Enlightened ... There are no special effects.

நன்றி:  ஜெயமோகன், துக்ளக் சத்யா  "உட்காருங்க... என்ன பிரச்சினை?" "இவருக்கு தாங்க.  கொஞ்ச நாளா எதுக்கெடுத்தாலும் கோபப்படுறாரு, ரெஸ்ட் லெஸ்ஸா இருக்காரு." "என்ன வயசு" "இருவத்தெட்டு டாக்டர் " "எதுக்கெல்லாம் கோபப்படுறாரு?" "பேப்பர் காரன், பால் காரன்  லேட்டா வந்தா, அஜீர்ணம்னா, எதுக்கெடுத்தாலும்..." "என்ன வேலை?' "கம்ப்யூட்டர்ல, அடுத்த வாரம் அமேரிக்கா வேற போகணும்." "அனேகமா ஒர்க் ப்ரெஷர் தான் காரணம்... வேற வேலை பாக்க முடியுமா?" "முடியாது டாக்டர்... கம்ப்யூட்டர்  தவிர வேற எதுவும் தெரியாது." "ஹாபி ஏதாவது? ஸ்டாம்ப், காயின் சேக்கறது செய்வாரா?" "கவிதை கட்டுரையெல்லாம் எழுதுவாருங்க... கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி.  இப்ப எதுக்கும் டைம் இல்ல" "நல்லா தூங்கறதுக்கு மாத்திரை தரேன்.  ஆனா அது மட்டும் போதாது.  எரிச்சல் தர எல்லாத்துக்கும் ஒரு ஆறுதல் அல்லது காரணம் தெரியற வரைக்கும் திரும்பி இந்த பிரச்சினை வரும்.  கொஞ்சம் டைம் குடுங்க; ரெண்டு நாள் கழிச்சு கால் பண்ணுங்க, இல்ல முடிஞ்ச...

Recently my uncle passed away at my native town of Trichy.  As soon as the news reached me, my wife and I got into the action mode.  We called other relations, arranged for rituals, transportation etc.  As we drove from Chennai, I was wondering if I am an emotionless task master. A little later, grief enveloped me like a breeze and I cried.  The sight of the dead body, his personal items and favorite food triggered the grief over the next couple of days and I didn't hold back by grief.  There is a sense of satisfaction every time I experienced it.  When people do not know what it is to experience, they talk.  I was harsh on cousin who kept talking at the time of grieving.  Grief is as normal as breathing and not experiencing it would amount to suffocation. An important factor in Indian cultures is the presence of rituals and music that force people to grieve.  Oppari (Rudaali) and other rituals (where visitors remind the deeds of the dep...

வருடம் 1961.   ஒரு வழியாக தாத்தாவை சம்மதிக்க வைத்தாகி விட்டது.  அவரும் அதிகம் பயன் படுத்தாத ஒரு சட்டையை மாட்டிக்கொண்டுவிட்டார்.  ரேழியில் செருப்பை மாட்டிக்கொள்ளும்போது கொஞ்சம் யோசிப்பது போல நின்றார். வீட்டில் எல்லோருக்கும் மிக ஆச்சர்யமான விஷயம் - தாத்தா சினிமாவிற்கு கிளம்புவது.  சினிமா பற்றி அவருக்கு நல்ல அபிப்ராயம் கிடையாது.   அவர் கடைசீயாக பார்த்த படம் நாகையா நடித்த சக்ரதாரி. சினிமா போய்விட்டு லேட்டாக வீட்டுக்கு வருவது இன்னும் கோபத்தை கொடுக்கும்.  ஒரு முறை மரியாதைக்குரிய மாப்பிள்ளையைக்கூட வெளியே நிறுத்தி வைத்திருக்கிறார். அப்படிப்பட்ட தாத்தா பார்க்கக் கிளம்பியது - கப்பலோட்டிய தமிழன் படம் பார்ப்பதற்கு.  அவரை சம்மதிக்க அப்பாவும், சித்தப்பாவும் பகீரத பிரயத்தனம் செய்தார்கள்.  பரம எம்ஜியார் ரசிகரான சித்தப்பா, இதுவரை 5 தடவை ஒரு சிவாஜி படம் பார்த்தது இதுவே முதல் முறை.  ஒவ்வொரு நாளும் பார்த்துவிட்டு, பிழியப்பிழிய அழுது, சிவந்த கண்களுடன் வருவது எல்லாருக்கும் தெரியும். கப்பலோட்டிய தமிழன் வ.உ.சிக்கும் தாத்தாவிற்கும் அறிமுகம் உண்டு. ...

Pardon my urge get SEO brownie points with the title.  I wanted to blog about fear for sometime, had conversations with colleagues on anger, rage, fear etc and finally the blog materialized in my mind and the title came from Dhanush. I have heard the phrase, "mortally scared" in a few inappropriate contexts.  Once someone used the term to express  her reservation to travel by MTC bus, another person used it to describe the relationship with a business partner.  I'd brush them aside as the effect of Americanized exaggeration.  But coming back to fear, you'd be mortally scared when you are physically in danger.  This is one category of fear to protect you from getting yourself killed. And there is a psychological fear, the fear of losing your job, position, status in the society etc. At workplace, either of the two may be used to enhance productivity or simply to get the job done.  In jobs involving pure physical labor, the laborers were...

"Where do you want to go, uncle?", asked my three year old nephew. "M G Road", I said.  His tricycle was the make believe auto-rickshaw.  He took me around in Bangalore and even to Mysore. He had created an environment and I agreed to stay in that environment.  To us, the blue tricycle was the black auto-rickshaw and the car park was all of Bangalore. [Small digression: When I narrated this to my son, he corrected me.  It is not the environment we shared, but the experience or a dream.  So, is the title.] On a larger, real life scale, we have agreed on everything, I mean everything.  Without that agreement, one won't make sense to the other. Fire is fire for all of us, the experiences are visions of light, sensation of heat etc.  Before  man tamed fire, the agreed interpretation of fire could be that of a dreadful monster that burns. There are millions of things that we have unconsciously agreed upon to live as a society. ...

My recent interaction with colleagues and relations of my age pointed at a popular view of their worlds.  My personal experience and a recent interview by writer Jayamohan pointed to another less popular view of the world.  This article is a summary of my observations.  It may not be humanly possible to switch from one view to another.  The view is probably hard-wired in everyone's brain.  I hope that just being aware of the other view might help in relationships. Three of my recent long conversations were with people in corporate world.  They viewed their role as a fighter in a war.  They strategised, analyzed their own strengths and weaknesses, analyzed their opponents strength and weaknesses.  A victory is well defined for them - "If I have my way, I win; otherwise I lose.". This view is applied in every relationship - between vendor and customer, employer-employee, boss-subordinate, interviewer-interviewee etc.  I don't know e...

It all started with my nephew's post of an extract from Fountainhead on Facebook.  I found it hardly impressive. For the records I'm over 40 now and want to claim that I am worldly wiser.  But the same text was so appealing when I was in college and during my early career.  Though I didn't imagine myself to be Howard, I was arrogant about what I wanted to do.  I came out of a TCS interview that I will never do COBOL, walked out of my first job because of differences with my boss.  Even now I won't do COBOL, but when I walked out of the interview, I had no job, no good grades and had nothing to support my ego.  (Even now, I have a secret fear that I may be forced  to work for India's big "so called" technology companies.  Thank God, it is only a fear.) It is obvious that my perception changed with age.  And I find it normal for a younger person to align with Ayn Rand just as it is normal for me to value collective work and greater good....