Tuesday, November 18, 2014

The parent dilemma

An ABCD asked his father - why should I pray to a stone?  I thought the father's answer wouldn't convince the kid.  So, here is my help.

"When you were a toddler, you played with toys.  The toys were miniature version of real-life objects, simplified to some extent.  The toys helped to introduce you to handling real-life objects.

Grown up people have to deal with complex relationships - with parents, spouse, children, bosses, peers, vendors, customers etc.  Idols help in preparing to deal with the relationships.  They are forms of humans with some minor variations to address the sub-conscious - just like the brightly colored toys cheer the children.  Toys are designed by a few engineers over a few months, idol designs are evolved by societies over generations.

Unlike real humans, idols do not react.  That makes them an ideal sink to express your frustration and grievences.  You can be totally honest with the idols, for they won't misuse the information about you.  You can go back to your favorite idol to confide and be happy.

Temples give the comfort feeling with their structures and the deity.  It is getting a bit difficult due to crowding and changes to the structure.  But you can always observe that comforting feeling when there is no crowd, even in a small temple.  Go to a temple for this comforting feeling, not for a "God" who marks attendence.  It is ok to be a bit selfish and focus on this comfort.  You can deal with people properly only when you are comfortable."

Saturday, October 18, 2014

படிமச் சிங்கமும் பன்னாட்டு நிறுவன மேலாளரும்

இந்த சிங்கம் சில நாட்களாகவே என்னைப் படுத்திக்கொண்டிருக்கிறது.  அது தரும் தொல்லை தாங்க முடியாமலே இந்த வலைப்பதிவை எழுதினேன்.  சில மாதங்கள் திருப்தியாக உறங்கிய சிங்கம் நேற்று விழித்தெழுந்தது.  சிறு குழந்தை போலவும்லாரி ரேடியேட்டர் போலவும் 'தினமும் எண்ணை கவனி' என்று உறுமியது.  தொலைக்காட்சியிலோ, பத்திரிக்கை விளம்பரத்திலோ இருந்த ஒரு ஆண் சிங்கம் என் மகன் கண்ணில் பட்டுவிட்டது.  'என்ன ஒரு சோம்பேறி மிருகம் இது.  பெண் சிங்கங்கள் வேட்டையாடியதை சொந்தம் கொண்டாடும் ஈனப்பிறவி அது'.  

என் மனதில் உறுமிக்கொண்டிருந்த சிங்கம் பேச ஆரம்பித்தது.  

"நீ குழந்தை.  உனக்குத் தெரியாது.  ஒரு சிங்கம் சோம்பேறியாக இருப்பது அதன்   தவறல்ல.   பல தடைகளைக் கடந்து ஒரு அரசனாக நடந்து கொள்ளும் நிலைக்குத் தன்னை தகுதி படைத்ததாக ஆக்கிக்கொண்ட எந்த ஒரு  ஜீவனுக்கும் சோம்பேறியாக இருக்க உரிமை உள்ளது.  

பிற பாலூட்டிகளைப்போல் பிறந்தவுடன் தாயை அண்டியே  சிங்கக்குட்டியும் இருக்கிறது.  போதாதற்கு பிறக்கும் பொது குருடு வேறு.  ஒன்றிரண்டு சகோதரர்களுடன் பிறந்திருந்தால் பாலுக்கு போட்டி.  கடுமையான சவானா வெப்பத்தைத்தாங்க வேண்டும். சிறுத்தைகளுக்கும், கழுதைப்புலிகளுக்கும் உணவாகாமல் இருக்க கொடுத்துவைத்திருக்கவேண்டும்.  பல சிங்கக்குட்டிகள் வைரஸ் தாக்குதலுக்குக் கூட இரையாவதுண்டு. பிறக்கும் சிங்கக்குட்டிகளில் இரண்டில் ஒன்றே ஒரு வயதைத் தாண்டும்.  ஐந்தில் நான்கே இரண்டு வயதைத் தாண்டும்.  இதற்குள் பிற கூட்டத்து ஆண் சிங்கங்கள் தாக்கினால் தாயின் பாதுகாப்புகூட கிடைக்காது.  விடலைப் பருவத்தில் பிற ஆண் சிங்கங்களுடன் மோதல்.  இதையெல்லாம் தாண்ட அதிர்ஷ்டம் மட்டும் போதாது.  சக்தி வேண்டும்; சாதுர்யம் வேண்டும்; பிற மிருகங்கள் பயப்பட ஒரு ஆளுமையும் வேண்டும்.  இது எதையும் புரிந்து கொள்ளாமல், ஆண் சிங்கம் சோம்பேறி என்று சொல்வது எப்படி நியாயம்?"

தன் பக்கத்து நியாயத்தை எடுத்துரைத்த திருப்தியில் என்னுள் இருந்த ஆண் சிங்கம் அமைதியானது.

"அப்போ OMRஇல் இருக்கும் TCS, CTS என்று ஏதாவது கம்பெனியில் மேலாளருக்கும் உனக்கும் என்ன வித்தியாசம்?" என்றான் மகன்.  

வேறு ஏதாவது காத்துக்கொள்ளும்படியான metaphor இருந்தால் எனக்கு மின்னஞ்சல் அனுப்பவும்.

Monday, May 05, 2014

Divine Intervention and my Feynman moments

We reached our home after a 4 day vacation.  On entering the house, I noticed the staircase light was on.  I do not remember leaving it on when we left.  I remember it was off.  In fact, it was off for the past 3 months are so.  Who switched it on or who replaced the bulb?

Some people prefer to leave couple of lights on when they lock the door on a long vacation.  The hope is, it gives an impression that there's someone home to dissuade potential thieves from getting adventurous.  I'm not that kind.  And I live in the middle of everywhere that it is hard for a thief to enter our house without about 10 people and two dogs noticing.  Why thief, it is hard for even a postman to find our house to deliver letters.

Coming back to the mysterious light, we have ways to interpret it.  A romantic view is - there is a presiding deity of our house that takes care of us and the house.  I, just don't believe in it, but have felt and value it.  But even presiding deities need to play within the laws of Physics for their divine intervention.

The second view is that of rationality.  The armchair Physicist that I'm, must be able to explain it with the laws of Physics I know.  And here is the explanation:

There was obviously a loose contact in the staircase light circuit.  During winter the wires must have contracted a bit and left the circuit disconnected that even if the switch is on, the circuit is open.  With the onset of summer, the wires must be expanding a bit, but not enough to close the circuit.  When we are at home, there is enough ventilation that the ambient temperature stays below a threshold. We keep the doors and windows open when it is not too hot, to let nature cool the place.  Remember, I'm an armchair physicist.  When the house was locked, this ventilation didn't happen.  The temperature rose beyond the threshold that caused the wires to expand just enough to close the circuit.  That's a good enough explanation for me.

Now, you may not call this divine intervention.  So, be it.  But please note the temperature didn't raise further to short circuit the entire network?  I would call that too - a divine intervention.

Saturday, April 19, 2014

The Freakanomic theory on missing sparrows

The sparrows have disappeared from our cities.  I mean the Indian cities; with rapid urbanization, the sparrows are missing from the towns and are beginning to disappear from villages too.  Our inquisitive mind with a fear of technology looks out for reasons.  What came in when the sparrows disappeared?  We look around and see the cell phone towers.  Mobile towers emit waves that we can't see; so do the nuclear reactors.  If the wave from nuclear reactors is bad for humans the mobile tower radiation is bad for sparrows.  Case closed.  We just blame the technology and look for what's new in S5.

Surprise - the case is isn't closed.  On my two recent visits to New York, I saw sparrows - in the busy 46th street, right outside Grand Central Station and on the equally busy 6th Ave.  I checked my mobile phone, the signal was strong and there were about 20 WiFi hotspots - enough radiation to cook anything that crawls as per our theory.  The crawling, walking and flying beings were all there and busy.  I didn't want to look like a tourist in the big apple and so I didn't bother to take a picture as a proof.

So, I had to throw our theory out and look for other circumstantial evidence. Back in India, the chirping of birds wake me up; the chirp of the sparrows is missing for the past 15 years, but the caw of the crows was getting louder.  The crows have become fairly aggressive and intelligent during that period.  The population of the crows has gone up during this period with abundant junk food and total absence of any predators.  Some hotels do consider this when the broiler chicken is in short supply.

The crows and sparrows have coexisted in this part of the world sharing the space with humans in the cities. While the sparrows thrived on grains and small creatures like insects and worms, crows got bigger sized food. Better packaging has resulted in less grains in cities; less open space causes reduction in smaller creatures.  But the food for crows has increased manifold.  We create more garbage with bigger chunks of food, which is good for crows. There is more food, and there's just right kind of trees to support crows - and not eagles which are natural predators to crows.

Crows are natural bullies, with an increased crow population, lesser animals like sparrows struggle to survive.  And so...

But what about Manhattan?  There are more parks to support predators for crows to survive; garbage is covered, leaving little scope for crows to crowd and harass sparrows.

So, when you use the mobile phone next time, don't feel guilty for the sparrows.  But you must feel bad for felling the trees to make room for your apartment and when you throw food out.

Saturday, February 08, 2014

பழைய மாமல்லபுரம் சாலையில் ஒரு சிங்கம்

இந்திரா நகர் ஸ்டேஷன் பக்கத்தில் உள்ள நடை பாலத்தில் நடக்கும் போதே கீழே சிங்கத்தைப் பார்த்து விட்டேன். நன்கு வளர்ந்த ஆண் சிங்கம். உட்கார்ந்து இருந்ததால் முழுமையான உயரம் தெரியவில்லை. முகமும் பிடரியும் உட்கார்ந்தவாக்கிலே மூன்று நான்கடி உயரம் இருக்கும். ஏனோ திரும்பி ஓடத் தோன்றவில்லை. சிறு தயக்கத்துடன் இறங்க ஆரம்பித்தேன்.

வழக்கமாக நான் அலுவலகம் செல்லும் நேரத்தில் அங்கு சிங்கம் இருப்பதில்லை. அவ்வப்போது சில சோம்பேறி நாய்கள் தூங்குமூஞ்சி மரத்தடியில் இருப்பதுண்டு. அந்த சிங்கம் அங்கு எப்படி வந்திருக்கும் என்று யோசித்தேன். அடையாரின் அந்த பகுதிக்குப் பெயர் கானகம். ஒரு வேளை வழி தவறி கானகத்திலிருந்து வெளியே வந்திருக்கும் என்றால், முன்னூறு வருடங்களாக ஒரு சிங்க பரம்பரை உள்ளே இருந்திருக்க வேண்டும். அதற்கு வாய்ப்பில்லை. மேலும் கானகம், சதுப்பு நிலக்காடாக இருந்திருக்க வேண்டும். அப்படிப் பட்ட காட்டில் சிங்கம் இருக்காது. சிங்கத்திற்கு உகந்த இடம், மரம் அருகிய வெப்பமண்டலச்சமதளப் புல்வெளி. சதுப்பு நிலக்காடோ, கான்க்ரீட் காடோ அல்ல.

நடை பாலத்தின் படிக்கட்டுக்கு எதிரே ஒரு அரசியல் கட்சியின் விளம்பரம், தட்டி மீது ஒட்டப்பட்டிருக்கும். தலைவருக்குப் பின்னால் ஒரு சிங்க முகம் இருக்கும். இன்று அந்த முகம் விளம்பரத்தில் இல்லை. கீழே முப்பரிமாணத்தில், குப்பைத்தொட்டி அருகே அமர்ந்த நிலையில் இருந்தது. அங்கு இருக்க வேண்டிய சோம்பேறி நாய்கள், சிங்கத்தை மிக மரியாதையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்ததாக எனக்குத் தோன்றியது. குப்பைத்தொட்டி மீதும், சிங்கத்திற்குப் பக்கத்திலும் ஒன்றிரண்டு காகங்கள் உற்சாகமாகவே காணப்பட்டன.

பரபரப்பான பழைய மகாபலிபுரம் சாலைக்கு மாறாக இருப்பது இந்த இடம். அதிகம் வாகனங்கள் வர வேண்டாத இடம். பெரும்பாலும் கல்வி நிலையங்களும், ஒன்றிரண்டு அரசாங்க அலுவலகங்களும் இருக்கும் இடம். பத்து மணிக்கும் முன் வந்ததால் பாலிடெக்னிக் மாணவமாணவிகள் சிலர் பள்ளிக்கு ஓடுவதைப் பார்க்கலாம். இப்போது கோடை விடுமுறை என்பதால் அவர்களும் இல்லை.

வெய்யில் அதிகம் இல்லாதபோது முன்பெல்லாம் ஒரு போலீசும் பேச்சுத்துணைக்கு இன்னொரு போலீசோ யாரவது டாக்சி டிரைவரோ இருப்பார்கள். பாலிடெக்னிக்கும் இன்ன பிற கல்வி நிலையங்களும் விடுமுறை என்பதால் அவர்கள் சமீப காலமாக இருப்பதில்லை.

மாலை நேரங்களில் ஐஸ் விற்கும் ஒரு பெண்ணும், கடலை விற்கும் ஒரு ஆணும் இருப்பார்கள். காலையில் மோர் விற்கும் ஒரு ஆள் இருப்பார். அந்த ஆளை இன்னும் காணவில்லை. ஆனால் அந்த வண்டி மட்டும் அங்கு இருந்தது.

நான் படி இறங்கி சாலைக்கு வந்த பொது, எனக்கும் சிங்கத்திற்கும் இடையே பத்தடி தூரமே இருக்கும். சிங்கத்தின் நிதானம் எனக்கு ஒரு தெம்பை கொடுத்திருக்க வேண்டும். அதன் முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே மெதுவாக அதைக் கடந்தேன். சிங்கம் என்னையோ, சுற்றி இருந்த நாய், காகங்களையோ சிறிதும் சட்டை செய்யவில்லை. ஒரு ஜென் துறவி போல வெயிலையும், மர நிழலையும் அனுபவத்துக் கொண்டிருந்தது.

காடு பற்றிப் படித்ததாலும் டிஸ்கவரி சானல் சில சமயம் பார்த்ததாலும் சிங்கம் போன்ற விலங்குகளுக்கு முன் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று ஓரளவுக்கு தெரிந்து இருந்தது. முகலாய மன்னர்களின் அவையோன் போல பின் புறமாகவே மெதுவாக நடந்தேன். விலங்குகள் தாக்கத் தயாரானால் உயரத்தை அதிகப்படுத்தி காண்பிக்க வேண்டும். அதற்கும் தயாராக முதுகில் மாட்டி இருந்த கணினிப் பையை தோளில் வைத்துக்கொண்டேன்.

இன்னும் நூறடி தான். வாகன சந்தடி நிறைந்த சந்திப்பு வந்து விடும். நகரத்தானுக்கு உரிய, காட்டுத்தனமான போக்குவரத்தில் தன்னை காத்துக்கொள்ளத் தெரிந்த சென்னைவாழ் பாதசாரிக்கு, ஒரு படத்திலிருந்து இறங்கிய சிங்கம் ஈடாகாது. நான் தப்பித்து விடுவேன்.

என் பயம், தற்காப்பு, சாமர்த்தியம் எதுவும் எதுவும் சிங்கத்தை ஒன்றும் செய்ய வில்லை. ஒரு நிறைவோடு திருப்தியாகவே இருந்தது. பரபரப்பான சாலையில் செல்லும் யாரும் சிங்கம் இருப்பதையே பொருட்படுத்தவில்லை. அவரவர்க்கு அவரவர் வேலை. போக வேண்டிய இலக்கை நோக்கி, பிறருக்கு வழி விடாமல் விரைந்து செல்லப் பழகப் படுத்திய வாகனங்களில் அவர்கள் பறந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

அலுவகத்திற்குச் செல்ல, நான் திரும்ப வேண்டிய சந்திப்பை நெருங்கி விட்டேன். எல்லா பக்கங்களிலிருந்தும் வாகனகள் வர, அவற்றை சமாளித்து, அவற்றிற்காக ஒதுங்கி, சிங்கத்திடமிருந்தும் தப்பித்து இடது புறம் திரும்பினேன்.

நாளை ஐஸ் விற்கும் பெண்ணோ, கடலைக்காரனோ அல்லது போலீசோ சீக்கிரம் வந்தால் பரவாயில்லை.