One law for all - Ignoring Subjectivity*

A recent incident in my apartment complex highlighted a concerning disparity: businessmen seem to operate under a different set of rules.

While non-business residents may have minor infractions, such as leaving shoes outside their doors, businessmen often make more permanent alterations to common areas. This includes installing inverters, generators, and other fixtures outside their flats. These residents often justify these actions by claiming they do not harm anyone.

It's not that businessmen are inherently evil or deliberately rule-breaking. Their nature, driven by the pursuit of maximum resource utilization – whether for profit, comfort, or other reasons – is precisely what drives prosperity. They are often adept at navigating government agencies, contributing to societal progress. However, this can involve bending rules, making deals with politicians and bureaucrats, which can be seen as ethically questionable.

Politicians, with their own agendas, often benefit from these arrangements. Both groups, in the eyes of the law, can be considered corrupt. Yet, unlike petty thieves, they rarely face severe consequences. These actions have become somewhat normalized in modern society, undermining the very concept of the rule of law.

The issue lies in the inherent nature of these individuals. Successful businessmen often possess traits like ambition, a drive for efficiency, and a willingness to maximize resource use. Similarly, effective politicians require strong negotiation skills and a capacity for conflict resolution. These traits, while essential for their respective roles, can sometimes clash with established rules and regulations.

Current laws, whether at the national or community level, often fail to account for these inherent differences. They attempt to impose a one-size-fits-all framework on a diverse population, overlooking the actions of powerful individuals.

Should we blame these individuals for acting in accordance with their nature, or should we question the validity of laws that fail to accommodate these inherent differences? While their actions may be ethically gray, they rarely lead to catastrophic societal breakdowns like those caused by dictators like Hitler or Stalin.

Perhaps a more nuanced approach is needed. One that acknowledges the inherent nature of different individuals and adapts laws accordingly. Could we develop a system that identifies and assesses individual characteristics and applies rules more equitably? Should we revisit the concept of tribal societies, where rules and expectations are more closely aligned with the specific characteristics of the group? These are complex questions with no easy answers, but they demand serious consideration in a rapidly evolving world.

*Text enhanced by Gemini

Importance of Gandhi in Indian History

Sony OTT aired an adaptation of "Freedom at Midnight".  The motivation to tell the story of Indian independence and Gandhi's role has always been there, despite the hatred we see in social media.

[Reproduced from my post in another blog site.]

From Anand Ranganathan to sundry SM warriors, it has become fashionable to abuse Gandhi. Their hatred for Gandhi and my reading of Savarkar’s biography made me a Gandhi sympathiser – just like leftist trolls converting a centrist to a Modi Bhakt.  

Gandhi had his share of mistakes the country still grapples with. But to hate him for his very existence is purely ignorance. To appreciate Gandhi’s positive contribution to this county, we need to understand the context.

Since the invasion of Mahmud of Ghazni, many parts of the country were in frequent wars. Even territories not touched by the Islamic invaders had their share of wars. In these wars, sibling rivalry, family feuds, conspiracies and frequent backstabbing were quite common. The point is – in the Indian community, it was easy to turn one against the other. An observer of left wing politics can see how this has played out in the past 30-40 years.

The Mughal empire and the promising Maratha empires also did not escape the treachery. Because of that, the British were the de facto rulers of mostly impoverished people with the kings and a few aristocrats sharing the loot before they went to the British. Since the British were the ultimate beneficiary, wars between princely states were reduced. The first war Indian Independence of 1857 (mischievously labelled as just a mutiny by the British) had further weakened the namesake administration. 

Later part of the nineteenth century and the first decade of the twentieth saw the rise of leaders from erstwhile powerful communities like the Chitpavans of Maharashtra and the Kayastha for Bengal. Rest of the communities did not have the luxury of thinking about the nation. They looked at western examples to fight imperialism and resorted to violence for freedom. (A few exceptions are there, but they were just exceptions.)  

Violent struggles have a lot of limitations. They can’t induct and hold members together easily. Suspicion and fear are the hallmarks of every such secret violent group. It is also easy for the government to break these groups with fear as the key. (An example of this limitation – The Nashik Conspiracy case in which Savarkar was awarded dual life sentences, of the 35 people convicted, all but one were Brahmins. The case was a success for the government because a few of the conspirators turned approvers for various reasons.)

In this context Gandhi enters. His primary objective was to keep the people together, make the freedom struggle as broad based as possible. Till the arrival of Gandhi, Congress was not a people’s movement, but was limited to a few hundred intellectuals across the country. The credit for making the freedom struggle as a people’s movement must go to Gandhi. His approach was novel – for people to join the freedom struggle, there should be no room for fear of severe punishment or suspicion on fellow fighters. Those who were already poor had nothing to sacrifice and they were not expected to sacrifice to be part of the non-violent freedom struggle. His impact on second rung of leaders deserves a separate article.

But he also went out of the way to woo Muslims and tried to integrate the marginalized. The first one was a disaster for the nation. His attempt to integrate the oppressed / untouchables with cooperation from the caste Hindus was only partly successful. Untouchability was reduced to a great extent. We owe our social reforms to Gandhi more than to any other so-called “reformer”. 

We can say Gandhi went overboard on appeasing Muslims, but other leaders did not consider Muslims as enemies. They all had the risk of committing the same kind of mistakes. Their objectives were unimaginably big for small people like us; they should not be judged on a few mistakes made in achieving their lofty goals.

Gandhi also influenced many indigenous thinkers like Dharampal, J C Kumarappa and Ram Swarup. Gandhi’s ideas on village centric governance and economy deserve more attention and debate.

Post independence, it was essential to maintain the image of Gandhi as the great unifier for a country that has a constant risk of separatism. But for Gandhi, I can’t imagine a unified democratic India. Hating him for his approaches and judging him for his personal life are pure ignorance of history and human nature.

தேங்கிவிட்ட தமிழ் - உவமைகளும் நகரவாசிகளும்

Anti-fragile  எனும் ஆயிரங்காலத்துப் பயிர்

தமிழ் மொழிபெயர்ப்பில் உள்ள சிரமங்களையும் சிக்கலான சிந்தனைகளை எப்படி தமிழில் விளக்குவது என்ற ஆலோசனைகளிலும் சிந்தனைகளிலும் நேரம் சென்றது.  நண்பருக்கு என்னுடைய பழைய கட்டுரைகளில் ஒன்றை அனுப்பத் தேடியபோது நான் நாஸிம் நிக்கலஸ் தாலேபின் Anti-fragile என்பதை விளக்க முயன்ற கட்டுரை கண்ணில் பட்டது.  குழந்தைத்தனமாக சுற்றி சுற்றி  விளக்கியிருந்தேன்.  எழுதிய எனக்கே அது புரியவில்லை.

ஆங்கிலத்திலேயே Anti-fragile என்பதை விளக்க ஒரு புத்தகமே தேவைப்பட்டிருக்கிறது.  ஆனால், சிக்கலான இந்திய சமூகங்களே Anti-fragile.  ஆனால் அவை அதை எப்படிப் புரிந்து கொண்டுள்ளன? நாம் உவமைகளைக் கொண்டு சிக்கலானவற்றைப் புரிந்து கொள்கிறோம்.  அந்த உவமைகளும் பெருமளவு இயற்கையுடன் ஒன்றியவை.  தாவரங்கள், விலங்குகள், இயற்கை அமைப்புகள் கொடுத்த உவமைகளைக் கொண்டு சமூக பொருளாதார கருத்தியல்களைப் புரிந்து கொள்வது நமக்கு எளிது; அதுவே வழக்கம் கூட.  வரம்பின்றி வரிகளின் மூலம் மக்களை வதைக்கும் அரசுக்கு  'யானை புக்க புலத்தை' உவமையாகக் கூறினர். அப்படி இருக்கும்போது Anti-fragile என்பதை விளக்க இயற்கை ஒரு உவமையையாவது கொடுத்திருக்க வேண்டும்.

Antifragility is a property of systems in which they increase in capability to thrive as a result of stressors, shocks, volatility, noise, mistakes, faults, attacks, or failures.

ஒரு பொருள் வலுவானது (robustness) என்றால், அதன் திண்மைக்கு உவமையாக 'தூணை'க் குறிப்பிடுகிறோம்.  வலுவானது, வளைந்து கொடுக்காது; ஆனால் அதீத தாக்குதலுக்கு உள்ளாகும்போது உடைந்து போகக் கூடும்.

ஒரு பொருள் வளைந்து கொடுத்து அழியாமல் எழுந்து நிற்கும் (resilient) என்றால், அதற்கு உவமையாக 'நாணலை'க் கூறுவோம்.  ஆற்றின் வெள்ளத்தில் கரையில் உள்ள மரங்கள் அடித்துச் செல்லப்பட்டாலும், ஆற்றில் உள்ள நாணல் வளைந்து கொடுத்துத் தப்பிக்கிறது.

ஒரு பொருள் பல்வேறு இன்னல்களைக் கடந்து அதன் மூலம் மேலும் தன்னை வலுப்படுத்திக் கொள்வதற்கு உதாரணம் - ஆயிரங்காலத்துப் பயிர்.  அது வறட்சி, வெள்ளம், நோய்கள், பூச்சிகள் என்று பல சோதனைகளை சந்தித்து ஒவ்வொன்றிற்கும் ஏற்றபடி தன்னை மாற்றிக்கொண்டே வந்துள்ளது.  புதிய சோதனைகள் வந்தாலும், அதைக் கற்று, கடந்து அடுத்த தலைமுறையில் அதை எதிர்கொள்ளும் திறனை பயிர் பெற்று விடுகிறது.  இதுவே Anti-fragile.

ஓரளவுக்கு இயற்கையுடன் தொடர்பு இருந்து, கொஞ்சம் கற்பனையும் இருந்தால், ஆயிரங்காலத்து பயிர் என்பதன் பொருள் தரும் பார்வை விரிவானதாகவும் ஆழமானதாகவும் இருக்கும்.  இவை இரண்டுக்கும் உள்ள தட்டுப்பாடுதான் தமிழனின் நிலைமை.

இயற்கையிலிருந்து விலகிப் போகும் போது, இந்த உவமைகள் எடுபடுவதில்லை. அது இப்போதைய தமிழின், தமிழனின் பிரச்சினை.  பெரும்பாலான வாசகர்கள் நகரங்களில் இருப்பதால், இயற்கையை உவமையாகக் கூறுவது அவர்களிடம் தேவையான தாக்கத்தை உருவாக்குவதில்லை.  நகர வாழ்க்கையிலும், நிறுவனச் சூழல்களிலும், அன்னியமாக இருந்தாலும் ஏற்கனவே அமெரிக்காவில் புழக்கத்தில் இருக்கும் ஆங்கில உவமைகள் நேரடியாகக் கிடைத்துவிடுவதால், புதிய உவமைகளை தமிழில் உருவாக்கிக் கொள்ளும் திறமையும் அவனிடம் இல்லை.  

இதுவே தமிழின் சோகம்.  

தேங்கிவிட்ட தமிழ் - Idiom

மொழிபெயர்க்கும் போது, நவீன உலகத்தின் பல கூறுகளுக்கு தமிழில் சரியான சொற்களோ, உவமைகள் அல்லது மொழிமரபுகளோ (Idiom) உருவாகவில்லை.  இந்தக் குறை பிற இந்திய மொழிகளிலும் இருக்கலாம்.  

கடந்த சில நூற்றாண்டுகளாக உலகெங்கும் சமூகங்களில் எழுந்த முக்கிய மாற்றம் - நிறுவனங்கள்.  வணிக நிறுவனங்கள், அரசியல் நிறுவனங்கள் என்று உருவானவை, ஆங்கிலத்தில் பல புதிய மொழிமரபை உருவாக்கியுள்ளன.  சில எடுத்துக்காட்டுகள் - hierarchy, top-down approach, grassroot.  இவற்றைத் மொழிபெயர்க்கும் போது, எளிய சிறு சொற்கள் இல்லாததால், ஆங்கிலத்தில் இவை தரும் பொருளின் தாக்கம் தமிழில் இருப்பதில்லை.

உதாரணத்திற்கு - Grassroot.  சமஸ்கிருத மூலத்திலிருந்து வங்காளத்தில் திருணாமூல் என்ற எளிய மொழிபெயர்ப்பு ஆங்கிலச் சொல்லுக்கு இணையான பொருளைத் தந்துவிடுகிறது.   தமிழில் இதற்கு இணையான 'அடிமட்ட' என்ற சொல்லில் அந்த வீச்சு இல்லை. 'திரணம்' என்ற சமஸ்கிருத மூலச் சொல்லை எங்கே கேட்டிருக்கிறோம்?  பாரதியின் புதிய ருஷ்யாவில்.

மாகாளி பராசக்தி உருசியநாட்டினில் கடைக்கண் வைத்தாள் 

...

இரணியன் போல் அரசாண்டான் கொடுங்கோலன் ஜார் எனும் பேர் இசைந்த பாவி

சரண் இன்றித் தவித்திட்டார் நல்லோரும் சான்றோரும் தருமம்தன்னைத்

திரணம் எனக் கருதிவிட்டான் ஜார் மூடன் பொய் சூது தீமை எல்லாம்

அரணியத்தில் பாம்புகள் போல் மலிந்து வளர்ந்து ஓங்கினவே அந்த நாட்டில்

ஒரு வேளை பாரதி நூறாண்டுகள் வாழ்ந்திருந்திருந்தால், தமிழில் புதிய சொற்கள் பல வந்திருக்கலாம். அதை விட, திராவிடக் கட்சிகள் மட்டும் தமிழைக் கூறு போடாதிருந்தால், சமஸ்கிருதத்திலிருந்து பல எளிய சொற்களை இறக்குமதி செய்திருக்கலாம்.

மொழிபெயர்ப்புகளின் மொழி

பிறநாட்டு நல்லறிஞர் சாத்திரங்கள்

  தமிழ்மொழியிற் பெயர்த்தல் வேண்டும்;

இறவாத புகழுடைய புதுநூல்கள்

  தமிழ்மொழியில் இயற்றல் வேண்டும்;

மறைவாக நமக்குள்ளே பழங்கதைகள்

  சொல்வதிலோர் மகிமை இல்லை;

திறமான புலமையெனில் வெளிநாட்டோர்

  அதைவணக்கஞ் செய்தல் வேண்டும்.

பாரதி சொன்னாரென்று தமிழில் மொழிபெயர்க்கத் தொடங்கி மூன்று வருட அனுபவம் பெற்றேன்.  என்னைப் போல பலரும் மொழிபெயர்ப்பதை பாரதி கண்டால் சந்தோஷப்பட்டிருப்பானா என்பதில் கொஞ்சம் சந்தேகம் இருக்கிறது.  இந்தக் கட்டுரையில் சுட்டியுள்ள குறைகள் என் எழுத்துக்களிலும் இருக்கின்றன.  மேம்படுத்த முயல்வதே இந்தக் கட்டுரையின் குறிக்கோள்.  இந்தக் கட்டுரையில் உள்ள சில உதாரணங்கள் வேறொரு மொழிபெயர்ப்பு ஆசிரியரின் புத்தகத்திலிருந்தும் எடுக்கப்பட்டவை.  இதே குறைகள் நான் எழுதியவற்றிலும் இருக்கலாம்.  முதல் வருட அனுபவத்திலிருந்து அத்தகைய குறைகள் குறைந்து வந்திருக்கும் என்பது என் நம்பிக்கை.

தமிழனின் அன்றாட வாழ்வைத் தாண்டி உள்ள சிக்கலான விஷயங்களைத் தமிழில் எழுதுவது எளிதல்ல.  கடந்த நூறு ஆண்டுகளாகத் தமிழ் தேங்கியுள்ளது.  புதிய கலைச்சொற்கள் தேவையான அளவு புழக்கத்தில் இல்லாததால், மொழிபெயர்ப்பாளரின் பணி மேலும் கடினமாகிறது.

ஒரு புத்தகம் மொழி பெயர்க்கப்பட்டதா என்பது அதன் நடையில் தெரியக் கூடாது.  இயல்பாக அந்த மொழியிலேயே எழுதப்பட்டவற்றை படிப்பது எளிது.  பிற மொழிகளிலிருந்து, முக்கியமாக ஆங்கிலத்திலிருந்து தமிழுக்கு மாற்றும்போது, கவனிக்க வேண்டிய சில விஷயங்கள்.

முதலில் என் கண்ணை உறுத்துவது 'மற்றும்' என்ற சொல்.  ஆங்கிலத்தில் 'and' எங்கு வேண்டுமானாலும் வசதிப்படி பயன்படுத்துவது வழக்கமாகிவிட்டது.  அதை அப்படியே 'மற்றும்' என்று மொழிபெயர்க்கிறார்கள்.  பல விஷயங்களைப் பட்டியலிடும் போது 'உம்' என்ற இடைச் சொல்லைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.  பல இடங்களில் அது தொக்கி நின்றாலும் பொருள் தரும்.  அதனால் 'மற்றும்' என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துவது தேவையற்றது.  

ஆங்கிலத்தில் ஒரு வாக்கியத்தின் முதல் பகுதியில் அழுத்தம் இருக்கும்.  அதை அப்படியே மொழி பெயர்க்கும் போது செயற்கையாகத் தோன்றும்.  தமிழுக்கு ஏற்றபடி மொழி வாக்கிய அமைப்பை மாற்றும் போது, பொருளில் அழுத்தமின்றி சாதாரணமாக இருக்கும்.  "But your perceptions will be wholly different if you were more patient with him and read him with an open mind." என்பதை 'பொறுமையாக திறந்த மனத்துடன் அவரைப் படித்தால், உங்கள் கண்ணோட்டம் மாறும்' என்று மொழிபெயர்க்கும் போது அழுத்தம் குறைவதை கவனிக்கலாம்.  பேசும் முறையில்  நாம் ஏற்ற இறக்கத்துடன் (intonation),  பேச்சின் இறுதியில் தான் முக்கியமானவற்றைக் கூறுகிறோம். 

ஒரு சொல்லை அப்படியே ஆங்கிலத்திலிருந்து தமிழுக்கு மாற்றுவதால் அது அன்னியமாகத் தோன்றும். உதாரணத்திற்கு, "The court accepted the submissions of the petitioner." என்பதை "மனுதாரர்களின் சமர்பிப்புகளை நீதிமன்றம் ஏற்றது" என்பதில் 'சமர்ப்பிப்புகள்' என்ற சொல்லை விட, நடைமுறையில் பயன்படுத்தப்படும் 'கோரிக்கைகள்', 'ஆவணங்கள்' இயல்பாகத் தோன்றும்.  இதே சூழலில், 'representation' என்ற சொல்லுக்கு 'பிரதிநிதித்துவம்' என்ற சொல் பொருத்தமானதல்ல - அதற்கு, 'மனு' அல்லது 'கோரிக்கை' அல்லது 'தரப்பு வாதம்' போன்றவை பொருத்தமாக இருக்கும்.

தவிர்க்க வேண்டிய செயல்பாட்டு வினை.  "violence got triggered" என்பதை மொழிபெயர்க்கும் போது, 'வன்முறை தூண்டப்பட்டது' என்பது ஆல் இண்டியா ரேடியோ செய்திகள் போல இருக்கும்; 'சமூகவிரோதிகள் வன்முறையைத் தூண்டினர்' என்பது படிக்க இயல்பாக இருக்கும்.

தமிழில், அழுத்தம் கொடுக்க இரட்டை எதிர்மறையைப் பயன்படுத்துவது மிகக் குறைவாக உள்ளது.  'உங்களுக்குத் தெரியாததல்ல' என்ற பிரயோகத்தைத் தாண்டி என்னால் அது போன்ற சொல்லமைப்புகளை நினைவு படுத்த முடியவில்லை.  "not an unknown phenomenon" என்பதற்கு 'அறிமுகமுல்லாத நிகழ்வு அல்ல' என்பதை விட 'சகஜம் தான்' சுருக்கமாக உள்ளது.   

ரா கி ரங்கராஜனின் மொழிபெயர்ப்புகளில், கதை நிகழ்விடம், கதை மாந்தர்கள் மட்டுமே அன்னியமாக இருக்கும்.  அப்படி எழுத முடிவது எப்போதோ!

தெரியாது என்று தெரியாது

கடந்த சில நாட்களாக சுற்றங்களுடனும் நண்பர்களுடன் நடந்த உரையாடல்களில் நம்முடைய வட்டம் எவ்வளவு சிறியது என்று உணர முடிந்தது.  ஒரு அரசியல் கட்சியின் கூட்டத்தை அருகில் இருந்து பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.  அங்கு வந்திருந்த பெரும்பான்மையான கட்சிக்காரர்களுடன் எங்களால் பத்து நிமிடங்கள் கூட உரையாட முடியாது.  நம் உலகம் வேறு; அவர்கள் உலகம் வேறு என்பதை அதுவரை மேலோட்டமாக அறிந்திருந்தாலும் அன்று அந்த உண்மை உரைத்தது.

ஓரளவுக்கு அந்த கட்சிக்காரர்கள் வாக்களிக்கும் மக்களுடன் தொடர்பில் இருப்பவர்கள். பிற கட்சிக்காரர்களுக்கு சற்றே அதிக தொடர்பு இருக்கலாம்.   ஆனால் சமூக வலைத்தளங்களிலும் வழக்கமான ஊடங்களிலும் அரசியல் பேசுபவர்களை விட கட்சிக்காரர்களுக்கு மக்களைப் பற்றிய அதிக பரிச்சயம் இருக்கும்.  

நாம் எந்த அளவுக்கு வாக்களிக்கும் மக்களை அறிந்திருக்கிறோம் என்பதை பின் வரும் ட்வீட் விளக்குகிறது. 

I think we need some quick education for the terminally online in just how unusual they are.

If you have a college diploma, you are already unlike most voters.

If you spend a lot of time on social media, you are already unlike most voters.

If your employer has a workforce of…

— Megan McArdle (@asymmetricinfo) August 1, 2024

இதன் பொருள்: 

நீங்கள் வாட்ஸப், டிவிட்டர், ஃபேஸ்புக்கில் அரசியல் விவகாரங்களில் நேரத்தைக் கழிப்பவர்களா? நீங்கள் எவ்வளவு வித்தியாசமானவர் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? 

நீங்கள் கல்லூரிப் படிப்பை முடித்தவராக இருந்தால், நீங்கள் வாக்களிக்கும் பெரும்பான்மையான மக்களைப் போன்றவர் இல்லை. 

சமூக ஊடகங்களில் அதிக நேரம் செலவிடுபவராக இருந்தால், நீங்கள் வாக்களிக்கும் பெரும்பான்மையான மக்களைப் போன்றவர் இல்லை. 

நீங்கள் வேலை பாரக்கும் இடத்தில் 100 பேருக்கு மேல் வேலையில் இருந்தால், நீங்கள் வாக்களிக்கும் பெரும்பான்மையான மக்களைப் போன்றவர் இல்லை. 

உங்களுடைய எம்.எல்.ஏ, எம்.பி யார் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமென்றால், நீங்கள் வாக்களிக்கும் பெரும்பான்மையான மக்களைப் போன்றவர் இல்லை. 

அரசியல் 

செய்திகளை உன்னிப்பாக கவனிப்பவர் என்றால், நீங்கள் வாக்களிக்கும் பெரும்பான்மையான மக்களைப் போன்றவர் இல்லை.

இவை எல்லாம் பொருந்தும் என்றால், நீங்கள் நிச்சயமாக வாக்களிக்கும் பெரும்பான்மையினரைப் போல இல்லை.  

'கொலை  தீயச்செயல்' என்பது போன்ற அடிப்படை விஷயங்களைத் தவிர பிற அரசியல் விஷயங்களைப் பற்றி மக்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதை நீங்களே சொந்த சிந்தனையைக் கொண்டு மதிப்பிடவே கூடாது. 

ஆனால் நம்மில் பலரும் தனக்குத் தெரிந்தவற்றைக் கொண்டு பிறரது கருத்தைப் புரிந்து கொள்ள முயல்கின்றோம்.  தனக்கு இது தெரியாது என்பதைக் கூட தெரிந்து கொள்ளாமல் இருப்பது அறியாமையின் தீவிர வடிவம்.  

இந்த அறியாமை தான் நமது அரசியல் விவாதங்களிலும், சில சமயம் அரசியல் நிர்வாக முடிவுகளையும் ஆட்டிப்படைக்கிறது.

The twain was never disconnected in India

I met with some of my classmates last evening.  There were three doctors - two are practicing in India and one in the UK.  The two Indian doctors got at least 5 calls each in that one hour.  It was clearly their off-duty hours, but they also ran hospitals themselves.  So, there is no surprise that they got so many calls.  But this is the case with most doctors in India.  The classmate from the UK said that it is rare there and doctors complain if they disturbed in off-duty hours.

So, in India, at least in the medical profession, the work extends beyond the usual working hours with varying levels of engagement.  It is probably true with a few other professions, but it depends on the individuals.  It also reflects in the interaction with the family.  Let's focus only on the positive side of these interactions.

A child who looks up to his father would want to be like his father.  If the father exhibits a positive attitude towards his work, the child would like to pursue the same.  Not surprisingly the children of the two doctors are already in their path towards medicine as their career.  On the family side, the child knows about the father's work pressures and is prepared to step into the same profession.  On the professional side, there is a possibility of excellence if the child is exposed to the profession from an early age.  (No, I don't mean the child performs surgery, but can gain basic knowledge on diseases and treatments.)  This will give them a head-start when they begin their career.   This is also true with other professions.  I would consider it lucky if the boy gets to follow their father's profession.  It is likely to be the same with daughters and mothers.

This is an aspect of any traditional society.  The family continues with a profession, occasionally excelling but generally coping well with the pressures of the profession.

But our educational system does not want to make use of this nature of our society.  It believes in meritocracy with some conditions.   Giving preferential treatment based on the family profession was never considered, though a preferential treatment on the family background, namely caste was allowed.  I think, if we are to encourage at least a small number of young people to follow their parents' profession, it would be very beneficial to society.  For example, 5% of medical seats may be reserved for offspring of doctors.  This is not nepotism.  The young one will have to compete with the rest but can be given a small push to ensure he or she continues the parent's profession.  This is not the same as the unfairly maligned குலக்கல்வி.  The original intention of the program was to engage children in some professional training, but the #D stock managed to twist it as குலக்கல்வி.  This could be expanded to a few other difficult professions like agriculture.

In a way, affluent parents manage to ensure to give their children an education that they think is good for them.  But this is informal and sometimes needs the bending of rules.  Instead, formalizing a preference to continue a parent's profession would benefit families and society.

Defending 'God-Men'

There are many things that I find difficult to understand - from linear algebra to quantum computing to  a busy dog.  One of them is the hatred for the 'God-men' by the smart people with Hindutva ideology.  In spite of their superior intelligence, they have not convinced me with their reasons for their hatred.

Since I know a bit about their objects of hatred, I would like to present my case.  

I do not like the term 'God-Man' for the negative connotation it carries, thanks to the English media.  I would like to use a simpler term like 'Guruji' to refer to them.  They may belong to a traditional mutt or self-made.  I would like to focus on the self-made Gurujis.  The Swamis of traditional mutts are hated for different reasons.  That is for another day to dissect.

The haters prefer to compare them from a pick-pocket to a scheming con man.  Ideally they are comparable to a CEO or a founder CEO.  These founder CEOs have a bright idea and they truly believe that others could benefit from it.  In the process they also earn some money.  A self-made Guruji is nearly the same.  He gets an experience or an insight about a higher truth or divinity and wants to share his approach with others.  Remember Ramalinga Swamy who said - கடை விரித்தேன் கொள்வாரில்லை.  In a way I am happy for Ramalinga Swamy that he did not have to live these days for the purists to misinterpret his statement.

Coming back to the parallel between the founder CEO and Guruji - Guruji has a circle of friends, family or acquaintances who want to benefit from the insight he gained. The congregation starts with just a few people with Satsangs and Bhajans.  There isn't much money involved in this phase.  Some of the the attendees get their issues addressed, wishes fulfilled, questions answered or just they have a peaceful time spent in a good company.  By word of mouth, the news spreads.  More people come for the Satsangs.  Now it needs to be more organized.  There is a need for space to seat people.  If people come from afar, they need place to stay and so on.  Then money enters the game.  There are contractors from constructing buildings to serving food to maintaining a car parking.  With the increased crowd, the Satsang expands to a movement. At this stage, they get noticed by the governments and other forces.  Hindutva ideologues aren't triggered till this point.  Then the game starts.

Depending on the crowd the Guruji attracts, an insecure government would try its best to stop its expansion.  Remember Falun Gong and the Chinese government.  Similar things have happened in India too.  There are other elements like the evangelical groups that would be insecure.  They try their best to besmirch the movement.  Since the movement has gained momentum, there will be enough people to gain from within.  Some may gain and those who weren't fortunate become the pawns of the evangelical forces.  Simple dissatisfaction can be turned as a hatred toward the Guruji.  The media will be roped in and now the stage is set for the Hindutva intellectuals to opine.

With inimical forces outside and inexperienced staff inside, the movement is bound to make big mistakes.  If the Guruji has not got any followers from the ruling political or administration class, he is bound to end up disgraced.

Initially we began comparing the Guruji and a founder CEO.  There are differences.  These differences are the ones that take a Guruji from being adored to complete hatred.  

• The Guruji will not get funding to expand his Satsangs through proper channels like bank loans or investors.  He has to depend on people's contribution.  There are opportunities for corruption by associated people, potential followers may not like the money part of the relationship.
• The CEO gets to hire experienced staff to run the business.  The Guruji himself has no experience in running a business and all that he could get are his friends and family who aren't professionals but just a bunch of good fellows who want to help.  In the absences of a clear hierarchy or pay structure some can work against the setup. 
• With the help of a smart auditor, the CEO may get tax breaks.  With inexperienced local auditor, the Guruji will get tax raids.  Hindu institutions don't get tax benefits for just lecturing about Hinduism or conducting programs on Yoga or mediation.  

To be fair to the Guruji:

• He does not call his followers to plant bombs or conduct jihads.
• He does not abuse other Gods; in fact, he might be naive to accept other Gods hoping that people of other religions would join his movement.
• He does not call for cessation from India.
• He is an important defense of Hindu culture against the onslaught of evangelical religions.
• For every negative news in the media about the Guruji there are thousands of unreported positive changes in the followers' lives.

One of the complaints about some of the Gurujis is their morality or the lack of it is a setback for Hindu unity.  We should remember that Hindus don't learn morality from external sources.  They are expected to learn it from their family.  The Gurujis may be able to address psychological, ethical or spiritual needs.  That is why people throng to them though the odds are stacked against Hindu Gurus.  

The so-called ignorant masses are more discerning than the intellectuals.  They know what they want and they don't hesitate to experiment with an approach.

Let's blame somebody and move on...

Sad events aren't rare. At the national level, we get to see at least one every week.  This is about how we respond to them.

1. A stampede happened at a religious congregation and many died.  The person responsible for the congregation got the blame - rightly so or otherwise.

2. A young army officer was killed in action.  The government tried to compensate his family monetarily; some were unhappy about the compensation and blamed the officer's widow.  People took sides based on their convenience.  Very articulate personalities like Madhu Kishwar took a side and hurled abuses at people on the other side.

All such chatter in the social media and elsewhere have a lifetime of a week or until the next sad event occurs, whichever is earlier.  It is our way of coping with sad news.  We need to pin the blame on somebody before we move on to the next event.  That gives us a nice closure that we have identified the source of the mishap.

But the world isn't that simple.  For an accident or an event to occur it takes a few people and a suitable circumstance. But we choose to blame the entities based on our convenience.  If one does not like Hindu 'God men' (for want of a better word) the 'God man' gets blamed.  Or in the case of the army officer's family, because the widow was awarded by the government, those who don't like the government blame the widow.  Those who support the government would blame her in-laws.  The blame will be backed up with strong convenient reasoning.

I am not sure if this pinning the blame on an individual was part of the Indian culture.  What comes to my mind is this verse from Kamba Ramayanam.  

"நதியின் பிழையன்று நறும்புனலின்மை; அற்றே
பதியின் பிழையன்று பயந்து நமைப் புரந்தாள்
மதியின் பிழையன்று, மகன் பிழையன்று மைந்த!
விதியின் பிழை! நீ இதற்கென்னை வெகுண்டதென்றான்!"

I am not going to blame the western influence totally, but I find this attitude to be some kind of American management technique - with phrases like "one-neck-to-choke", "the buck stops with him".  Even kids in the US learn the phrase "It's all your fault!" very early.  Our childhood did have instances of complaints, but they were more matter-of-fact reporting rather than blaming somebody.

Then, what are the ideal reactions?

• If one is connected with the event in any way, find the root-cause and address it in such a way that it doesn't recur. 
• If it means to punish somebody, punish with the intention of preventing a recurrence.
• If there is no direct connection, but enough information on the event, one may contemplate on whether there is something to learn from the event to make life better and safer.
• If one isn't connected to the event in any way and has no complete information, it is better to keep quiet.  "We do not know enough to form an opinion" is a good state to be in.

Often "I don't know" is the perfect response to this very complex world.

தேங்கிவிட்ட தமிழ் - உபசர்க்கங்கள்

சில ஆண்டுகளாக ஆங்கிலத்திலிருந்து சில நூல்களைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்த அனுபவத்தில், தமிழ் தேங்கி விட்டது என்ற என் கண்ணோட்டத்தை இங்கு தருகிறேன்.

சமஸ்கிருதத்தில் உபசர்க்கம் என்ற இலக்கண அம்சம் ஒன்று உண்டு; அவற்றை சமஸ்கிருதத்திலிருந்து எடுத்து,  தமிழிலும் பிற இந்திய மொழிகளிலும் அதிகம் பயன்படுத்துகிறோம்.  உதாரணத்திற்கு அநியாயம், அனுதாபம், பிரதிபலன், பரம்பொருள், அதிபுத்திசாலி, அவமானம் போன்றவை.  இந்த உதாரணங்களில் முதலில் பெரிய எழுத்துக்களில் உள்ளவை உபசர்க்கங்கள்.  அவற்றிற்குப் பின்வரும் சொற்களின் பொருளோடு பொருந்தி வேறொரு பொருளை அளிப்பன.  (ஆங்கிலத்தில் இத்தகைய பயன்பாடு இருந்தாலும், அதற்கான திட்டவட்டமான இலக்கணம் உள்ளதா என எனக்குத் தெரியாது.)

தமிழில் இயல்பான உபசர்க்கங்கள் மிகக் குறைவு.  தலை, கை, முன், பின் போன்றவை நமக்குப் பழகியவை.  பிற உபசர்க்கங்கள் அனைத்தும் சமஸ்கிருதத்திலிருந்து பெறப்பட்டவை.  

உபசர்க்கங்கள் இல்லாவிட்டால் என்ன?

உபசர்க்கங்கள் இல்லாவிட்டால் பல சொற்களைப் பயன்படுத்தி தேவைப்பட்ட பொருளைப் பெற வேண்டும்.  இதற்கு ஒரு உதாரணத்தைக் காணலாம்.

சம்விதான் - Constitution - அரசியல் அமைப்பு (சட்டம்)

சம்விதானீய - Constitutional - அரசியல் அமைப்பின்படி

அசம்விதானீய - Unconstitutional - அரசியல் அமைப்புக்கு எதிரான

'அரசியல் அமைப்பு' போன்ற சிக்கலான கோட்பாடுகளை ஒரு சமூகம் காலப்போக்கில் புரிந்து கொண்டுவிடும்.  ஆனால் அதற்கு இணையாக மொழி வளராவிட்டால், அத்தகைய கோட்பாடுகளை அந்த மொழியில் விளக்க நீண்ட சொற்றோடர்களைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.  அதனால், அவற்றின் தாக்கமும்  குறைவாகவே இருக்கும்.  காத்திரமான பொருள் தருவதோடு, சுருக்கமாகக் கூற பிற மொழிகளிலிருந்து சொற்களைக் கடன் பெற வேண்டும்.  பக்தி, தத்துவம் சித்தாந்தங்களையும் தமிழில் கூற, சமஸ்கிருதச் சொற்கள் தேவைப்பட்டன (உதாரணம் - அருணகிரி நாதரின் திருப்புகழ்).  அரசியல் காரணங்களுக்காக, பிற துறைகளில், கடந்த நூறாண்டுகளாக சமஸ்கிருதத்தைச் சார்ந்திருப்பது தவிர்க்கப்பட்டது.  அதனால் நஷ்டம் தமிழுக்குத் தான்.

தென்னிந்திய மொழிகள் உட்பட பிற இந்திய மொழிகள் தொடர்ந்து சமஸ்கிருத சொற்களைப் பயன்படுத்தி வருகின்றன.   நாம் ஆங்கிலத்தை நம்பியிருக்கிறோம்.  தாய் மொழி தாய்ப்பாலுக்கு இணையானது என்றால் சமஸ்கிருதம் பசும்பால்; ஆங்கிலம் பௌடர் பால் - பயன்படுத்தலாம் ஆனால் திருப்திகரமாக இருக்காது. ஆங்கிலம் அல்லது சமஸ்கிருதம் கலக்காத தூய தமிழில் கலைச்சொற்களை உருவாக்குவதால் பெரும் பயன் இல்லை.  (ஜப்பான் போன்ற நாடுகளும் கலைச்சொற்களுக்கு ஆங்கிலத்தை ஏற்றுள்ளனர்.) ஏனென்றால், புதிய துறைகளில் பிற மொழி வல்லுனர்களைச் சார்ந்தே நாம் இருக்க வேண்டியுள்ளது. 

தமிழை மட்டும் பயன்படுத்தி பல்வேறு துறைகளின் முன்னேற்றம் காண நம்மிடம் போதிய துறை வல்லுனர்கள் இல்லை; அவர்களை உருவாக்க வேண்டிய சூழலும் இங்கில்லை.  அதனால் நாம் தெலுங்கு, மலையாளம், கன்னடம், மராட்டி, ஹிந்தி போன்ற இசைவான மொழி பேசுபவர்களையும் பரஸ்பரம் சார்ந்தே இருக்க வேண்டும்.  குறைந்தபட்சம் கலைச்சொற்களில் ஒற்றுமை இருந்தால், ஒத்துழைப்பு எளிதாகும்.

Gods - History to myths to mystical

Recently some of the Hindutva scholars had a spat on Twitter (X) about the period of Sri Rama.  Someone said it is around 5000 years ago, others disagreed and it was going through the usual motions of a Twitter war.  

Unlike a Christian or a Muslim, the historicity of Hindu Gods do not matter to the theology of Hindus.  Hindu Dharma does not run the risk of losing its relevance if these Gods were not historical figures.  Because Hindu Dharma does not depend on the physical existence of the Gods, but depends on the values and wisdom of these Gods.  Their physical representation is a personification of their values.  Sri Rama represents honor, sacrifice, courage, duty and justice; Sri Krishna represents the wisdom for the worldly life stressing on the importance of duty. And the host of local deities represent the establishment of the supreme order - the Rta.

***

We need to get a basic clear.  Gods are relevant mostly in a subconscious or mystical level.  Their physical representation invokes an emotion that is beyond the usual day-to-day emotions people go through.  The sense of devotion or surrender or wisdom that transcends time are not the same as in most human interactions.

Most humans lost touch with the part of the brain that deals with such emotions.  This is comparable to our inability to hear high frequencies as we age.  While the latter is physiological, the former is evolutionary.  People in regions less affected by modernity continue to have a connect with the mystical Gods.  (To me evolution is not a steady progression but is more like a wave that moves forward and backward, slows down or even stops for a while, but is directed towards the shore.)

***

In a recent talk Sri Bhagawan said, "Gods were real historical figures.  Then they became mythical and then mystical." I think this needs an elaboration. 

In his statement Sri Bhagawan gave the examples of Sri Rama and Sri Krishna. Let me try to explain how they became mystical Gods.

Sri Rama did exist.  The core of Ramayana was real. Sri Rama gained the super-human status in the period after His time.  Myths were created around the power of his arrows and his warrior capabilities.   That was the creation of mythical Rama.  The myths were woven around the attributes of Sri Rama that were essential for the stability of society namely - honor, sacrifice, duty, courage and justice.  Over a period, these attributes formed an image of the Sri Rama in the collective sub-conscious.  That resulted in the mystical Sri Rama.  The mystical Sri Rama exists in the minds of the people to guide them.  That mystical Sri Rama is the one that is relatable and so the most powerful as far as His devotees are concerned.

Some heroes did not gain the status of a God, but remained as super human as their attributes were not contributing much for the stability or progress of the society.  So, their presence moved from history to mythology but stopped there.  An example is Arjuna.  Arjuna is not revered as a God, but Sri Krishna is.  Sri Krishna's attributes of wisdom and later limitless love were useful for society to stress on duty and  experiencing life with devotion.

Some Gods stop at being mythical and don't get to the stage of mystical Gods. Or their mystical existence is no longer useful for society. Examples are the ancient Roman, Greek or even Vedic Gods.  Indra doesn't get a mind-share even within the Vaideeka community. Maybe there was a time when He was a mystical God, but the times have changed that He has no place in humans' mind as He did not add value to the society that revered Him once. 

Gods like Shiva and Vishnu are well established in their mystical realm.  But their connection with a large population of humans undergoes a wave like motion - like the rise and fall of the Bhakti movement.

Karuppannasami, Dharmasastha and Mari Amman

These deities were no doubt historical figures, their super-human acts were honored and they got their Godly status.  They remained people's deities, remained local to a geography as a protecting force for the people there.  Their attributes were useful to ensure small communities don't disperse and disappear.

Abrahamic Gods

They were like just our Dharmasastha to keep a tab on their people.  The old Gods like Jehovah or Allah were mystical Gods that the tribes of Arabia could relate to.

Jesus had an encounter with the mystical God.  A mythical Jesus was created, his followers used the myth in setting up a well diversified corporate with a control over the states.  In the process, the evolution of Jesus into a mystical God is stalled.  Evangelists use the mystical God for their revenue stream.  

Mohammad had the mystical connect with Allah.  For his time and space, Mohammad used Allah to expand his tribe with its own rules and rewards. The focus was not on higher values for the individuals but simply expansion of the tribe - by hook (war, rapes etc) or crook (Taqqiya).  The average Muslim is focused on the expansion of the tribe and does not have the time to have a connect with the mystical Allah. 

Governing a Community

Residents Welfare Associations (RWA) have become the de facto local governments in our cities. At the lowest level, the responsibility is for the upkeep of the common area.  As the properties get bigger, more responsibilities like Security, Lifts, Water Management, Genset get added.  That is, on a smaller scale RWA begins sharing the local government's responsibilities of safety, water and power supply.  Bigger RWAs have to deal with waste water treatment (Sewage), maintenance of streets, gardens and other facilities like a mini PWD.

It's the need of the hour.  In fact, leaving it to the RWA may ensure better service than what the government has to offer.  But how well equipped are the RWAs to deal with its level of governance? 

Reluctance to Take Responsibilities

Whether the residents are young or old, more so if they are young, do not want to take any responsibility towards common causes.  RWA responsibilities do consume one's time, is an unpaid and a thankless job. Some section of the residents do not take any responsibility but are ready to find fault with the functioning of the association.  The rest are like an average citizen in a democracy - does not care what happens and does not contribute to the functioning of the system.  Again like a democracy, this could be the majority.

Incompetent and Power Hungry

A minuscule section of the middle/upper-middle class wants to enjoy the designation and the power that comes with it.  By being a Secretary or any office bearer, they and their family members can boss over and send the hapless security person on errands.  It is a reality, that the people manning the security or doing the cleaning job respect the powerful.  One doesn't get respect if he doesn't throw his weight around.  Sad reality of modern societies.

Complexities RWAs face

• Apartment complexes with swimming pools, tennis courts, gyms and other play areas add to the woes of the RWA.  There are safety hazards that they need to be aware of and comply with regulations. 
• Dispute resolution between residents.  RWA office bearers are expected to be police (to see who violates the rules) and judge (penalize them without violating fundamental rights).
• Associations have their usual finance related responsibilities.  But they also need to comply with the GST regime.  So, RWAs need to know the basics of accounting and tax.
• There are obscure government agencies that issue license to lifts.  To get the license, the RWA must have AMC, got safety certificates and insurance for the lifts.  Larger apartment complexes may need certifications from the fire departments as well depending upon the facilities they have.
• Annual audits and finance statements are to be submitted to the government.
• In addition to these basic operations, there could be vendors who want to reach out to the residents as their potential customers - like banks, car dealers etc. They need to be entertained for they can contribute towards the financial welfare of the association.

In a nutshell, an RWA is expected to be managed like a business.  Depending upon the size of the property, it could be an SME or a real Enterprise.

Difference between an RWA, government and businesses

The executive of the government does not care much for the people's feedback.  It is the legislature that has to go to the people and get their mandate.  In an RWA, the office bearers are both the executives and the legislature.  A business needs to keep the customers and the employees satisfied.  If a customer can not be satisfied he can move on and the business can get new customers.  In an RWA, the members are stuck to the association and a separation is possible only when the members choose to sell their property.  For non-payment of water or property or electricity charges, respective departments can take penal actions.  RWAs do not have any rights for such actions.

Members do not understand democracy and cannot see reason due to various reasons.  (The office bearers also run the risk of these).  Unlike a business or a government agency, responsible office bearers of an RWA have to ensure smooth interaction with the members. Members would hijack meetings with their personal agenda, talk things are important to them but not to the entire community.   Like a vocal minority, they can derail any development with their non-cooperation.  The office bearers will have to listen to them and also ensure that the meeting proceeds to meet the objectives. 

The lack of understanding of democracy and systems is probably the bane of the world's largest democracy at the national level in the parliament and at the micro level in RWAs.

புண்ய க்ஷேத்ரே காசி க்ஷேத்ரே

By Marcin Białek - Own work, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=14647396

வாராணசி எனப்படும் காசி ஆன்மீக பூமி.   தெய்வங்களின் சைதன்யம் காசியில் நிரம்பியுள்ளது.  அதனால் தான், காசி மக்களை ஈர்க்கிறது.  சில ஆயிரம் ஆண்டுகள் தொடர்ந்து மக்கள் வசித்து வரும் மிகச்சில நகரங்களில் காசியும் ஒன்று.  ஒரு பெரும் ஆலமரம் போல, உயிருள்ள ஜீவனாக உள்ளது காசி.  அதை பகுத்துப்பார்க்கும் மனத்தால் புரிந்து கொள்வது சுலபமல்ல.  பல்வேறு தகவல்களை எப்படியோ சேமித்து வைத்திருக்கும் unconscious மனதுக்கு இணையானது வாராணசி.  இது ஏன் இப்படி இருக்கிறது என்ற கேள்விக்கு முழுமையான பதிலேதும் காசியில் கிடைப்பதில்லை. பல்லாயிரம் கேள்விகளைக்  கேட்டுக் கேட்டு அலுத்து கேள்வியும் அடங்கிப் போவது தான் காசியின் சிறப்பு.

காசியில் இருக்கும் வரை கடந்த காலத்தின் சுமைகள் இருப்பதில்லை.  வருங்காலத்தின் பயமும் இருப்பதில்லை. அங்கு வரும் யாத்ரீகர்கள் நிகழ்காலத்தில் இருந்து கொண்டு காசி அளிக்கும் அனுபவத்தைப் பெறுகின்றனர்.  காசியில் செய்ய வேண்டிய கடமைகளும், தரிசிக்க வேண்டிய கோவில்களும் மட்டுமே யாத்ரீகர்களின் மனதில் நிற்கின்றன.

ஒரு குடும்பம் பல தலைமுறைகளாக வசித்து வரும் வீட்டில் எவ்வளவு குப்பைகள் சேர்ந்திருக்கும்.  அதைப் போல, காசியிலும் களைய வேண்டிய பல விஷயங்கள் உள்ளன.  மகா மயான பூமி.  முழுதாக எரிக்கப்படாமல் சிதையிலிருந்து தள்ளப்படும் பிணங்களைப் போல, அங்கு முழுதாக எரிக்கப்பட வேண்டிய பல விஷயங்கள்  இன்னும் எஞ்சியிருக்கின்றன.  எவ்வளவு எரித்தாலும் ஏதோ ஒன்று மிஞ்சும் போல.

காசி மக்களும் பெரும்பாலும் நிகழ்காலத்தில்தான் வாழ்கின்றனர்.  தன்னை ஒழுங்கமைத்துக் கொள்ள இயலாத, நிகழ்காலத்தின் தேவைகளை மட்டும் கருதும் மக்கள் காசிவாசிகள்.  காசி அரசர்கள் தானமாகக் கொடுத்த நிலங்கள் மடங்களாகவும், மடங்கள் அதைச்சார்ந்த மக்களுக்கு வீடுகளாகவும் மாறின.  வீடுகள் கடைகளாகவும் மாறிவிட்டன. கோவில்களைச் சுற்றியுள்ள இடங்கள் கோவில்களைச் சார்ந்தவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டு அவை யாவும் வியாபாரத் தலங்களாகிவிட்டன. காசி நகரின் அமைப்பைக் காணும்போது, அது கிட்டத்தட்ட  Fractal நகரமாகத் தோன்றுகிறது. 

ஆன்மீகம் புனித உணர்வை ஏற்படுத்தும்.  புனித உணர்வு வழிபாட்டிற்கும், வழிபாடு மதத்திற்கும் வழி வகுக்கும். மதம் மக்களை இணைத்து, ஈர்க்கும். மக்கள் கூடும் இடம் வியாபாரத்திற்கு ஏற்ற இடம்.  அடிப்படை ஆன்மீகத்தை மறைக்கும் அளவிற்கு வணிகம் காசியை ஆக்கிரமித்துள்ளது.  வணிகமே பிரதானம் என்ற மன நிலையில், சுத்தம் சுகாதாரம் ஆகியன பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளன.

காசியின் அசுத்தமே, அதன் நாடாளுமன்ற பிரதிநிதியும், இந்த நாட்டின் பிரதமரான மோதியை சுத்தத்தின் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்தும் ஸ்வச்ச பாரத் திட்டத்தைக் கையிலெடுக்க வைத்தது என்று சொல்லிவிட்டு, ஓடும் கார் கதவைத் திறந்து புளிச்சென்று வாயில் உள்ள புகையிலையைத் துப்பினார் கார் ஓட்டுனர்.  இது தான் காசி மக்களின் நிலைமை.  தன் செயலை உணராமல், அரசியல் பேசி, மற்றவரைக் குறை கூறும் நிலைமை.  இந்த மானுட இயல்பும் காசியில் அடர்ந்து காணப்படுகிறது.

ஓயாமல் ஒலி எழுப்பிக்கொண்டு வழி கேட்கும் வாகனங்கள்; வழி விடு என பிறரை அதட்டும் பண்டிதர்கள்.  ஆதி சங்கரருக்குக் கிடைத்த ஞானம் இப்போதைய காசி யாத்ரீகர்களுக்கும் கிடைக்க ஆயிரம் வாய்ப்புகள்.  இருப்பினும் மனிஷா பஞ்சகத்தை பாடிய ஆதி சங்கரருக்கு அடுத்த ஞானிக்காக காசி காத்திருக்கிறது.

உலகின் சுருக்கமான வடிவம் இந்தியா என்றால், இந்தியாவின் சுருக்கமான வடிவம் காசி.  ஆன்மீகம், பாரம்பரியம் ஆகியவற்றுடன் பல மொழிகளும், பல மதங்களும் கூடும் இடமாக காசி உள்ளது.  மெய் ஞானம் தேடி இந்தியாவுக்கு வரும் மேற்கத்தியர்கள் போல, காசிக்குச் செல்லும் இந்தியர்களும் உணர்வார்கள்.  ஆன்மீக உச்சம் ஒரு புறம்; அருவருப்பின் உச்சம் ஒரு புறம் என்ற இரு எல்லைக்களுக்கிடையே ஊஞ்சலாடுவர்.

உலகாயத் தேவைகளுக்காக காசி வருபவர்கள் இன்னொரு ஆச்சரியம்.  சந்து பொந்துகளில் புகுந்து பல்வேறு கோவில்களில் உள்ள இறைவனை தரிசிக்க அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் சொற்ப நேரத்தில் என்ன கேட்பார்கள்?  தென்னிந்தியாவில், திட்டமிட்டு கட்டப்பட்ட பெரும் கோவில்கள் படிப்படியாக பக்தனின் மனதை அமைதிப்படுத்தி, இறைவனின் சன்னதிக்கு இட்டுச் செல்லும் விதத்தில் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால் காசியில் அது சாத்தியமே இல்லை. காசியும் காசி மக்களும் உள்ள நிலைமையில் அங்கு வரும் யாத்ரீகர்கள் அகோரியாகவோ அல்லது நாத்திகனாகவோ மாறும் சாத்தியமும் உள்ளது.

காசி மக்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கூறுவது கடினம்.  ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் உயிர்ப்புடன் உள்ள நகரத்தைச் சரி செய்வது அசாத்தியம். அதற்கான எத்தனங்களைப் பார்க்கும் போது, அவை குழந்தைத்தனமாகத் தோன்றுகிறது.  காசி விஸ்வநாதர் கோவிலைச் சுற்றி மேற்கொண்ட கட்டுமானங்கள், வழக்கமான அரசாங்க குளறுபடி போல எனக்கு மட்டும்தான் தோன்றுகிறதோ?

எது எப்படி இருப்பினும், காசியை விட்டுக் கிளம்பும்போது, அடுத்த முறை வரும்போது என்று எங்களைப் பேச வைத்தது.  இந்த ஜன்மம் முடியும் போது, அடுத்தது முக்தியோ அல்லது மற்றொரு ஜன்மமோ, எதுவாக இருந்தாலும், போகும் வழியில் தவிர்க்க முடியாத நிறுத்தம் காசி.  அதனால் தானோ என்னவோ, அடுத்த முறை காசி வரும்போது என்ற பேச்சும் தவிர்க்க முடியாததாகிறது.

காசி யாத்திரை - சடங்குகளும் திட்டமிடலும் - 3

முதல் பகுதி

இரண்டாம் பகுதி

சில முக்கிய குறிப்புகள்

1. நம் வீடுகளில் இருக்கும் அளவிற்கு புண்ணிய க்ஷேத்திரங்களில் சுத்தமோ, ஆச்சாரமோ இருக்காது. அதனால் அந்த விஷயங்கள் உங்கள் ஈடுபாட்டை பாதிக்காமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

2. புண்ய க்ஷேத்திரங்களில் செய்யும் சடங்குகள் நாம் நம் ஊரில் செய்யும் சடங்குகளிலிருந்து சற்றே மாறுபடக்கூடும்.

3. குறிப்பிட்ட நேரத்தில் மதிய உணவு கிடைப்பது கடினம். சில நாட்களில் மதியம் மூன்று மணிக்கும் மேல் ஆகலாம். பிரஷர், சுகர் உள்ளவர்கள் அதற்கேற்ற முன்னேற்பாடுகளைச் செய்து கொள்ள வேண்டும்.

4. காசி படித்துறைகளில் இறங்கி ஏற குறைந்த பட்ச ஆரோக்கியமும் ஓரளவு வலுவான முழங்கால்களும் தேவை.

5. சில படித்துறைகளில் உள்ள பாசமும், ஆழமும் நேரே கைலாயத்திற்கு இட்டுச் செல்லக் கூடும். கைலாயம் செல்லத் தயராக இல்லாதவர்கள் கவனமாக இருக்கவும்.

6. அதிக வயதானவர்களை அழைத்துச் செல்வதாக இருந்தால், அவர்களை முழு நேரம் கவனித்துக் கொள்பவர்களையும் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். வயதானவர்களைக் கவனித்துக் கொண்டே, சடங்குகளில் முழு மனதாக ஈடுபடுவது சாத்தியமில்லை.

7. சில இடங்களில் சக்கர நாற்காலி கிடைக்கும். காசியின் பல கோவில்களுக்குச் செல்ல அவற்றைப் பயன்படுத்த இயலாது.

திட்டமிடல்

காசி, பிரயாக்ராஜ், கயா சென்று வர மட்டும் குறைந்தபட்சம் ஐந்து நாட்களை ஒதுக்க வேண்டும்.  பயண கால தாமதம், பயண அசௌகரியம் போன்ற காரணங்களுக்கு இடம் அளித்து, சற்றே அதிகமாக ஒன்றிரண்டு நாட்களை ஒதுக்குவது நல்லது.   முதலில் கூறியுள்ளபடி, காசியில் ஏற்பாடு செய்பவர்களைத் தொடர்பு கொள்வது திட்டமிடலை எளிதாக்கும்.  அவர்களே உறைவிடம், பயணம், உணவு போன்றவற்றிற்கு ஏற்பாடு செய்ய உதவுவர்.

உறைவிடமும் பயண வசதிகளும்

விடுதிகளில் உச்ச வசதியை எதிர்பார்க்க முடியாது. TripAdvisor போன்ற தளங்களில் அவர்களைப் பற்றிய கருத்துக்களும் ஆதரவாக இருப்பதில்லை.  ஆனால், கிடைப்பது அது தான் என்ற நிலையில், குறைந்த எதிர்பார்ப்பும் புன்னகையும் ஏமாற்றங்களைக் குறைக்க உதவும்.

பிரயாக்ராஜ், கயா போன்ற இடங்களுக்குச் செல்ல கார், வேன் போன்றவற்றை ஏற்பாடு செய்து கொள்ளலாம்.  காசியில் உள்ள கோவில்களுக்கும் படி, படகுத்துறைகளுக்குச் செல்ல ஆட்டோக்கள் கிடைக்கும்.  காசி வண்டிக்காரர்கள் பெரிய அளவில் ஏமாற்றுவதில்லை.  வண்டிகள் பகிர்ந்து பயன்படுத்தப்படுவதால், கட்டணங்கள் ஒரு பயணிக்கு என்றே குறிப்பிடப்படுகின்றன.

உடை

சடங்குகள் செய்யும் ஒவ்வொரு நாளும் இரண்டு உடைகள் தேவைப்படும். அதற்காக பத்து ஜோடி உடைகளை எடுத்துச் செல்வது மிகையாகும்.  பெரும்பாலான விடுதிகளில் துணிகளை உலர்த்த இடம் இருக்கும். ஆனால் அவற்றில் வாஷிங் மெஷின்களை எதிர்பார்க்க முடியாது.   மனித சக்தியால் துவைத்து உலர்த்த வேண்டியிருக்கும்.  அதற்குத் தயாராக இருந்தால் சோப், சோப் பவுடர் எடுத்துச் செல்லலாம். கோடை காலத்தில் (மே, ஜூன் மாதங்களில்) துணி ஒன்றிரண்டு மணி நேரங்களில் உலர்ந்து விடும்.  பருவ மழைக்காலங்களில் (ஜூலை, ஆகஸ்ட், செப்டம்பர் மாதங்களில்) துணிகள் காய்வதற்கு நேரம் எடுக்கும்.

உணவு

காசியில் பயண ஏற்பாடு செய்பவர்கள் உணவுக்கும் ஏற்பாடு செய்யக்கூடும். சடங்குகள் செய்யும் நாட்களில், சிரார்தத்திற்காக சமைக்க சமையல்காரர்களையும் ஏற்பாடு செய்து தருவர். காசி, கயா போன்ற இடங்களில் உள்ள வழக்கப்படி அங்கு கிடைக்கும் காய்கறிகளை வைத்து சமைப்பது நம் ஊர் வழக்கப்படி இல்லாது இருக்கும். சிலர் தமிழ் நாட்டிலிருந்து வாழைக்காய், வாழை இலை போன்றவற்றை வரவழைப்பதும் உண்டு. பெரும்பாலான இடங்களில் காலை எட்டு மணிக்கு முன் டீ மட்டுமே கிடைக்கும்.

செலவு

காசியில் ஏற்பாடு செய்பவர்கள் வைதீக மற்றும் சிரார்த சமையலுக்கான தொகையை முன்னதாகவே குறிப்பிட்டு விடுவர்.  தங்குமிடத்திற்கான செலவு ஒரு நாளைக்கு ₹1800 முதல் ₹2500 வரை ஆகலாம். பிரயாக்ராஜ், கயா போன்ற இடங்களுக்குச் சென்று வரும் செலவு ₹20,000 வரை ஆகலாம்.  இவை 2024ஆம் ஆண்டு நிலவரம்.  இவை தவிர பிற உணவு, காசியில் உள்ளூர் பயணங்கள், படகு வாடகை, கோவில் பிரசாதங்கள், பிரயாக்ராஜில் மழித்தல் போன்ற தேவைகளுக்கு சுமார் ₹15,000 ஆகலாம்.  கடும் கோடை காலத்தில் தண்ணீருக்கு மட்டுமே ₹500 முதல் ₹1000 ஆகக்கூடும்.  குளிர் காலத்தில், ஸ்வெட்டர் போன்ற தேவைகள் ஏற்படலாம்.

தேவை	செலவு (2024 நிலவரப்படி)
வைதீகக் காரியங்கள், சிரார்த சமையல் செலவுகள்	சுமார் ₹60,000
தங்குமிடம்	நாளொன்றுக்கு இருவருக்கு ₹2500
நீண்ட தூரப் பயணங்கள்	₹20,000
உள்ளூர், படகுப் பயணங்கள் மற்றும் இதர செலவுகள்	₹15,000
இரயில், விமானப் பயணச் செலவு
உணவு, தண்ணீர்	நாளொன்றுக்கு இருவருக்கு ₹1,000
அன்பளிப்பு, பிச்சை போன்றவை	₹5,000

உத்தேச பயண விவரம்

நாள்	விவரம்
1	இராமேஸ்வரம் செல்லுதல்
2	இராமேஸவரத்தில் செய்யும் சடங்குகள்
3	வீடு திரும்புதல், ஓய்வு.
4	காசி யாத்திரை தொடக்கம்
5	பிரயாக்ராஜ் சடங்குகள்
6	காசியில் நீராடி சிரார்தம், காசி கோவில்கள்
7	காசி படித்துறைகளில் பிண்டமிடுதல், கயா பயணம்
8	கயா சடங்குகள், காசி திரும்புதல்
9	தம்பதி பூஜை, காசி கோவில்கள்
10	ஓய்வு நாள் / காசி சுற்றிப்பார்த்தல்
11	காசியிலிருந்து ஊர் திரும்புதல்
12	ஓய்வு
13	இராமேஸ்வரம் பயணம், இராமநாதஸ்வாமி அபிஷேகம், ஊர் திரும்புதல்
14	ஓய்வு
15	சமாராதனை

இதே போன்ற விவரத்திற்கு - https://brahminrituals.blogspot.com/2015/06/tips-to-pilgrimage-to-prayag-varanasi.html

காசி யாத்திரை - சடங்குகளும் திட்டமிடலும் - 2

முதல் பகுதி

யாத்திரை

காசி செல்லும் முன், இராமேஸ்வரம் சென்று, கடலில் நீராடி பிந்து மாதவர், சேது மாதவர், வேணி மாதவர்களை மணலில் லிங்கங்களாகச் செய்து, அவற்றில் சேது மாதவரை சமுத்திரத்திற்கும், பிந்து மாதவரை அந்தணருக்கும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; வேணி மாதவரை, காசிக்கு எடுத்துச் செல்ல ஒரு (பித்தளை) சம்புடத்தில் எடுத்து வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். இராமநாதஸ்வாமி கோவிலில் உள்ள 22 கிணறுகளில் நீராடிவிட்டு முன்னோர்களுக்கு சிரார்தம் செய்த பின் இராமேஸ்வரத்திலிருந்து பிந்து மாதவரை இட்ட சம்புடத்தை எடுத்துச் செல்ல வேண்டும். பிந்துமாதவர் மீது உள்ள ஈரம் காயும் முன், காசிக்குச் செல்ல வேண்டும்.

1. காசி யாத்திரையின் முதல் கட்டம் பிரயாக்ராஜில் (அலகாபாத்) தொடங்குகிறது. பிரயாக்ராஜிலும் இவற்றிற்கு ஏற்பாடு செய்பவர்கள் இருக்கின்றன. காசியில் ஏற்பாடு செய்தவர்கள் மூலம் இதற்குப் பதிவு செய்து கொள்ளலாம். நாங்கள் சிவ மடம் என்ற இடத்தில் சடங்குகளைச் செய்தோம். அங்கிருந்து திரிவேணி சங்கமத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அங்கு, பெண்கள் பூமுடி அளிப்பதும் (வேணி தானம்) ஆண்கள் தலையை மழித்துக் கொள்வதும் வழக்கம். இராமேஸ்வரத்திலிருந்து கொண்டு வந்த வேணி மாதவரை எடுத்துச் சென்று, திரிவேணி சங்கமத்திற்கு முன் உள்ள கங்கையில் கரைக்க வேண்டும். அங்கிருந்தே கங்கை நீரை எடுத்து வர வேண்டும். (காசியில் கங்கை நீரை எடுப்பது வழக்கமல்ல.) திரிவேணி சங்கமத்தில் நீராடிவிட்டு, மடத்திற்குத் திரும்பி, முன்னோர்களுக்குப் பிண்டம் வைத்து, தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.

காசியிலிருந்து பிரயாக்ராஜ் சென்று நீராடி விட்டு, சடங்குகள் செய்ய அரை நாளுக்கு மேல் ஆகும். பிரயாக்ராஜிலிருந்து அயோத்தி தாம் மூன்று மணி நேரப் பயணம் மட்டுமே என்பதால், அயோத்தி தாம் சென்று குழந்தை இராமனை தரிசித்து வருவது உசிதம். 

2. அடுத்த கட்டம் அதாவது அடுத்த நாள், காசியில் உள்ள அந்தணர்களின் அனுமதி பெற்று கங்கையில் நீராடி, பின்னர் சிரார்தம் செய்ய வேண்டும். 

3. அதற்கு அடுத்தபடி , காசியில் உள்ள முக்கியமான ஐந்து படித்துறைகளில் நீராடி, பிண்டம் வைத்து தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். இதற்கு படகில் செல்ல வேண்டும். பிண்டம் வைக்கத் தேவையான அன்னத்தை முன்பு படகில் சமைக்கும் வழக்கம் இருந்தது. இப்போது, அதற்கு அனுமதி இல்லாததால், சமைத்த அன்னத்தை எடுத்துச் செல்ல வேண்டும்.

4. பின்னர் கயா செல்ல வேண்டும். கயா, புத்தருக்கு ஞானம் கிட்டிய பௌத்த கயாவிலிருந்து 15 கிமி தூரம். காசியிலிருந்து ஐந்து மணி நேர சாலைப் பயணம். இரவு கயாவில் தங்குவதால், அடுத்த நாள் சடங்குகளை இயன்றவரை முன்னதாக ஆரம்பிக்க முடியும்.

கயாவில் சிரார்த்தம் ஃபல்குனி நதியிலும், விஷ்ணு பாதத்திலும் அக்ஷய வடத்திலும் பிண்டமிட வேண்டும். ஃபல்குனி நதியில் பிண்டம் இடுவதைத் தடை செய்துள்ளனர். அந்த நதியில் நீர் ஓடுவது வருடத்தில் சில மாதங்கள் மட்டுமே. விஷ்ணு பாதம் ஒரு சிறு கோவில். அதில் ஒரு பாறையின் மீது விஷ்ணுவின் பாதச்சுவடு உள்ளது. அதில் பிண்டமிடுவது வழக்கம். அங்கிருந்து சுமார் 2 கிமி தொலைவில் உள்ள அக்ஷய வடம் என்பது தாய் ஆலமரம். அதன் அடியிலும் பிண்டமிடுவர். 

விஷ்ணு பாத, அக்ஷய வட சிரார்தங்களில் காருணீகப் பித்ருக்களுடன், தன்னைச் சுமந்ததால் தாயாருக்கு நேர்ந்த சிரமங்களுக்காகவும், பல்வேறு காரணங்களால் பிண்டங்களைப் பெற இயலாது போன இறந்த ஆண்களுக்காகவும் பெண்களுக்காகவும் பிண்டங்கள் இடவேண்டும். இவ்விரண்டு சிரார்தங்களிலும் குறைந்த பட்சம் 65 பிண்டங்களை இட வேண்டும். இவற்றில் அக்ஷய வட சிரார்தத்திற்கு மட்டும் அக்னிக்கு அன்னமளிப்பது உட்பட முழு சிரார்தம் செய்வது வழக்கம்.  இது வசதிக்காக மட்டுமே. மூன்று நாட்கள் தங்க முடிந்தால், ஒவ்வொரு நாளும் முழு சிரார்தம் செய்யலாம். அக்ஷய வடத்தில் பிண்டமிட்டபின், தமக்குப் பிடித்த இலை, காய், கனி மீதுள்ள பற்றை ஒரு பிராமணருக்கு தானமாக அளிக்கும் சடங்கு உண்டு.

5. காசிக்குத் திரும்பிய பின்னர், பிராமணர்களுக்கு பத்து வித தானம் செய்ய வேண்டும். சடங்குகள் நல்ல விதமாக முடிந்ததற்கு நன்றி தெரிவிக்கும் விதமாக, விஸ்வேஸ்வரன் - அன்னபூரணியை ஒரு தம்பதியர் மீது ஆவாஹனம் செய்து, தம்பதி பூஜை செய்ய வேண்டும். அதன் பின், பிராமணர்களுக்கு உணவளித்து, யாத்திரையின் காசி படலத்தை முடிக்க வேண்டும்.

திரிவேணி சங்கமத்திலிருந்து எடுத்து வந்த கங்கை நீரை, அது குளிர்ச்சியை இழக்கும் முன், இராமேஸ்வரம் சென்று பூஜித்து இராமநாத ஸ்வாமிக்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். 

இராமேஸ்வரத்திலிருந்து வீடு திரும்பி, சமாராதனை செய்து பிராமணர்களுக்கு உணவளித்து காசி யாத்திரையில் எடுத்து வந்த கங்கை நீர், அன்னபூரணி விக்ரகம், காசி கயிறு போன்றவற்றை பிறருக்கு வினியோகிக்க வேண்டும்.

(தொடரும்)