Friday, October 28, 2016

To be or not to be ... a Guru

“You are going to be a Guru one day, like a Satguru or something.”  told one of the three in the room.  The other person in the meeting room smirked.  I knew what he thinks about it.  He has a lowly opinion of all Gurus.  I hoped he doesn’t have such a low opinion about me.  If I really become a Guru, it would seem like a fall to him.  But why would a normal person lose the respect when he becomes a master, revered by the masses.  I can dismiss it, as just envy.  Or it could be a sense of superiority over the lowly masses that respect a Guru more than anyone else.  The masses have no idea of the philosophies, the ways of worship, the mantras that a learned man like him knows.  And they go after an ordinary man like him!  That might translate to be the irreverence.  I don’t know.

I thought I should check my master about it.  At least I would come to know what it means to be a Guru.  Here goes my imaginary conversation.

"Hello Master.  Are you aware of the opinions of people like my friend?  You have amassed so much of wealth; you travel in a charter plane; you give a lot of dumb answers to dumber questions your followers pose.  What do you have to say about all these?"

"Oh your friend has an opinion, like he has a shirt.  He can keep his shirt; you can keep yours.   I have nothing to give and take in this deal.  Let me try to answer the other questions, may be you and your friend will change your shirts.  

Whatever wealth that you see as the ones I have amassed are just on paper.   I’ll explain the pains of running an organization like this Aashram later.  I do not have even a hundred rupee in my pocket.  Does it make me rich or poor?  Well, I can get whatever I want.  But do you know that my wants are a lot less than yours?  I occupy a space just as much as you do.  I eat even less than what you eat.  Have you ever had food in this Aashram?  What do you think of it?”

I just smiled.

“See, the food isn’t great; that’s a motivation for me to eat less.  At times, the rice I take, often has small stones in it.  I’d take it as my “Karma” and get on with it. 

The clothes I wear aren’t as expensive as yours.  No Guccis and Raybans for me.  The ones I wear are gifted to me by my followers.  I end up wearing ill-fitting clothes.  It doesn’t matter to me.  We have talked about shelter, food and clothes - Roti, Kapda aur Makaan are addressed.  What next?  My wealth on paper?

I have to create an organization to manage all these.  Employee a few hundred people, take care of a few more hundred volunteers, provider shelter to people who come to see me, ensure that they are safe and comfortable, crowds are managed, provide food and water etc.  We do need so much land and buildings to support all these.

When I felt I got something to offer as wisdom, I started small, in a remote village.  I lived in a hut, meditated there in the middle of mosquitoes, other insects, rats and snakes.  It was humid too.  Had I continued there, I would have been known to a few hundred people; may be about 10-20 would have joined me as my disciples.  

I remember a kid in one of those classes who was sleepy all the time.  Poor guy had seen rats and snakes and stayed awake all night and was sleeping during my lectures.  I am glad I can offer better environment in which they don’t have to be scared of rats and snakes.  

Now with all these comforts, we are able to accommodate  hundreds of thousands of people.  Now tell me, who is enjoying the wealth “I have amassed”?

For this amassed wealth, we have to pay taxes - like any business does.  We are not a “charitable institution” that takes from the wealthy and give it to poor.  Our mission is different - we don’t do charity and convert people to follow me.  Get it?   By not fitting in the government’s classification of charitable institution, we end up paying taxes.  That means, we need to behave like a business to save on taxes.  My charted accountants do need work.

On charter planes,  do you think it is fun to travel by air these days?  You are badly mistaken. 

Let me come to the dumb answers to dumber questions.

For some reason people think that miracles are needed for their worldly problems.  The problems that they have can be divided as real and perceived problems.  I think humans are capable of handling the real problems.  They don’t know how to handle the perceived problems.  That’s why they come to me.  My dumb answers should give them a slightly different perspective of the problem so that they address it themselves.  If I ask a person to try something different, change his habitual way of thinking.   My sincere wish is, he learns to coexist with hundreds of people from different backgrounds, interact with them and someone out there would have the solution on hand.  You must have noticed  that my dumb answers aren’t divisive or cause hatred.  I, on behalf of all the Gurus out there in India would like to take credit for that.  We try to unite, not divide.

I do feel terrible when young men and women come to me seeking miracles, when they are capable of performing it themselves.”

He paused.  I resumed.

“How do you explain the violations - moral, ethical. legal ones by you?”

“On the worldly level, yes, there could be violations.  Please note that the moral, ethical and legal codes are limited by time and space.  Any rule that you quote now, I can quote a totally opposite one from an different time and space.  These codes are there for the society and any violation is treated as a violation and criticized, to prevent a repeat of it and maintain some level of sanity in the society.

Let me take them one by one - I hope people don’t look for moral instructions when they come to a Guru.  If they need moral instructions, they have to go back to school in which there is a designated teacher to teach it.  And I do not think someone can teach morals better than ones’ parents - be it good or bad.  A modern Guru is one who helps you make sense of your positive and negative emotions and deal with them.  People need help to cope with their anxiety, fear, uncertainty and even fame.  Also, most of the negative emotions are to due to the conflicts arising out of taught morals.  Don’t expect the Guru to fall for in that.  

Ethical violations are personal.  It is for the individuals to deal with; the society has no bearing on them.

On legal violations, that’s a side effect of an organization.  As much as don’t want to quote the Jewish shepherd, I end up using his - let a person belonging to organization that is totally clean on the legal front accuse.  The point is not to paint everyone black, but just to state that it is highly impossible to be 100% compliant on legalities.  Illegality is as natural as lawyers and charted accountants.  Like most head of organizations, the Guru is accountable for such violations and he would deal with it like the head of any organization.

The challenge for a follower is to get over his mental blocks on these to identify his own Guru.” 

Before signing off, I asked him. “Do you think I will be a Guru one day as this person predicted?"

“That, would be a dumb question.  Allow me to give a relatively smart answer.  It depends on the student you get.  It needs a student to identify his master.  If you are getting a good student, you may become a good teacher.  There’s nothing anyone can do about it”

BTW - with the kind of people you keep company, I doubt whether you will get a student at all!  So, relax. Don’t lose your sleep on living my kind of life."

Sunday, October 16, 2016

Cell, Sacrifice and Society

At the lowest level, how do we differentiate life and death?  A living cell once it comes into existence,  has the energy to hold the organelles together and goes through the grind of growth, split and finally death.  You can see these as the basic intelligence of the cell.  What about death of the cell?  It must also be an intelligence of the cell.  Why is it an intelligence?  Because, if the cell has an Apoptotic or a natural death, its contents are recycled as nutrients.  I would like to view this as a "sacrifice" baked into the DNA - to let itself die and be useful for the next generation of cells.

What if this intelligence is missing?  The cell lives for ever, may even reproduce for ever until a necroptotic or artificial death is effected.  This lack of this intelligence results in cancer.  So, let's conclude that sacrifice is natural and the opposite is an abnormality.

Newton's first law of motion doesn't align with nature's law. Life doesn't go on forever naturally.

Societies, from time to time have stressed on sacrifices to keep them running.  Sacrifice of cattle has been an integral part of agrarian societies, in which cattle is wealth.  Tamil history refers to a self sacrifice called நவகண்டம் (navakandam);  more recently during WW II, some Japanese soldiers committed hara-kiri.  The saffron in Hindu flags represents sacrifice along with other ideals.  This is also adopted in the Indian Flag to represent renunciation - a mellowed term for sacrifice.

Dig into the histories of societies to realize the importance given to this renunciation and sacrifice.

We are at a stage where the terms renunciation and sacrifice are looked down upon.  Modern nations with their market based economies insist on the opposites - indulge and amass.  Yes, there is charity around, but charity is not sacrifice - but just giving up what is in-excess, not what is essential.

Are societies heading towards cancer that it would need an external agency to set things right?  What would be that external agent?

Tuesday, August 16, 2016

பாட்டியும் பக்கத்து வீட்டு கடவுளும்

திய உணவு வேளையின் வெட்டிப் பேச்சு இன்று ஜக்கி, ரவிஷங்கர் முதலான நவீன குருக்கள் மீது  திரும்பியது. இந்த சமூகத்திற்கு இவர்கள் ஏன் தேவை என்று விளக்கும்போது, சக ஊழியர்களின் ஈகோவை சீண்டினேன். அப்போதும் அசராத என் அகங்காரம், பேசாமல் இருந்த இன்னொருவர் பக்கம் திரும்பியது.  தன் நம்பிக்கை மேல் நம்பிக்கை வைத்தவர் அவர்.  பேச்சை முடிக்க, "உங்கள் நம்பிக்கையின் அடித்தளம் மிக பலவீனமானது" என்று முடித்து விட்டு வெளியே வந்தேன்.  ஏன் இக்கால மக்களின் நம்பிக்கை பலவீனமானது என்று விளக்கவில்லை.  விளக்க முயல்கிறேன்.

நாங்கள் திருச்சிக்கு  குடியேறியபோது, கிடைத்தது மலைக்கோட்டையில் இப்போதும் இருக்கும் வன்னியடிகோவிலுக்கு அடுத்த வீடு.  அதை கோவில் என்று சொல்வது உயர்வு நவிற்சியாக இருக்கும்.  எட்டடிக்கு ஆறடி அறையில், ஒரு மரம், பக்கத்திலே ஒரு அரிவாள்.  அதுதான் வன்னியடி கருப்பு என்று அழைக்கப் பட்ட கடவுள்.  அனேகமாக, நானூறு, ஐநூறு வருடங்களுக்கு முன் வாழ்ந்த வீரனின் அடையாளமாக இருக்கலாம்.  வன்னியடி கருப்பின் அண்ணன், மலைக்கோட்டைக்கு கீழே இருக்கும் பெரிய கருப்பு அல்லது சந்தன கருப்பு.  பெரிய கருப்பின் வாள், சற்று பெரியது என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.

மலைக்கோட்டை மக்களின் காவல் தெய்வம், நாங்கள் இருந்த வீட்டின் மாடியில் குடி இருந்த குருக்களுக்கு படி அளந்ததற்கு மேல், பொருள் உலகில் ஒன்றும் செய்யததாகத் தெரியவில்லை.

கண் சரியாகத் தெரியாத என் பாட்டி, அந்த வீட்டிற்கு வந்தவுடன், வன்னியடி கருப்பை காவல் தெய்வமாக ஏற்றுக் கொண்டார்.  பாட்டி ஏற்கனவே, சமயபுரத்தாளையும், தையல் நாயகியையும் குடும்ப உறுப்பினர்களாக ஏற்றுக் கொண்டவர்தான்.

கருப்பின் கோவிலுக்குப் பின் எங்கள் வீட்டில் இருந்த அறையில் யாரும் படுக்க மாட்டோம்.  அது மட்டுமல்ல.  கருப்பு எங்கள் வீட்டில் நடமாட இடம் விட்டுதான் நாங்கள் படுப்போம்.  காலை சற்று சீக்கிரம் எழுந்தால், கருப்பை எங்கள் வீட்டில் பார்க்கலாம் என்று நம்பினேன்.  ஆனால், ஒரு நாளும் ஏழுக்கு முன் எழ முடிந்ததில்லை.  அதனால் கருப்பை நேரே பார்க்கும் பாக்கியம் எனக்குக் கிட்டவில்லை.

மீண்டும் பாட்டி பற்றி.  பாட்டி கொஞ்சம் ஆசாரம் தான்.  ஆனால் அவர் கடவுளாக ஏற்றுக்கொகொண்ட கருப்பு அப்படி இல்லை.  வருடம் ஒரு முறை ஆடு வெட்டி கொடுக்கும் பலியை ஏற்றுக்கொள்வார்.  ஆடு வெட்டப்படும்போது, சிறிதும் இரக்கமோ, பக்தியோ இல்லாமல், ஒன்றிரண்டு வருடங்கள் வேடிக்கை பார்த்திருக்கிறேன். அவர் படையலுக்கு வைக்கப்படும் பொருட்களில் சுருட்டு உண்டு.  மதுவிலக்கு அமலில் இருந்தமையால், அவருக்கு சாராயம் கிடைத்திருக்காது.  இப்போது கிடைக்கும் என்று நம்புகிறேன்.

தன் தனிப்பட்ட விழுமியங்களோடு ஒத்துப்போகும் ஒன்றை அல்லது ஒருவரைதான் கடவுளாக தேர்ந்தெடுப்பதுதான்  நம்பிக்கை என்றால், அதன் அடித்தளம் மிக பலவீனமானது.  தன் கடவுள் தன் விருப்பத்திற்க்கு மாறாக இருப்பது தெரியவந்தால்,  நம்பிக்கை ஆட்டம் காணும்.

அப்போது எந்த நம்பிக்கை நிலையாக இருக்கும்?  தான் கடவுளாக ஏற்றுக்கொண்டவருடன் ஒரு மானசீக உணர்வுபூர்வமான உறவு இருக்கும்போது, அந்த நம்பிக்கை பலம் அடைகிறது.  அந்த உறவு, பொருள் உலக உறவு போல இருத்தல் நல்லது - தாயாக, தந்தையாக, குழந்தையாக, நண்பனாக இருத்தல் சிறப்பு.  ஏனென்றால், அவர்களின் நிறை, குறைகள் உறவை பெரிதாக பாதிப்பதில்லை.

என் பாட்டிக்கு பக்கத்து வீட்டுக் காரனாக கருப்பு இருந்தான்.  பக்கத்து வீட்டுக்காரன் சுருட்டு பிடித்து, சாராயம் குடிப்பவனாக இருந்தால் என்ன? பக்கத்து வீட்டுக்காரன் அங்கே தான் இருப்பான்.  அதை ஏற்றுக்கொண்டு விட்டால், அவன் பழக்கத்தைப் பற்றி யோசிப்பதில் என்ன இருக்கிறது!

என் மகனை பல நேரங்களில், கருப்பு என்று அன்புடன் அழைப்பது சுகமாகவே இருக்கிறது.

Wednesday, June 08, 2016


சந்துரு அதிகம் மாறவில்லை.  சற்று முன் வழுக்கை,  பனிரெண்டாம் வகுப்பில் பார்த்தது போலத்தான் இருக்கிறான்.  கடந்த ஐந்து நாட்களில் மற்ற நண்பர்களிடம் அதிகம் பேசப்பட்ட விஷயம் இதுவாகத்தான் இருக்கும்.  இருபத்தைந்து வருடங்கள் கழித்து சந்திக்கும்போது, கண்கள் முதலில் தலையையும்,  வயிற்றையும் தான் பார்க்கின்றன.

கம்ப்யூட்டரும், ஒய்டூகேவும் வீசிய அலையில், எங்கள் வகுப்பிலிருந்த பத்து பேர் தவிர, மற்ற எல்லாரும் வெளி ஊர்களுக்கும், நாடுகளுக்கும் தூக்கி வீசப்பட்டோம்.  தேங்கிய அந்த பத்து பேரில் சந்துருவும் ஒருவன்.  அவன் திருச்சியிலேயே இருந்தது ஒன்றும் ஆச்சர்யம் இல்லை.  அவனுக்குக்கூட திருச்சியிலேயே சம்பாதிக்கும் வாய்ப்பு வந்ததுதான் ஆச்சர்யம்.  ஓரளவு எழுதப்படிக்க, ஆணைக்கு கட்டுப்பட தெரிந்துவிட்டாலே சம்பாதிக்கும் வாய்ப்பை கொடுக்கும் வணிகமய காலம்!  

ஶ்ரீரங்கத்தில் ஒரு அடுக்குமாடி குடியிருப்பில், கை வைத்த பனியன் அணிந்த, சந்துருவை பார்க்கும்போது அவன் அப்பா நினைவுக்கு வந்தார்.

“அப்பா எங்கே?” என்றேன்.

“அப்பா, அம்மா ரெண்டு பேரும், டெக்ஸாஸ்ல அண்ணா வீட்டில்.  க்ரீன் கார்ட் வாங்கியாச்சு.  தவிர அப்பாவுக்கு அண்ணா மேல பாசம் ஜாஸ்தி.” விட்டுக் கொடுக்காமல் பேசினாள் அகிலா.  சந்துருவின் அண்ணா அதி புத்திசாலி.  கோச்சிங் இல்லாத காலத்திலேயே திருச்சியிலிருந்து ஐஐடி போனவன் அவன்.  சந்துரு அதற்கு நேர் எதிர்.  எல்லா பாடங்களிலும் முப்பத்தைந்து வாங்க நொண்டி அடித்தவன்.  வராத படிப்பிற்காக, அவன் அப்பாவிடம் வாங்கிய அடிகள் எல்லாருக்கும் தெரியும்.  எப்படியோ நேஷனல் ஈவினிங் காலேஜில் பிஸிக்ஸ் கிடைத்தது.  குறைவாக மதிப்பெண் வாங்கிய பிராமணப் பையன்களின் புகலிடம் நேஷனல் ஈவினிங் காலேஜ்.  மூன்று வருடங்களில் அவன் படிப்பை முடித்ததாக நினைவில்லை.  
“காலேஜுக்கப்புறம் முழுக்க இங்க தான் இருந்தியா?”  - மற்றொரு சம்பிரதாயக் கேள்வி.

“இங்கதான். அல்லூர் மாமாட்ட சொல்லி ரயில்வேஸ்ல வேலை.”  மறுபடியும் அகிலா பதில் சொன்னாள். அவனைப் பற்றி பேசுவதை அவன் பாராட்டியதாகத் தெரியவில்லை.

அகிலாவை எனக்கு சிறு வயதிலிருந்து தெரியும்.    பக்கத்து வீடு, பொறுப்பான பெண்.  படித்து தங்கைகளுக்கு கல்யாணம் செய்து வைத்து விட்டு, தனக்கு தேடும்போது வயது இருபத்தெட்டு.  அந்த வயதிற்கு சந்துரு தான் கிடைத்தான்.  

“பேசிண்டிரு.  காபி கொண்டுவரேன்.  சக்கர போடலாமா?"


இதுவரை சந்துரு பேசவில்லை.  படிக்கும் காலத்திலும், அவன் அதிகம் பேசிய நினைவில்லை.  கணக்கில் குறைந்த மதிப்பெண் வாங்கியதற்காக எல்லோரும்  கேஆரிடம் அடி வாங்கிய போது, அவனும் வாங்கியிருக்கலாம்.  அது தவிர பேசியதற்காக அடி வாங்காத ஒரே மாணவன் சந்துருவாக இருக்ககூடும்.  இரண்டு இடங்களில் அடி வாங்க வேண்டாம் என்ற காரணத்திற்காக அவன் பள்ளியில் அமைதியாக இருந்திருக்ககூடும்.

“என்ன பண்ணிண்டு இருக்க?” என்றேன்.   
 “பாட்டர்ன் பத்தி சில ஐடியா இருக்கு.  அத வச்சு கர்மா தியரிய என்னால் ப்ரூவ் பண்ண முடியும்னு நினைக்கிறேன்."

சந்துரு பற்றி கேள்விப்பட்டது உண்மைதானோ என்று தோன்றியது.  முகத்தை நேராக வைத்துக்கொண்டு, “சொல்லு” என்றேன்.

“உலகம் இயங்குவதில் சில பேட்டர்ன் இருக்கு.  உதாரணத்திற்கு, இனப்பெருக்கத்திற்கு முட்டை, விந்து, கருத்தரித்தல் என்ற பேட்டர்ன் ஒரு வெற்றிகரமான பேட்டர்ன்.  பிற இனப்பெருக்க முறைகள் இருந்தாலும், கருத்தரித்தல் போல அவை வெற்றிகரமாக இல்லை.  அது மாதிரி, வடிகட்டி ஒரு பேட்டர்ன்.  நம்ம உடம்பில பல வடிகட்டிகள் இருக்கு.  நமக்கு தெரிஞ்சது - சிறுநீரகம்.  இது தவிர மூக்குல, காதுல எல்லாம் வடிகட்டிகள் இருக்கு. வெளில ஓஸோன் லேயர் ஒரு வடிகட்டி.  தாவரங்கள் நீரையும் சத்துக்களையும் எடுத்துக் கொள்ள வடிகட்டிகள்.  அது மாதிரி, நம்ம மூளைல இருக்கற நியூரான்கள நான் வடிகட்டிகளாக் பார்க்கிறேன்.  எலக்ட்ரானிக் சர்க்யூட்ல வடிகட்டிகள் இருக்கறாப்ல,  நியூரான்கள் ஒரு இயற்கையான வடிகட்டி.  குழந்தையா இருந்த போது, அதிகம் டெவலப் ஆகாத இந்த சர்க்யூட்கள், வயசாக ஆக டெவலப் ஆகி, ஒரு சிக்னலுக்கு ஒரே மாதிரியான அவுட்புட் தரும்.  பயந்தாங்குளித்தனம், அடாவடித்தனம் இதெல்லாம் இந்த சர்க்யூட் பண்ற வேல."

அகிலா வரும் வழியாகத் தெரியவில்லை.  கேட்பதற்கு ஆள் கிடைத்ததால், சந்துருவால் பேசுவதை நிறுத்தமுடியவில்லை.  

“சுற்றுச்சூழல், உணவு சத்து, உடல் நலம் போல பல விஷயங்கள் இந்த சர்க்யூட்டோட அமைப்ப நிர்ணயிக்கும்.   அதனால் ஒரு குடும்பத்துல ஒரே இடத்துல இருக்கறவங்களோட பேட்டர்ன் கிட்டத்தட்ட ஒரே மாதிரி இருக்க வாய்ப்பு இருக்கு. ஒரு சிசுவஷனல இயற்கையா எலக்ட்ரான் ஓடிண்டு இருக்கும்.  அதோட டைரக்‌ஷன மாத்தறது இந்த கர்மான்னு சொல்லுவா.  இப்ப ஸ்கூல்ல வாத்தியார் அடிச்சா, அடி வாங்கிண்டு அழறது இயற்கையா இருக்கும்.  ஆனா அன்னிக்கு ராவோட ராவா படிப்ப விட்டுட்டு ஊர விட்டு ஓடறதுக்கு கர்மா உதவும்.  அதாவது உன்னோட சிந்தனைய மாத்தறது கர்மா."
“உன்னோட நியூரான்களின் அமைப்பும், வெளிலேர்ந்து வரும் சிக்னலும் உன்னோட சிந்தனைய பாதிக்கும்.   இந்த பாதிப்பு ரீ-என்றன்ட் ஆக இருக்கு.  ரீ-என்றன்ட்ன்னா தன்னைத் தானே மாத்திக்க ஒரு புரோகிராமுக்கு இருக்கற சக்தி.  படிச்சிருப்பயே?"

என் பதிலுக்கு அவன் காத்திருக்கவில்லை.  என்னிடமும் பதில் இல்லை.

“அதாவது நியூரல் நெட்ட இன்னும் திடப்படுத்திக்கும்.  பழகின எடத்துக்குப் போக நாம ஒண்ணும் யோசிக்கத் தேவையில்ல இல்லயா, அதான்.  அதாவது இன்னிக்கு நீ ஊர விட்டு ஓடலைன்னாலும், இன்னும் நாலஞ்சு தடவ அடி வாங்கினா  ஆட்டமாடிக்கா ஓடிடுவ." 

"இந்த சிக்னல் எல்லாம் எப்போதும் சுத்திண்டு இருக்கும்.  பூமிய சுத்திண்டு இருக்குமான்னு திட்ட வட்டமா தெரில.  ஆனா சுத்திண்டு இருக்கும்."

என் மௌனம் எனக்கே சங்கடமாக இருந்தது.  “சிக்னல்னா, எலக்ட்ரோ மாக்னடிக்கா?” என் மௌனத்தை உதறினேன்.

“அனேகமா எலக்ட்ரோ மாக்னடிக் இல்லை.  சப் அடாமிக் பார்ட்டிகளாக இருக்கலாம்.  நியூட்டிரீனோ, ஹிக்ஸ் போஸான் மாதிரி ஏதாவது இருக்கலாம்.  இப்ப ஒரு நிலமைல இந்த சர்க்யூட் ஊர விட்டு ஓட வெச்சா, இதே சர்க்யூட் சிக்னல் ரிவர்ஸ்ல வரும்போது வாத்தியார பாத்தா ஒளிஞ்சுக்கர பயந்தாங்குளித்தனத்த கொடுக்கும்."

“ஆனா இது ஒண்ணும் மாத்த முடியாததுன்னு இல்ல.  நியூரான்கள்ல கொஞ்சம் நெகிழ்ச்சி இருந்தா, சர்க்யூட் வேற மாதிரி நடந்துக்கும்.   நியூரான்களின் சர்க்யூட்ல நேனோ மீட்டர் அளவுல வித்தியாசம் இருந்தால்கூட எலக்ட்ரானோட ஓட்டம் மாறலாம்.  இன்னும் நிறைய படிக்கணும்னு பார்க்கிறேன்.  முடியல…”  
நல்ல வேளை, அகிலா காபியுடன் வந்தாள்.  “ஹீ ஈஸ் டிஸ்லெக்ஸிக்.  இப்ப பிறக்கிற குழந்தைகளுக்கு டிஸ்லெக்சியா இருந்தால் சமாளிக்க வழி இருக்கு.  அப்ப இல்ல.” விரக்தியுடன் புன்னகை செய்தாள்.  ஆனால் அவள் சந்துரு மேல் அசாத்திய மரியாதை வைத்திருப்பதாகத் தெரிந்தது.  காதலாகவும் இருக்கலாம்.

“ஐன்ஸ்டைன் கூட டிஸ்லெக்ஸிக்னு ஞாபகம்.”  எனக்கே அப்படி சொன்னது அசட்டுத்தனமாகத் தோன்றியது.

“நீ நியூ ஜெர்ஸில தான இருக்க.  ப்ரின்ஸ்டன் யுனிவர்ஸிடி பிஸிக்ஸ் டிபார்ட்மெண்ட்ல யாராவது தெரியுமா?"

என் வட்டம் வாராவாரம் சக இந்தியர்களுடன் கூட்டாஞ்சோறு சாப்பிடுவதோடு நிற்கிறது.    இல்லை என்று தலை ஆட்டினேன்.

வெளியே வந்து ரங்க ரங்கா கோபுரம் அருகே கோலக்குழாய்களை பார்த்தபோது, வடிகட்டி நினைவுக்கு வந்தது. 


Tuesday, May 24, 2016

Why should I perform rituals?

Often I hear questions like "What is the purpose of performing _____?",  "What do I gain by performing ___________", mostly from TamBrahms.  Fill up the blanks with any ritual - from Sandhyavandanam,  Sarasvathi Pooja or Amvasya Tharpanam.  The usual answers can be broadly grouped as:

a.  It is good Karma.  If you perform it, the Gods or the ancestors would be pleased and would make sure your life is smooth.  I haven't met a person who is clear about what or who this God is.  There are readymade answers like omnipotent, omnipresent, etc etc.  And talking of ancestors, I haven't met a person who knows beyond the name of his grandfather's grandfather.  It doesn't convince me for I know Karma is too complex a phenomenon that I don't bother to understand.

b. There is (pseudo) science behind it.  If you perform Sandhyavandam, it is a good exercise, works on your neurons to make you do your Math better.  Why do you think the earlier generations of TamBrahms were so good at Maths and Science?  I know a handful of TamBrahms who were very good at Maths and Science, but am not sure if they performed Sandhyavandam regularly.  In fact, some of those who used perform it religiously were struggling to get out of poverty.  They couldn't care much about Science or Maths.

So, I wouldn't give these reasons to the next generation of TamBrahms.  But I discovered a nice explanation, that is appealing to me.  My explanation has no belief in it, nor does it have any science in it.

Our rituals have a definite pattern to it.  Let me take the case of the various pooja that we do or the last rites for a departed.  The imaginary God or the ancestor who's in the performer's mind, is invoked in a physical object or a person.  Symbolically offerings are made to the object or the person.  In the absence of exact flowers or food items, alternates can be offered. The whole ritual is symbolic.  I would compare this to a child's role play.  A bit romantic, very comforting if you can observe the feeling.

Dig a little deeper. You might find nuggets of geography, history, tribal beliefs and what not.  As you perform and start observing, you get a picture of the culture that made you as who you are.  Of course, none of these are obvious and can't be taught.  Gain some interest, observe it, try to find the origin of a custom, it gets more and more interesting.

My uncle who was a history teacher had a theory that a section of TamBrahms migrated from the southern banks of Narmada.  He referred a shloka that is part of Sandhyavandam that is specific to the Vadama community.  He may be right or wrong, but it opens up a thinking and if you are passionate about history, you can start tracing it.

I had performed most of the rituals just for the experience.  The discoveries happened over time.  It can happen to you too.