Semmangudi, Ariyakkudi etc.
  • No animal names as we can't identify with any animals.
  • No caste names. So, Iyer spelled in hundred different ways is out. 
  • No family names based on Gothram - too old style.
  • Last name by profession is possible.  The west has the Cooks, Bakers, Smiths and Archers.  Closer home, the Zoroastrians had Contractor, Engineer, Kelawala, Daruwala, Tadiwala and Kagalwala.  
We are getting close.  We use computers at work more than most people.  My son is doing an undergraduate course in Computer Science.  So, Computerwala is an option.  An Indianized name like Ganithshastri is also an option.  Going for short names, there are options like Java, Ruby, Python, C and C++.  Quite trendy, but may not stay trendy for long.  He even considers BackslashZero as an option.

But wait.  What if he wants to be an investment banker?   My son is only in the first year of college and committing to such a last name at this stage appears too rash a decision.

So, we are postponing the decision by about 10 - 12 years till he chooses a lifetime profession.  And hopefully we will have more options then.

Tuesday, November 18, 2014

The parent dilemma

An ABCD asked his father - why should I pray to a stone?  I thought the father's answer wouldn't convince the kid.  So, here is my help.

"When you were a toddler, you played with toys.  The toys were miniature version of real-life objects, simplified to some extent.  The toys helped to introduce you to handling real-life objects.

Grown up people have to deal with complex relationships - with parents, spouse, children, bosses, peers, vendors, customers etc.  Idols help in preparing to deal with the relationships.  They are forms of humans with some minor variations to address the sub-conscious - just like the brightly colored toys cheer the children.  Toys are designed by a few engineers over a few months, idol designs are evolved by societies over generations.

Unlike real humans, idols do not react.  That makes them an ideal sink to express your frustration and grievences.  You can be totally honest with the idols, for they won't misuse the information about you.  You can go back to your favorite idol to confide and be happy.

Temples give the comfort feeling with their structures and the deity.  It is getting a bit difficult due to crowding and changes to the structure.  But you can always observe that comforting feeling when there is no crowd, even in a small temple.  Go to a temple for this comforting feeling, not for a "God" who marks attendence.  It is ok to be a bit selfish and focus on this comfort.  You can deal with people properly only when you are comfortable."

Saturday, October 18, 2014

படிமச் சிங்கமும் பன்னாட்டு நிறுவன மேலாளரும்

இந்த சிங்கம் சில நாட்களாகவே என்னைப் படுத்திக்கொண்டிருக்கிறது.  அது தரும் தொல்லை தாங்க முடியாமலே இந்த வலைப்பதிவை எழுதினேன்.  சில மாதங்கள் திருப்தியாக உறங்கிய சிங்கம் நேற்று விழித்தெழுந்தது.  சிறு குழந்தை போலவும்லாரி ரேடியேட்டர் போலவும் 'தினமும் எண்ணை கவனி' என்று உறுமியது.  தொலைக்காட்சியிலோ, பத்திரிக்கை விளம்பரத்திலோ இருந்த ஒரு ஆண் சிங்கம் என் மகன் கண்ணில் பட்டுவிட்டது.  'என்ன ஒரு சோம்பேறி மிருகம் இது.  பெண் சிங்கங்கள் வேட்டையாடியதை சொந்தம் கொண்டாடும் ஈனப்பிறவி அது'.  

என் மனதில் உறுமிக்கொண்டிருந்த சிங்கம் பேச ஆரம்பித்தது.  

"நீ குழந்தை.  உனக்குத் தெரியாது.  ஒரு சிங்கம் சோம்பேறியாக இருப்பது அதன்   தவறல்ல.   பல தடைகளைக் கடந்து ஒரு அரசனாக நடந்து கொள்ளும் நிலைக்குத் தன்னை தகுதி படைத்ததாக ஆக்கிக்கொண்ட எந்த ஒரு  ஜீவனுக்கும் சோம்பேறியாக இருக்க உரிமை உள்ளது.  

பிற பாலூட்டிகளைப்போல் பிறந்தவுடன் தாயை அண்டியே  சிங்கக்குட்டியும் இருக்கிறது.  போதாதற்கு பிறக்கும் பொது குருடு வேறு.  ஒன்றிரண்டு சகோதரர்களுடன் பிறந்திருந்தால் பாலுக்கு போட்டி.  கடுமையான சவானா வெப்பத்தைத்தாங்க வேண்டும். சிறுத்தைகளுக்கும், கழுதைப்புலிகளுக்கும் உணவாகாமல் இருக்க கொடுத்துவைத்திருக்கவேண்டும்.  பல சிங்கக்குட்டிகள் வைரஸ் தாக்குதலுக்குக் கூட இரையாவதுண்டு. பிறக்கும் சிங்கக்குட்டிகளில் இரண்டில் ஒன்றே ஒரு வயதைத் தாண்டும்.  ஐந்தில் நான்கே இரண்டு வயதைத் தாண்டும்.  இதற்குள் பிற கூட்டத்து ஆண் சிங்கங்கள் தாக்கினால் தாயின் பாதுகாப்புகூட கிடைக்காது.  விடலைப் பருவத்தில் பிற ஆண் சிங்கங்களுடன் மோதல்.  இதையெல்லாம் தாண்ட அதிர்ஷ்டம் மட்டும் போதாது.  சக்தி வேண்டும்; சாதுர்யம் வேண்டும்; பிற மிருகங்கள் பயப்பட ஒரு ஆளுமையும் வேண்டும்.  இது எதையும் புரிந்து கொள்ளாமல், ஆண் சிங்கம் சோம்பேறி என்று சொல்வது எப்படி நியாயம்?"

தன் பக்கத்து நியாயத்தை எடுத்துரைத்த திருப்தியில் என்னுள் இருந்த ஆண் சிங்கம் அமைதியானது.

"அப்போ OMRஇல் இருக்கும் TCS, CTS என்று ஏதாவது கம்பெனியில் மேலாளருக்கும் உனக்கும் என்ன வித்தியாசம்?" என்றான் மகன்.  

வேறு ஏதாவது காத்துக்கொள்ளும்படியான metaphor இருந்தால் எனக்கு மின்னஞ்சல் அனுப்பவும்.